| | | | |  | |  | | | |
|
Eerste wedstrijd en podiumplaats van Bram Saeys
Bram reed in Pepingen de XC-wedstrijd bij de Fun als opwarmertje voor het komende marathonseizoen. Ondanks een valpartij in de laatste kilometers wist hij nog een 3de plaats uit te brand te slepen. |
Derde podiumplaats en eerste overwinning van het Smart Cycling Team
De dames van het Smart Cycling Team kozen Tangissart als eerste (conditie)test. Ideaal bleek achteraf: mooi parcours en schitterend weer ! De groepstart zou om 8u zijn, maar dat werd door de organisatie op het laatste nippertje verschoven naar 8u30 wegens "nog teveel last-minute inschrijvingen". Dus 1 startblok, dames en heren onder elkaar, 't was bij gevolg wel raden of er al dan niet nog dames vooraan zaten. Na een goeie 3u39 finishten Sabine en Ann respectievelijk op de 1ste en 2de plaats. Isabel Van de Voorde werd knap 3de op amper 2 minuten. Bij de mannen was de overwinning voor Nicolas Vermeulen. 'Ondanks de afwezigheid van enkele toppers bij de dames, zijn we héél blij met onze 1ste twee podiumplaatsen. 't was zeker de moeite waard om af te zakken naar deze nog kleine, maar zeker knappe organisatie van Tangissart'.
|
3de plaats bij de dames in de HOT van Houffalize voor Ann De Tré!
Eindelijk de grote test in de HOT van Houffalize met de kleppers zoals Kim Saenen, Mieke Deroo en Sofie De Wulf aan de start. En niet te vergeten ook Katja Cauwenbergh, juist terug van de Cape Epic en dus hoogstwaarschijnlijk in bloedvorm.
Voor de proloog hadden we eigenlijk niet zoveel zin, we waren gekomen voor de marathons en niet om ons in 10km stik kapot te rijden. Maar ja als we een klassement wilden rijden was dit verplichte kost.
Dus best een toertje verkennen en eerlijk gezegd het was een superrondje, zowel Ann als ik hebben FUN gehad, dit is pas echt mountainbiken!
Enig minpuntje, dit parcours is niet echt geschikt om 300 man tegelijk over te sturen!
Kim, Mieke en Katja stonden op de eerste rij, wij 140 plaatsen erachter.
Om 19u startschot, Ann was beter vertrokken dan ik en ik zag ze in de verte het bos induiken. Na bijna 49 min. en als 5de kwam ik over de finishlijn.
Ann had een superwedstrijd gereden, ze was Mieke voorbijgegaan en op 9sec van Katja geëindigd, met een 3de plaats als gevolg. Ikzelf werd 5de.
Sofie was blijkbaar niet gestart en zou alleen de marathon van zondag rijden.
Zaterdagmorgend stonden we vooraan voor de start (alleen Mieke ontbrak, blijkbaar was ze wat ziekjes).
Mijn madam natuurlijk weer weg zonder mij (mijnen diesel moet toch eerst wat op temperatuur komen), maar na 10km kwam ik ze terug tegen, ze was juist gevallen!
Allee, zij terug hare fiets op en wijlen weg. 5km later is ze toch terug moeten stoppen, ketting tss wiel en cassette. Ik dan maar alleen verder, maar da liep nie echt vlot.
Na ongeveer 1 uur is Ann toch terug kunnen aansluiten, met de nodige schakelproblemen (pad van de derailleur was door de val krom). Enfin, ik terug aangepikt en blij dat ik in haar wiel kon blijven. Toch geprobeerd om nog een beetje kop te trekken, maar veel zat er niet in. Jammer genoeg ook nog eens verkeerd gereden (iemand volgen zonder zelf naar de pijltjes te kijken is nooit een goede optie), maar we kwamen moe maar voldaan over de finishlijn. Ann als 3de en ik als 4de. Kim werd 1ste en Katja sterk 2de.
Zondagmorgend met toch enige twijfel aan de start, tzou zware kost worden vandaag met 80km en meer dan 1800hm op het programma.
Bij de start zelfde scenario, dag Ann, kheb ze nog kilometers aan een stuk in de verte zien rijden, maar ze is te sterk in het klimwerk. Dus vandaag stond ik er helemaal alleen voor. De eerste 2u waren een gevecht met mezelf, het liep voor gene meter en het parcours was superzwaar. De 2de bevoorrading gestopt om mijn drinkbussen bij te vullen en terug met volle moed aan de 2de helft begonnen. Twas van korte duur want nog geen kilometer later trek ik mijn ketting door, ramp!, niets bij om dit te herstellen. Gelukkig is er iemand gestopt en heeft mij fantastisch geholpen, bedankt! De laatste 35km waren toch iets meer mijn ding, niet te steil maar toch altijd bergop, kvoelde mij terug wat beter op mijne fiets.
Na 4u50 bereikte ik de finishlijn.
Ann werd terug 3de met een tijd van 4u38. Onderweg was Sofie De Wulf gepasseerd ( was iets later dan ons gestart), ik kon nie aanpikken en Ann durfde niet uit schrik om haar op te blazen! Mijn vrouwke heeft nog wat te weinig zelfvertrouwen! Er is nog werk aan de winkel Stef!
We zijn dus alletwee best tevreden met de behaalde resultaten.
Ik ben er zeker van dat Ann nog mooie dingen zal laten zien dit seizoen en hopelijk ik ook.
Bedankt allezins aan Stef voor de goede trainingsbegeleiding!
Ons volgende doel is de marathon in Offenburg op 15mei.
Tot dan.
Sabine
|
Winst in Thuin
Ann De Tré (Smart Cycling) wist de chrono in Thuin te winnen. Sabine Bombaert (Smart Cycling) eindigt sterk als 2de ondanks een lekke band. De conditie van Sabine gaat crescendo. Binnenkort verdedigt ze haar wereldtitel op het WK Brandweer in Corsica.
|
|
Podium voor Ann De Tré en Sabine Bombaert in de marathon te Offenburg!
Zaterdagvoormiddag op ons gemak vertrokken richting Offenburg, toch meer dan 500km ver. Ons recuperatietraining zouden we daar wel afwerken, dachten we. Niet dus, de regen viel met bakken uit de lucht, dan maar wat rusten op ons bedje. We hadden samen met een aantal teamies (Stefaan De Gendt, Tim Haesevoets en Silvio Claes) and friend (Johan De Baets) een gezellig hotelletje geboekt op 3km van het centrum. 2de ramp, maar dan wel een katastroof, de fiets (Scott Spark) van Johan was gestolen! Ze waren amper 10min. van de auto weggeweest om zich in te schrijven en pasta te gaan halen. Snelbinders en het slot waren ook zorgvuldig meegenomen. Dit is het werk van profs, kan nie anders.
Enfin ja, niks meer aan te doen, jammer genoeg.
Zondagmorgen start om 8u (vroeg!). We stonden in de eerste startbox samen met Esther Süss, Natasha Binder, Kim Saenen, ... Stevige kleppers dus. Maar ja, met 84km en 2500hm te gaan, zou het voor ons vooral zoeken worden hoe ver we konden gaan of geraken. Startschot en wij weg, pff, veel te vlug voor mij, een autostrade (asfalt en vlak) van een paar km is niet echt mijn ding als lichtgewicht. Eens offroad waren we weg voor een klim van ongeveer 9km, niet te steil, dus ideaal om tempo te zoeken en aan te houden. Enig probleem, ik zag mijn hinde (Ann) weeral dartel naar boven rijden en ik pufpuf aan hartslag 180 er enkele meters achter. Groot was mijn verbazing toen we na een paar km klimmen Natasha Binder voorbijreden, had ze een slechte dag? Wij reden volgens mij wel iets te snel, gelukkig had mijn vrouwtje dit na een paar kilometer ook door waardoor we terugvielen naar een meer houdbaar tempo voor mij. Voor de eerste top werden we voorbijgereden door Natasha en een andere dame, maar we konden ze blijven volgen op een veilige afstand. Na een paar kleine klimmen had ik wel door dat ze (Natasha) zeker niet vlugger dan ons naar boven rijdt, maar eens boven trekt ze alle registers open en is het bijten om ze te volgen. Mijn tacktiek was om zo lang mogelijk in haar wiel te blijven, ik zou wel zien wanneer de brandstof op was. Iets voor halfweg zagen we plots Kim Saenen langs de weg staan, blijkbaar was haar rug geblokkeerd geraakt tijdens de wedstrijd, jammer om op zo'n manier de strijd te moeten staken. Allee Kim, sterkte! Op km 33 waren we op de hoogste top, ik nog altijd achter Natasha en Ann enkele meters ervoor. Gezien de lange afdaling moest ik zeker in haar wiel blijven, ze volgt de perfecte lijn en remt alleen waar nodig. Twas een makkie om ze te volgen. De rest van het parcour was zeker meer haar ding, geen te lange klimmen en plattere stukken. Ann heeft spijtig genoeg na ongeveer 50km moeten lossen, ze durft iets minder risico's te nemen in afdalingen met losse steentjes en ze moest elke keer natuurlijk die meters bergop goedmaken, plus het feit dat hare rug niet toeliet om op een groot verzet te rijden. Tot de laatste bevoorrading op km 70 heb ik mij kunnen vastplakken aan haar achterband, maar mijn beentjes waren volledig verzuurd en de laatste beklimming was er teveel aan voor mij. Kheb dan maar op eigen tempo het bergje opgereden. Eens terug vlak kon ik wel terug gas geven en heb ik de rest afgewerkt op een stevig tempo. Na 4u07 ben ik dan dolgelukkig over de meet gereden, kapotgereden, maar heel tevreden, slechts 3min. achter Natasha! Ann kwam binnen op 4u12, met een gedeblokkeerde rug dankzij de remsporen in de afdaling de laatste 20km!
Resultaat: ikke op het podium als 3de in het algemeen klassement (niet-profs)! En 2de in mijn klasse seniorinnen II.
Ann mocht ook als 2de op het podium bij de seniorinnen I.
Twas weer een leerrijke marathon voor ons, op naar de volgende, voor ons zal dat Thuin worden.
Sabine
|
Sterke prestatie van het Smart Cycling Team in Saalhausen.
Hans Planckaert brengt verslag uit:
Na mijn avonturen in de HOT, in Houffalize, begon het bij mij terug te kriebelen om een marathon in Duitsland af te werken. Samen met teammaat Bram trok ik richting Sauerland om er op zaterdag de Shark Attack mtb-marathon, 98 km met 3300 hm te betwisten. Even had ik twijfels over mijn deelname. Op woensdagnacht was mijn darmflora mij niet welgezind en moest ik om de haverklap het toilet opzoeken. Gelukkig voelde ik mij vrijdag stukken beter en kreeg ik groen licht om te biken. Zaterdagmorgen stonden we op om 6 u, om dan om 8u van start te gaan. Bram had een onrustige nacht achter de rug. Hij had last van neusloop en keelpijn. Dus stonden we beiden met wat twijfels aan de start. Na een korte opwarming bij een temperatuur van amper 6° C. ging het vrijwel direct omhoog. Dat kon ook moeilijk anders met al die hoogtemeters op het menu. Ik bevond me rond de 15-20 ste positie. Bram volgde wat verderop. Het tempo lag onmiddellijk redelijk hoog. Er vormde zich een kopgroep, die moest ik echter laten gaan. Ik zat in de 2de groep,die naarmate de wedstrijd vorderde verbrokkelde. Na 11 km kwamen we dan op een punt terecht waarbij we 2x dezelfde ronde van 29 km moesten afleggen. Intussen zat ik in een groepje met een man of 4. In de achtergrond zag ik Bram naderen die wat rustiger was vertrokken. Het duurde een 10-tal km eer mijn teammaat aansluiting kon vinden. Ik reed met een goed gevoel en nam de tijd om voldoende te hydrateren en Wcup repen te eten. Het was een mooi afwisselend parcours met regelmatig enkele heel steile hellingen. Na een bevoorrading op km 46 reed Bram enkele meters van me weg. Ik kon nog 1 keer aanpikken maar nadien moest ik hem laten gaan. Ik bleef mijn tempo behouden. Tijdens het 2de gedeelte van de race kreeg het parcours een meer ‘Ardens’ tintje: technische stroken met wortelpassages, singletracks, steile up- en downhills. Het parcours lag er kurkdroog bij, wellicht tot groot jolijt van heel wat bikers. Met nog een 20-tal km te biken, begon ik nog wat beter in de wedstrijd te komen en kon ik nu en dan een biker remonteren. Op het einde mochten we nog over een deel van het parcours van de Bundensliga rijden. Ik gaf nog een keer alles en kwam moe, maar voldoen over de finishlijn. Bram klokte de 12de tijd algemeen en werd 6de in zijn cat. Op een 5-tal minuten van Bram, wist ik de 16de tijd algemeen en de 2de in mijn cat. af te klokken. Yes, eerste podium dit jaar. Opdracht geslaagd. Winnaar werd Bram Rood. Hierbij wens ik de organisatie te feliciteren met het mooie parcours en de uitstekende organisatie. Een grote merci ook aan het adres van onze trainer Stefaan (Smart Cycling) die ons door zijn trainingen, perfect wist te loodsen naar deze marathon toe. En niet te vergeten natuurlijk de talrijke sponsors, die ons steunen. Ook in Offenburg, World Class Mountainbike Challenge, wisten zowel Ann en Sabine een mooie podiumplaats te behalen. Ook teammate Tim, slaagde erin om een top-10-pl. te bemachtigen in de sen.1. Proficiat aan iedereen!
|
|
Een 4de plaats voor Sivio Claes en een 6de voor Tim Haesevoets bij de Ma 1 in de marathon van Saarschleifen
Vorig weekeind stond dus de Saarschleifen marathon op het programma. Een degelijke organisatie en een parcours van 103km en een 2400hm.
Silvio en ik stonden mooi vooraan in de eerste startbox, naast kleppers als Cleppe en Bekkenk. Bij de start ging het al direct zeer snel waardoor er al snel een groep van een 15man voorop zat, waaronder Silvio en ikzelf. Na een 5tal km liet Silvio de groep rijden maar ik klampte nog aan. Op de eerste lange klim van de dag moest ik toch ook de groep laten rijden. Van toen af kon ik een vol uur gans alleen verder, geweldig interessant. Het warm erg warm en dat zou ik nog geweten hebben. De kilometers rolde onder mijn Geaxen door en de W-cup probeerde mijn lijf van de nodige energie te voorzien. Na meer dan een uur alleen te hebben gereden kreeg ik het gezelschap van 2 medebikers. Dit reed al direct een stuk beter doordat ik zo nu en dan eens in het wiel kon gaan zitten. Op de single-track speelstukken konden we één man kwijtspelen en bleven we nog met twee over. Het bleef warm en dat begon ik na mijn te snelle start toch goed te voelen. Nog wat meer drinken dan en zoveel mogelijk in het wiel zitten was mijn verdere plan. Al moest mijn metgezel van dat laatste niet weten en zo zat ik nog steeds mee rond te draaien. Ondertussen waren we aan de tweede ronde begonnen. Het parcours loopt over twee ronden van dik 50km. Samen reden we door de snellere stroken en wisselden elkaar mooi af. Bergop voelde ik me meer en meer de betere. Op een écht steile asfaltklim probeerde ik mijn collega er af te rijden wat deels lukte, even later kwam hij weer aansluiten. Dus weer samen verder over het kurkdroge en zeer mooie parcours. De hellingen komen hier steeds snel na elkaar waardoor recupereren nergens echt goed lukt. Af en toe probeerde ik toch ook te genieten van de zéér mooi uitzichten die je op meerdere plaatsen voor ogen kreeg. Op een mooie en vrij lange single-track kon ik mijn metgezel toch achterlaten. Dan even alles geven om zo snel mogelijk uit het zicht te zijn. Laatste bevoorrading nog snel een bidon gevuld en de laatste 10km werden aangevat. De benen waren echter leeg en bij de eerst volgende steile helling begon het lampje rood te branden: krampen! Met nog een 6tal km te rijden had dat nog even achterwege mogen blijven maar het was nu zo. Op de tanden bijten en hopen dat de kramp weer zou verdwijnen. Ineens zag ik Silvio in mijn wiel zitten. Heel de wedstrijd niet gezien maar hij had blijkbaar zeer goed ingedeeld en passeerde mij zeer vlot. Even kon ik nog in zijn wiel zitten maar op de laatste helling van de dag moest ik er onherroepelijk af. Hij reed verder en verder weg. Tot vervelens aan toe zat er ineens nog eentje aan mijn wiel, lap. Ik heb dan even kop blijven trekken om zo het tempo te kunnen drukken zodat Silvio ver genoeg kon uitlopen. In de laatste kilometer snelde hij me voorbij en ik had geen antwoord meer klaar.
Uiteindelijk finishte Silvio 10algemeen en 4de M1. Ikzelf wer 12de algemeen en 6de M1.
Moe maar zeer voldaan konden we terugblikken op deze prachtige marathon.
|
Sabine Bombaert (Smart Cycling) werd in Moerbeke-Waas Provinciaal Kampioen MTB XC
Ann De Tré (Smart Cycling) eindigt 3de
|
|
Sabine Bombaert eindigt 2de. Ann De Tré werd 4de. |
4de etappe:Garmisch-Partenkirchen - Maurach:99,5 km en 1630 hm
Vroeg uit de veren. De start was immers om 7.30 u. Gisterenavond had de regen wat voor afkoeling gezorgd. Deze morgen was het toch al rond de 14 graden en het beloofde een mooie dag te worden. De langste etappe stond vandaag geprogrammeerd, bijna 100 km. Na een 5-tal hectische km´s neutralisatie,begon dan het eigenlijke werk.
De eerste 17 km verliepen wat in dalende lijn. Door die lange neutralisatie, had ik wat plaatsen verloren en mocht ik direct mijn turbo laten aanslaan. De volgende 20 km,waren dan wel hoofdzakelijk in stijgende lijn. Ik zette alles op alles,om alsnog te proberen om nog wat plaatsen goed te maken. Het merendeel van de rit verliep over schotterpaden.
Bij de 1ste bevoorrading (op km 31), stopte dan ook het eerste deel van de wedstrijd. Nu waren het iets meer dan 30 km neutralisatie en dus te rijden op eigen ritme. Dit kwam goed van pas. In een grote groep kon ik de beentjes wat laten recuperen. Nu had ik ook eens de tijd om rustig te genieten n van het mooie landschap. Na de vlakke/afdalingen, kwamen we in Kaiserwacht aan op km 62, daar begon dan ook het 2de deel van de wedstrijd. Nu nog 38 km tot de finish. Na een 4-tal vlakke km kregen we nog de laatste helling van de dag voorgeschoteld: een 10 km lange klim. Ik kon me vastbijten in een klein select groepje,waaronder o.a. de 2de senior-master zich bevond. Hij was omringd door enkele ploegmakkers die alles uit de kast haalden. We vlamden en passeerden de ene na de andere biker. Ik nam op tijd mijn W-Cup voorraad tot me. Ja man,wat een tempo,dat die ontwikkelden. Gelukkig kon ik me nog forceren om erbij te blijven. In de afdalingen die volgden, 3de Etappe : Lermoos-Garmisch, 83,40 km en 1880 hm
De zon was terug van de partij. Vandaag stond de etappe op het programma met de hoogste bergtop van de Trans-Germany (op een hoogte van zo´n 1600 m). Terug om 9 u start. De eerste 30 km waren behoorlijk pittig. Na enkele km geleidelijk bergop,begon dan het eigenlijke werk:een 6-km lange schotterklim,naar de Tuftalm toe. Ik zat nog redelijk vooraan, en kon beetje per beetje wat bikers inhalen. Bij de technische asfalt-afdaling,was het uitermate opletten geblazen. Wat later kregen we dan een heel lastige ´radweg-beklimming´,op naar het hoogste punt, van de dag. Ondertussen steeg de temperatuur al boven de 20 graden. Ik moest alles uit de kast halen,om een zo goed mogelijke plaats te kunnen behouden. Samen met Pia en Sally (de eerste 2 vrouwen in de stand) en met nog een andere biker vatte ik dan de heel lange afdaling aan. Nu was het bijna 40 km hoofdzakelijk naar beneden of vlak. Na een tijdje,raasde er dan een grote groep(van zo´20 man) ons voorbij. We sloten aan. Direct lag het tempo een heel stuk hoger.Bij momenten moest ik op mijn tanden bijten om te kunnen aanhaken. Gelukkig viel het tempo wat terug op het einde. De rest verliep nog in stijgende lijn richting Partnachalm. Nog vlug een W-Cup-gelleke en ik probeerde in de beklimming er alles uit te persen,om alzo wat seconden te kunnen uitlopen. De finish was boven op de top. Samen met Gunther Ooms,waren we de eerste van ons groepje: Terug 11de in mijn cat. Op naar de laatste etappe,morgen naar Maurach
2de Etappe Transgermany Terug wat miezerige regen de avond ervoor en nacht. s' Morgens was de hemel nog wat dichtgeplakt,maar het beloofde toch droog en warmer te worden vandaag (bij de start rond de 15 graden). Ik kon in de 1ste startbox starten. Om 9u trok de meute zich op gang. Na een korte neutralisatie begon er een redelijke lange schotterklim. De benen voelden nog redelijk 'fris'aan en zo kon ik wat plaatsen goedmaken. Boven op de top, volgde de meest technische afdaling van de TransGermany:grove keien,met modder belegen. Hier moest ik wat plaatsen prijsgeven. Daana een redelijk lange beklimming,richting Lohmoos. De temperatuur begon te stijgen en ik probeerde om mijn verloren plaatsen goed te maken. In deze etappe waren er wat meer mooiere paden te vinden dan gisteren. Het tempo ging nu wat de hoogte in. Op naar de volgende beklimming. Ik voelde me nog redelijk goed. De laatste beklimming van de dag verliep wat in plateau's en was behoorlijk steil bij momenten. Ik bleef nog op superpower ronddraaien. Na een 65 km,was het dan hoofdzakelijk naar beneden. Net voor de finish kregen we nog een down-hill passage onder onze bikes voorgeschoteld. Ik overleefde dit alles en klokte nu een 11de pl.af in de mastercat. Hopelijk kan ik morgen nog wat plaatsen goedmaken.
1ste Etappe Transgermany
Hans Planckaert (Smart Cycling Team) zet een 13de tijd neer in de mastercat. Dit in een heel sterk bezet deelnemersveld (meer dan 422 masters). Dit jaar had ik terug mijn zinnen gezet op de Trans Germany (330 km en 8200 hm). Samen met Dieter Roman, Koen en Tom van TK-products zat ik in goed gezelschap om dit avontuur tot een goed einde te brengen. 1ste etappe verliep van Sonthoven nr.Pfronten: 68 km en 2440 hm. De nacht ervoor viel de regen met bakken uit de hemel. Gelukkig was het s'morgens wat opgeklaard en konden we toch enigszins met droge kleren vertrekken. Ik zat redelijk vooraan geposteerd, de benen en de moraal waren goed en met mijn nieuw ‘vliegmachine’ van Rotwild was ik klaar voor de battle. Iets na 10 u vertrok dan de ganse meute. Na 1 km neutralisatie begon dan
de lange klim,richting Bergstation Hornbahn. Mijn tempo was goed en nu en dan maakte ik wat plaatsen goed. De meeste paden verliepen over schotter en 'radwegen'. Boven op de top,opletten geblazen. In de afdaling nam ik geen risico en zo kon ik goed en wel de volgende beklimming richting Höllatsberg aanvatten. Ondertussen begon het wat te regenen. Nu en dan remonteerde ik wat bikers. De mist stak ook haar kop op. Op weg naar de top van de Schnitzlertal Alpe kregen we er nog een mooie singletrack-beklimming boven op. Dan voorzichtig de gevaarlijke technische passage naar beneden genomen. De km’s begonnen nu wat vlotter te lopen, met nu en dan een stukje singletrack. Ik nam op tijd mijn W-Cup repen/drank. De vermoeidheid begon bij sommige bikers door te wegen. Daardoor kon ik nu en dan enkele bikers voorbijvlammen. Boven op de top van de Edelsberg, een gelleke genomen en dan ging het in rotvaart richting finish. Met een tijd van 3.24u en een 13de pl. in de mastercat. mocht ik tevreden terugblikken op deze 1ste etappe. Aan de finish stond Koen me trouwens op te wachten. Waarvoor dank trouwens. Dit jaar mag de Transgermany rekenen op een heel sterk deelnemersveld. Morgen de 2de etappe.
|
Marathon Willingen
Hans Planckaert (Smart Cycling), mist net het podium, bij de masters in Bikefestival Willingen. Samen met teammate Bram, vertrok ik voor een verlengd bike-weekend. Na een rit, met veel files, belandden we dan uiteindelijk,vrijdagavond om 23 u,in ons hotel in Willingen. Niemand bereikbaar. Uiteindelijk, na veel bellen, deed de eigenares open, en konden we ons neerploffen op ons bed. De zaterdag, dan gebruik gemaakt om mijn startnummer,en de expo-fietsbeurs te bezoeken. Ook Rotwild, en tal van andere sponsers,hadden er een mooie stand opgezet. Zondag, the big-day,toch voor mezelf. Ik had me voorgeprogrammeerd om er de 123 km,met iets meer dan 3500 hm te overwinnen. Bij de start nog enkele bekende bikers gezien. Om 7.30 u,dan vertrokken, voor mijn avontuur. Bram, was mijn bevoorrader van dienst. Na een korte afdaling,begonnen we dan aan het uiteindelijke klimwerk. Je kon zelf beslissen, welke afstand je wenste af te leggen(53 km,96 km of 123 km).
Ik kon wat plaatsen opschuiven. Het tempo lag redelijk hoog, maar al bij al, bleef ik nog goed op mijn stek hangen. De laatste jaren had het parcour van Willingen, een heel grote gedaanteverwisseling ondergaan. Het vele asfalt van vroeger, had nu plaatsgemaakt, voor mooie bospaden, singletracks, en zelfs nu en dan wat wortelpassages. Tevens ook aangenaam fietsweer. Na een goede 25-30 km, kon ik aansluiting vinden, in een groepje waar ook o.a. Wouter Declerck inzat. Geruime tijd, kon ik me daar wat vastnestelen. Wat later, begon het groepje wat te splitsen, en kon ik bij de beteren bergop, meegaan. Ondertussen, hadden we al enkele schitterende landschappen, en padjes onder onze bikes tevoorschijn gekregen. Op het einde van de 1ste ronde, stond Bram me op te wachten, en met een nieuwe voorraad W-Cup, kon ik een mooi singletrack-padje omhoog klimmen. De beklimmingen volgden elkaar in ijl tempo op. Ik bleef nog op een goed ritme ronddraaien. Soms verscheen er een technische 'Ardennen-passage', met grove keien/wortels. Ondertussen, begon het ook lichtjes warmer te worden. Juist voor het einde van de 2de ronde(km 95), even twijfel, of ik de 3de aanvat of niet. Maar ik beet door. Bram wist me te vertellen, dat ik ergens rond de 15de tijd bikte. Dat gaf me vertrouwen, en met nog wat W-Cup gellekes ,en drank, vatte ik de laatste 27 km aan. De laatste ronde, bikte ik moederziel alleen rond. Soms lichte twijfel, bij sommige stukken offroad, maar ik zat goed. Met nog een 10-tal km te biken, voelde ik wel dat mijn tempo begon te zakken. Nog een 3-tal km te gaan, plots bemerkte ik dat er een biker vanuit de achtergrond razendsnel begon te naderen. Ik bundelde al mijn resterende krachten tesamen, en kon de biker nog afhouden,en bereikte uitgeput de finish. Bike-festival,Willingen, een heel mooie aangename verrassing. Parcour, heel goed, en organisatie, subliem. Na de douche,dan de uitslag bekeken. Dju, 4de master,net geen podium. Jammer,4de master op 90 masters,en 16de scatch,op 194,toch ook niet slecht zeker.
Nogmaals dank aan Bram, voor de prima verzorging. Bram, deed het maandag in de 'Ardennen Tropy',in Theux,meer dan voortreffelijk en wist een 12de tijd te klokken op de lange afstand. Proficiat trouwens.
Hans |
Op de wereldkampioenschappen XC, wegwielrennen en tijdrijden voor brandweerlieden, die dit jaar plaatsvonden op het eiland Corsica, was Sabine Bombaert (Smart Cycling) goed voor drie titels. De onderofficier bij de Brusselse brandweer behaalde in alle drie de disciplines de regenboogtrui. Vorig jaar in Luxemberg was Bombaert ook al goed voor tweemaal goud en eenmaal brons. Met deze 'trippel' doe ze dus nog net iets beter.
Vrijdag 10 juni stond ik als voorlaatste om 14.05 uur klaar op het startpodium voor de tijdrit van 11km. De parcoursverkenning de dag ervoor had mij geleerd dat er twee korte maar nijdige klimmetjes inzaten, daarna volgde 5 km rechte lijn, twee bochten en dan 5 km richting eindmeet met wind op kop! Taktiek: 11km sterven! Na de twee klimmetjes waren de benen ontploft en was het zoeken naar een zo hoog mogelijk ritme zonder vierkant te draaien. Positieve noot, ik had regelmatig een mikpunt om naartoe te rijden, enkele dames die voor mij gestart waren kon ik één voor één inhalen en overgaan. Na 16:48 bereikte ik de finish. Nu was het alleen nog wachten op de kampioene van vorig jaar die juist achter mij was gestart. Yes, ik won met 21sec verschil! De eerste wereldkampioenentrui was binnen! De moeilijkste ook dacht ik vooraf, maar de volgende dag zou anders uitwijzen", vatte Bombaert dag 1 van het WK samen.
"Zaterdag 11 juni verschene we om 9.00 uur aan de start voor de wegkoers van ongeveer 45 km. Er zat een klim in van ongeveer 5k m maar belange niet steil genoeg om voor een klimmer als mij het verschil te maken. De verkenning deed ik samen met Karel De Wael. Hij gaf me de tip om in de tweede ronde op het iets steilere stuk, 1 km voor de top, te versnellen. Enig minpuntje was dat wij samen startten met de twee oudste reeksen van de mannen, wat later een nadeel zou blijken te zijn. In de eerste ronde moest ik op de klim alle zeilen bijzetten om Christel Hak (heel sterke concurrente) te kunnen volgen. Het was zaak om op de grote plateau te blijven staan en maar trappen. We waren in een groepje met een vijftal man beland dat wilde dat we meewerkten in de afdaling. Af en toe trokken we weliswaar wat kop, maar het was niet echt onze taak om ervoor te zorgen dat ons groepje voorop bleef of naar andere concurrenten reed. Het feit dat de rest van de dames toch nergens meer te bespeuren waren werkte deze 'beslissing' mee in de hand.
Het eerste stuk van de tweede ronde reden we op de beklimming naar een 3-koppig groepje en samen klommen we verder richting top. Eens de laatste kilometer zich aandiende zette ik me op kop en trok de ganse groep naar boven. Christel kon ik er niet afrijden, ik gaf dus niet het volle pond. In de afdaling begonnen de mannen al te speculeren (pas toen ik de uitslag zag besefte ik waarom, die mannen waren aan het rijden voor een top-10 plaats) en werd van ons verwacht dat wij gaten dicht reden, Mij niet geziene echter, ik zat al te denken aan de sprint. De 8 km rechte lijn (wind op kop) was ook niet ideaal om nog weg te komen. Eénmaal probeerde ik wel maar de mannen reden het gat weer dicht, afwachten was dus de boodschap. Op 500 m van de finish werd de spurt ingezet, Christel koos de linkse kant, ik de rechtse met tussenin de rest van de mannen. Amaai, ik heb alles uit de kast moeten halen om als eerste over de meet de rijden. T'was geen fotofinish, maar meer dan een wiel zal er toch niet tussen gezeten hebben. De tweeden regenboogtrui was binnen", klonk het verhaal over de wegrit.
"Zondag 12 juni eindelijk mijn favoriete onderdeel, het mountainbiken. Het parkoers was niet echt spectaculair te noemen, maar wel bijzonder pittig. Er stonden slechts twee ronden voor de vrouwen op het programma! Met Karel efkes berekend, ik zou nog geen uur rijden! So be it. We starten 2 minuten na de oudste mannen, iets te weinig want juist voor de enigste technische afdalingskes kwam ik de laatste oude rakkers al tegen; na wat gevloek, ze gingen niet echt hoffelijk aan de kant en de hete adem van Christel Hak en de derde dame in mijne nek, terug het ingeduwd en vertrokken. Ik moest nog tweemaal een helling te voet moeten doen wegens iets tragere mannen, maar daarna was alles breed genoeg om ze gemakkelijk te passeren. Na 23' had ik al de eerste keer de finish gepasseerd, klaar voor nog eens een rondje van 23'. Ik haalde alles nog eens uit de kast, waarna de buit binnen was. Geen van de concurrentes was nog te bespeuren. Na bijna 47' kwam ik dolgelukkig over de meet gereden, nog nooit zo een korte wedstrijd gereden! Bedankt Stef voor de goeie trainingsbegeleiding! En veel dank aan mijne schat (Ann De Tré red.) natuurlijk die haar volledig heeft weggecijferd om mij op de ideale manier naar dit WK te loodsen", besloot de kersverse drievoudig wereldkampioene.
 
|
La Raid des Hautes Fagnes, zonder twijfel de zwaarste, maar ook mooiste marathon van 't land. In 2010 deden we de 115km, daarom dit jaar eens de 90km. Na een ganse week regen beloofde het alweer een zware editie te worden. De meest voorkomende vraag op de parking was dan ook: "met welke banden ga je rijden";-).
Met 8 renners aan de start, was het Smart Cycling Team goed vertegenwoordigd. Om 9u30 gingen we van start langs de bekende startklim waar traditioneel al een paar kettingen sneuvelen. Héél kort samengevat: "De eerste 30km was overleven, de volgende 30km bekomen en de laatste 30km afzien ... en tussendoor vooral genieten van een SUPER mooi parcours". We zijn naar Malmédy afgezakt met 1 doel: 1 en 2 worden ... en we zijn superblij dat het ook gelukt is! Mede dankzij onze ploegleider, Stefaan De Gendt, die onze bevoorrading heeft verzorgd. Ook de aanmoedigingen van de tientallen supporters (meestal familie van onze mede-mountainbikers) langs de weg waren leuk en vooral héél sportief. Nog een speciale dank aan "Zoef" voor de mooie foto's !
Ann & Sabine |
Overwinning voor Hans Planckaert (Smart Cycling), in de chrono-rit, Ardennaise-La Rosseler
Na lang twijfelen, had ik de knoop doorgehakt. Ik ging nu in het weekend geen al te zware wedstrijd onder mijn benen schuiven. Woensdag vertrek ik naar de Alpen(Mayrhoven), om aldaar de King van 'Zillertal' te bemachtigen. Dus viel mijn keuze, op de chrono-rit, Ardennaise, 75 km,met zo'n 1500 hm,in Lierneux. De dag ervoor streek ik al neer in het pittoreske dorpje. Rustig alles in orde gezet, voor s'anderdaags. Na een stevig ontbijt, en na de inschrijving, warmde ik nog wat de beentjes op. Iets na 9.30 u vertrok ik dan voor mijn raid. Ondertussen had het zonnetje al goed zijn stralen uitgezonden, het beloofde een mooie dag te worden. De beginkm waren over asfalt. Ik gaf er al direct een serieuze snok aan, maar moest mijn tempo wat milderen,na een 6-tal km. Ondertussen, hadden we het asfalt al vaarwel gezegd, de volgende stroken waren overwegend op keien-stroken. En ik had mijn goed ritme gevonden, het vlotte goed, en kon de ene na de andere biker voorbijvlammen. Wat een heerlijk gevoel. Na een 15-tal km, kwamen er plots redelijk veel modderstroken tevoorschijn. In het begin, geen last van de blurrie gehad, maar nu, ja man, dat was andere patat. Mijn Aka(achterband), mocht flink ploeteren, bij momenten,maar hij spartelde erdoor. Ondertussen hadden we ook al wat meer in het bos vertoefd. Na 25 km dan een eerste controle-post. Vlug een knip, en terug weer volle gas. Ik kwam slechts sporadisch een biker tegen, en keek altijd heel goed, opdat ik zeker het juiste traject volgde. Na een 35-tal km, hadden we de ergste modderstroken achter de rug. Ik probeerde op de vlakkere stukken en bergop, alles uit de kast te halen. In de afdalingen, en in de modderstroken, dan wat recuperen. Na 45 km een 2de controle-post, ik voelde me nog altijd goed, en de bikers die ik zag, kon ik remonteren. Nu en dan enkele singletracks, doorkruisten onze bikes. Met nog een 30 km te biken,en nog enkele controleposten, begon ik aan het slot van deze chrono. Op een 8-tal km van het einde, toch nog een modderstrook, waarin ik moest te voet verderploeteren. Er was geen biken aan. Uiteindelijk dat ook overwonnen, en ik stormde richting finish. Ik had alles gegeven. Na de douche, dan het resultaat bekeken. 1ste scratch,met toch wel een mooie voorsprong op de eerste achtervolgers. YES, 1 ste overwinning dit seizoen, is binnen. Het podium kleurde overigens volledig Vlaams. Smart Cycling, kon ook in de Raid des Hautes Fagnes, mooie resultaten voorleggen: een 1ste en 2de pl.,op de 90 km, voor resp. Ann, en Sabine. En Bram viste net naast het podium, 4de elite op de 115km. Proficiat trouwens. Nu goed uitrusten, en dan volgende week, het grote 'klimexamen', in de Alpen.
|
Smart Cycling in Zillertal Vandaag de laatste en kortste etappe, van deze meerdaagse:51,9 km en 3170 hm. Het weer was iets beter of gisteren, doch wel nog wat frisjes aan de start. Dit was duidelijk iets voor de berggeiten onder ons,slechts 2 grote beklimmingen moesten we overwinnen. We mochten om 9 u de start nemen,met de beste 20 renners onder ons. Na enkele km neutralisatie, en bij het begin van de beklimming begon het vrijwel direct te splitsen in groepjes. De klim was niet supersteil, eerder langzaam oplopend bij momenten,maar toch lastig genoeg. Aanvankelijk bevonden Hans en Bram zich in een 2de groepje. Op het asfalt kon Hans wat afstand nemen van de rest. Bram volgde op een kleine afstand. Wat later kon Bram aansluiting krijgen en zo bikten de Smart Cycling's tesamen. Eenmaal de overgang naar een schotterpad, kon Ken van den Bulcke ons bijbenen, en wat voorsprong nemen. Bram had een wat beter gevoel, en liet Hans wat op een afstand. Hans bevond zich dan lange tijd in het gezelschap van Al Thijs. Na bijna 20 km klimmen bereikten we dan de top,op zo'n 2100 meter. Ondertussen was Al Thijs,Bram komen te vervoegen, en in de afdaling moest Bram wat afstand laten. Na de 900 hm afdaling, stonden Bram zijn ouders ons op te wachten, met de nodige drank. Vanuit Vorderlanersbach,begon dan het 2de gedeelte van de rit, en wat voor een. Zowel Hans,als Bram kwamen alleen te staan. Geleidelijk aan ging het opwaarts, eerst over een mooi schotterpadje, later over een grote asfaltweg. Het was hier vooral beuken tegen de wind in. Bram maakte hier gebruik om zich van de nodige drank en repen te voorzien, het zwaarste van deze etappe, moest nog komen. Hans daarentegen probeerde wat van zijn achterstand in te halen, en er een stevig tempo op na te houden. Eenmaal in Hintertux, veranderde het parcour in schotter,en werd het ook iets steiler. Het was nu nog een 12 km klimmen. Bram had nog een goed gevoel en kon geleidelijk aan naderen op Al Thijs, en hem bijbenen. Nu en dan verwisselden ze van plaats. Hans begon het wat moeilijker te krijgen. Bij momenten,niemand te zien voor en achter zich. En in de open vlakte, blies de wind bij momenten vlak tegen ons aan. De km minderden slechts heel langzaam aan. Net voor Sommerberg,op een technisch schotterpadje,kreeg Bram wat schakelproblemen, en moest hij Al Thijs laten gaan. Ondertussen wisselde Hans veelvuldig van plateau vooraan, van het kleinste blad,over middenblad. Nu nog een 600 hm. Amaai,mijn voeten(of benen). En het werd steiler en steiler,van een 17%,bij momenten, naar een 23%. Bram probeerde zijn tempo aan te houden. Bij Hans,stond de knop op overleven. Voor een van de weinige keren, moest ik mijn 36 achteraan aanspreken, en mijn kleine plateau vooraan. En het einde van de top,ja waar was die eigenlijk?? Het bleef duren,zo'n steile klim. Toch nog niet veel meegemaakt. Ondertussen waren er al wat bikers, te voet bergop aan het wandelen,maar wij beten door. Dan de boog van de BMW xDrive. Yes, we waren boven,of toch niet?? Neen,vals alarm,dus. Wat kunnen ze een biker toch aandoen.
Het einde was nog altijd niet in zicht,nu nog ongeveer enkele km nog. Zowel Bram,als Hans aanbeden hogere machten, om toch maar de resterende km af te leggen. Na veel zwoegen en zweten, eindelijk dan de verlossing. Bram kon nog de 14de eindtijd afklokken, en Hans de 18de tijd. We are the Kings of Zillertal!! In het algemeen klassement,eindigde Bram op een knappe 16de pl.,Hans wist zich op de 17de pl.vast te nestelen. Ook nog een grote proficiat voor de prestatie,van de overige Belgen: Ken van den Bulcke,algmeen,op 11. En bij de vrouwen,wist Katja Cauwenberg, een 3de pl.te veroveren bij de Queen. En bij de Princess,hadden we zelfs een Belgische winnares. Na het nog nagenieten,met de Belgen onderling,konden we met een heel goed gevoel afscheid nemen van het adembenemend zicht,vanuit Tuxer Ferner Haus, op 2680 meter,en van het mooie Zillertal.
Smart Cycling, vanuit Oostenrijk.
2de etappe:Zell am Ziller naar Mayrhoven,73,5 km en 3405 hm
Na de regen van de vorige dag,besloot de organisatie,het vertrekuur een uur op te schuiven, dus om 10 u start. Na de schotter en asfaltpaden van gisteren, waren er nu toch enkele singletracks in het parcour ingelast. Bram,Hans waren s'morgens terug paraat op de eerste startrij. Na enkele km neutralisatie, mochten we direct al onze kuiten smeren, want de startklim, was niet minder dan een 18 km lang. Van eeen 600 hm, moesten we naar een 2500 hm. We hadden ons ook goed voorzien, van wat dikkere kledij, op de top ging het kwik niet hoger klimmen dan 1 graad. Na enkele km klimmen, konden Hans en Bram zich in een 2de groepje nestelen,wat later verbrokkelde ook het eerste groepje. Hans voelde zich nog redelijk goed op de asfaltklim, en nam wat afstand van zijn medebikers. Het parcour veranderde dan in schotter-paden. Op een kleine afstand van Hans, volgden o.a. Ken van den Bulcke,Bram, en nog wat andere bikers. Zij naderden tot op Hans,die dan trachte in het groepje te blijven. Na zo een 14 km klimmen, zat het beste bij Hans er wat uit, en moest hij het groepje met Ken en Bram wat voor zich dulden. Echter het venijn zat hem in de staart. Na de bevoorading;op zo'n 2000 hm, gebon het alsmaar steiler en steiler te worden. Bram, voelde zich nog goed, maar moest toch Ken laten voorgaan. Er kwamen nu enkele stukken van een 19% erin. Maar nog was het niet gedaan. We waren ondertussen ook tussen de sneeuw aan het rijden, en lichte korrelsneeuw vergezelde ons bijwijlen. Nu was het zaak,om geen kou te krijgen. De laatste stukken schotter, moesten we zelfs aan 35% overwinnen. De eerste meters konden we nog wat fietsen, maar daarna was het stappen geblazen. Met al dat klimmen mochten we uiteraard niet vergeten om te eten en te drinken. Boven op het hoogste punt, was de organisator zelf aanwezig om ons moed in te spreken. Een heel mooie geste. Op de top voorzagen we ons van wat dikkere kledij, en konden we de afdaling aanvatten.
Ja man, het was meer dan opletten geblazen,hele grove schotter, bezaaid met wat modder. Bram en Hans namen geen risico's. Wat later waren er wat meer modderstroken,en moesten we enkele waterstroken doorkruisen. Amaai,onze voeten. We hadden al niet te warm, en nog dat erbij.. Gelukkig konden we ons wat later terug opwarmen aan een klim van enkele km. Bram was ondertussen wat uitgelopen op Hans. En nu eindelijk de eerste 'singletrack', we moesten een korte,modderige grasstrook afdalen. Daarna nog schotter, en dan nog een korte grasstrook, ter afsluiting. In Gmund,voorzagen Bram zijn ouders ons van de nodige W-cupdrank. Nu begon de laatste beklimming van de dag. Op papier een relatief 'gemakkelijke' beklimming, een 8-10 km niet al te steile klim. Zowel Bram,als Hans kregen dat obstakel wel niet gemakkelijk onder de knie. Gelukkig kreeg Han het gezelschap van Joep Dohmen, en samen ging het natuurlijk wat gemakkelijker. Eenmaal boven ,ging het dan terug in rotvaart richting Zell am Ziller. De laatste 8 km verliepen hoofdzakelijk over vlak terrein. Hans kon zich gelukkig in een klein groepje nestelen, etrwijl Bram het alleen moest klaren. Na 4.08 u arriveerde Bram dan uiteindelijk op een knappe 18de pl. Hans volgde enkele min. Later op een 24ste pl. In de algemene rangschikking,staat Bram nu 17de en Hans 18de. Morgen de laatste helse bergrit. Smart Cycling,vanuit Zillertal.
Smart Cycling in Zillertal Bike-Challenge : dag 1
Hans, Bram en Geert waren afgezakt voor de titels King/Prince of Zillertal te veroveren. Deze meerdaagse kunnen we niet anders omschrijven als klimmarathon buiten categorie: 200 km en meer dan 10.000hm en dit in 3dagen! We waren dan ook alle 3 al een dag op voorhand present om ons rustig te kunne voorbereiden op het betere klimwerk. De eerste etappe: 72km met niet minder dan 4 beklimmingen en zowaar 3.710hm, van Fügen naar Zell am Ziller. Het dal was nog bedekt met miezerige regen en de temperatuur was ook nog wat aan de frisse kant. Hans en Bram stonden goed vooraan geposteerd en Geert was iets verder te vinden. Om 9werd de koers op gang gefloten, met meteen een klim van 15km naar Hochfügen toe. Hans kon zich knap handhaven in de 2de groep rond een 10de plaats. Bram volgde iets verder op in het gezelschap van Ken van den Bulcke. Bij het opdraaien van de asfalt-baan in de richting van de top reikte Bram zijn vader,ons nog een W-cup bidon aan. Een schotter-afdaling bracht ons razendsnel aan de voet van de 2de beklimming van de dag. Van een goede 200hm eigenlijk kinderspel in vergelijking met wat nog moest komen, dit heuvel overwonnen, snel naar beneden voor de volgende klim. Een steile asfalt-klim die bij momenten deed denken aan de Mortirollo, Hans kon zijn tempo nog steeds goed aanhouden. Bram volgde wat verderop, nog steeds op pad met Ken en nog enkele ander bikers. Een zeer bochtige asfalt-afdaling deed onze km-teller boven 70km/h aanduiden. In Kaltenbach na zowat een 40km konden we wat recuperen in het dal, waar we ook de nodige W-cup drank kregen van Bram zijn ouders. Dit was meer dan welkom met een klim van 17km in het verschiet. Hans reed nog altijd voor Bram uit, maar onder impuls van Ken smolt de voorsprong. Bij de overgang van asfalt op schotter ging Ken nog een tandje hoger schakelen en bracht zo de 2 teamgenoten terug bij elkaar,waarbij deze Ken moesten laten gaan. Bram zag dat Hans het wat moeilijker had en nam het commando over. Op een 4 tal km van de top besloot Hans zijn eigen tempo te zoeken en zodoende kon Bram wat uitlopen. We waren beiden meer dan tevreden dat we het hoogste punt van deze etappe(ong. op 2000 meter)bereikt hadden. Snel nog onze windstopper nog toeritsen, want met een afdaling bij 4°c was dit geen overbodige luxe. We bleven beiden goed alert,dit moest ook wel bij snelheden van rond de 75km/h. We vlogen richting aankomst. Bram klokte de 14de tijd af, een minuut later bolde Hans als 15de over de meet. Op 22min van winnaar Markus Kaufman was dit goed voor de 2&3 Belgische tijd na een sterke Ken van den Bulcke, die knap 11de werd. Geert was goed voor een 25ste plaats bij de categorie Prince ,dit is de kortere versie van de King. Op naar morgen,voor een nieuwe helse bergrit. Smart Cycling @ Zillertal
Groeten Hans
|
Smart Cycling sterk op de Erbeskopf-marathon in Thalfang. Sabine Bombaert en Hans Planckaert winnen de erbeskopfmarathon! Hans wint in de Master 2 en wordt 3de algemeen. Sabine wint het algemeen klassement bij de dames.
Hier het verhaal van Hans: De Erbeskopf-marathon, ong. 113 km,met iets meer dan 3000 hm. Dit was samen met enkele van mijn ploegmakkers, mijn doel,voor dit weekend. Na de veeleisende klimwedstrijden,van vorige week(Zillertal), zag ik het wel zitten. Zaterdagavond, nog wat lekker gekeuveld, met teammaats, in ons plaatselijk hotelleke, en dan vroeg onder de dekens gekropen. Na de pech van de vorige jaren(telkens lekke banden), hoopte ik nu een pechvrije dag te beleven. Na een hele week rustig aanfietsen, voelden mijn benen de zondagmorgen super aan. Ik voelde als het ware mijn benen niet:)) Smart Cycling,was flink vertegenwoordigd: mezelf,Silvio,Tim,Ann,Sabine en Irja(bevoorrading). Samen met Silvio,bevond ik mij in de voorste gelederen bij de start. Het zonnetje was ook van de partij,en iets na 9 u ging het startschot,en waren we vertrokken. Ik kon me vrij vlug in een redelijk grote kopgroep handhaven,met alle grote namen ertussen. Na de asfalt, mochten we ons al vrij vlug op schotterpaden begeven. Na een 4-5 tal km kwamen we dan terug in het dorpje Thalfang terecht. Hier moesten we kleine lusjes maken,en ondertussen was het kopgroepje wat uiteengerafeld. Ook ik moest hier wat plaatsen vrij geven, en bevond me ergens in 10de stelling. Het ene leuke padje, na het andere volgde. Op wat langere grasstroken, probeerde ik wat van mijn achterstand in te halen. In eerste instantie, kon ik samen met Ad de Brabander, wat achtervolgen. Waar ik in het begin,van de koers, het nog redelijk gemakkelijk bolde,voor ik, moest ik nu wel wat meer tot het uiterste gaan. Het duurde echter, tot een 15-tal km,vooraleer ik aansluiting kon vinden, op een 2de groepje. Erwin Bakker en Ramses Bekkenk, hadden het hazepad gekozen, en we zouden ze niet meer terugzien. Geruime tijd, speelde ik wat jojo,met het groepje(een man of 7) voor ik. Pas na een tijdje vond ik dan eindelijk het goede ritme, en kon ik mij handhaven,in het select gezeldschap,waaronder naast Ad, ook Wouter Declercq en Klaas Vanmoortel reden. Sterk bezig die mannen. De onverharde stroken, lagen er perfect bij, mooi droog, en mijn Rotwild was meer dan in zijn nopjes. Nu en dan enkele mooie singletracks, wat technische afdalingen ertussen, mooi zonnetje(iets meer dan 20 graden), meer moest dat op dat ogenblik niet zijn. Ik nam ook voldoende eten, en drinken op. Na een 42-tal km, stond Irja,me op te wachten,met de nodige W-Cupdrank. Ik kon er weer tegenaan. Ondertussen had Wouter de rol moeten lossen, en bleven we met zijn 4'en over. We moesten ook veelal slalommen tussen, de mtb'ers, van de kortere afstanden door. Bij momenten, soms wat vervelend,maar ja... De beklimmingen, begonnen me ook beter en beter te liggen. Iets over halfweg koers, kon Ad en nog een andere biker, wat afstand nemen de rest. Ik ,en Klaas bleven over. Klaas wat iets beter dan ik. Die had ook de goede vorm te pakken. Klaas nam meestal het voortouw, en bij momenten, moest ik toch wat meer poeder verschieten, om te kunnen blijven aanklampen. Maar het lukte(oef.). Na een 83-tal km, was Irja terug paraat, met drinkpullen. Klaas moest zijn drinkpullen, dan bijvullen aan de bevoorrading. Ik besloot om wat te vertragen, met zijn 2''en was het beter te biken, dan alleen. Er moesten immers nog 30 moeilijke km afgelegd worden. We konden elkaar goed vinden. Nu nog een 15-tal km, bij een technische afdaling, verloor Klaas plots controle over zijn bike, en ging overkop. Gelukkig had hij zich niet al te zeer bezeerd. Ik besloot dan maar alleen verder te biken. Ik nam een gelleke tot mij, en begon stillekes aan de km's af te tellen. Ondertussen, had ik ook weet dat Ad,slechts op 1,5 min. voor mij uitreed. En jawel, daar zag ik hem plots. Beetje bij beetje, kon ik wat naderen(vooral dan op de beklimmingen). Ik duwde mijn gaspedaal nog wat meer in. En ik had hem te pakken. Nu was het zaak, blijven doorduwen. Ik zag Ad alleszins niet meer naderen. De laatste km verliepen dan wat vlotter, en vol met glorie bereikte ik dan de finish. 3de Scrath, en 1ste in de sen.2. MAGNIFIQUE. Een van de mooiere resultaten,van dit jaar. Alles verliep nu eens volgens het boekje. Eindelijk eens. Ook Sabine,wist te winnen,bij de dames. Ann,wist ondanks pech, nog een 4de pl. te verzilveren. En SIlvio,klokte een knappe 8ste tijd. Tim,had door een val wat tijd verloren en volgde wat verderop. Al bij al, een schitterend weekend,voor de Smart Cycling-ploeg. En nogmaals thanks, to Irja, voor de perfecte bevoorrading. Winnaar werd: Erwin Bakker, en 2de: Ramses Bekkenk.
Hans
|
Een dagje Salzkammergut 211km en 7000hm In de winter had ik het in mijn hoofd gehaald om een keer de échte Salzkammergut te rijden, de 211km lange versie. Na niet lang te moeten aandringen kreeg ik Jo overhaalt om mee te gaan. Hoe we ons hiervoor moesten voorbereiden wisten we niet echt, mijn manier was gewoon trainen zoals altijd voor de gekende marathons en dan zou ik wel zien hoever ik kon komen in Bad Goisem. De dag voor de marathon gingen we met een vrolijke bende van 7 bikers een beetje losrijden en genieten van de prachtige natuur. De beentjes voelden vrij fris aan, zoals gehoopt. Aangezien dat de start al om 5u was en de wekker al om 3u stond kropen Jo en ik al om 19u30 in ons bed. Ontbijten op zulk een vroeg uur was niet echt evident, heel het lichaam sliep precies nog en het was een beetje wringen om de nodige energie binnen te krijgen. Dan een dikke 20min met da wagen naar de start waar we mooi om 4u50 in onze startbox gingen staan. Toch al veel volk aan de start, en meer dan 500 sportieve gekken natuurlijk. Om 5u trok de meute zich op gang, onder luid applaus van de menigte. Het ging hier natuurlijk direkt omhoog, of wat had je gedacht. Een rustig tempoke zoeken, eentje dat ik 200km kon volhouden, dat was het plan van de dag. Veel eten en drinken onderweg om niet zonder diesel te vallen. De meesten kozen voor de behouden aanpak, op een 20tal snelheidsduivels na. De eerste klimmen liepen vrij vlot, de afdalingen lekker snel. Bij momenten was het toch inhouden om niet in race-modus te geraken, met als mogelijk gevolg licht uit halfweg. Sommige afdalingen waren véél technischer dan ik me had voorgesteld: wortels, gladde en dikke stenen, single-tracks. Het was me wel de moeite,Fox had zijn werk, al ging ik nergens het gevaar opzoeken. Na een uurke of 5, al menig hoogtemeter achter de trappers, kwamen we bij de bikers die de 119km gingen bedwingen. Hier passeerde ik Peter, een karakterbiker die geniet van afzien. Eventjes een woordje gewisseld en dan terug het eigen tempo zoeken. Wat verden splitsten de 2 afstanden weer en kregen wij een lange klim voor de ZTR wielen geschoven. Eten drinken bleef zeer goed gaan, de W-cup repen lagen nooit op de maag. Het lange klimmen werd ook hier beloont met een mega single-track afdaling met veel dropkes, stenen en wortels. Af en toe op veilig gespeeld en effe van de fiets, ik wou hier niet in den decor belanden. Beneden vervoegden we weer de kortere afstanden. Nu volgde een vlakker stuk rond een zeer mooi meer. De temperatuur was hoog genoeg om menig zonneklopper te lokken. Ieder zijn manier van vrije tijd invullen zeker. Men had me voor dit stuk gewaarschuwd, niet te snel rijden hier want de volgende klim zou de zwaarste van de dag worden...en ze hadden gelijk! Wat volgde was een opeenvolging van rechte stukken vrij stijl en haarspeldbochten. Het bleef maar duren. Als je dan dacht nu hebben we het gehad, dan kwam er nog een haarspeld, en nog één , en nog één. Hier zaktte de energiemeter vrij snel. Dan kwamen we uit het bos en mochten we door een stukje weide, het bolde voor geen meter. Het was een beetje zompig, het was ferm omhoog, het was lastig. En als je dan dacht nu hebben we het lastigste gehad, dan had je het weer mis. Nu volgde er een zéér steil stuk asfalt, enkele honderden meters lang. Steil? Awel als je te voet bij elke stap die je zet half terug omlaag schuift, dan is het steil. Hier had ik een moeilijk moment. Heel eventjes gestopt en eens rond gekeken. Dan maar weer dapper verder, net zoals iedereen. Bijna boven konden we weer fietsen, deed dat deugt om weer vooruit te gaan, al was het niet snel. Een bevoorading volgde, net op tijd. Hier stond Fik, 59j maar met de uitstraling van de eeuwige jeugd. Hij was hier om de 119km te bedwingen. Hoewel een ijzeren karakter dacht hij aan stoppen. Hem even proberen wat moed in te spreken en dan verder, in de hoop dat hij net hetzelfde zou doen. Nu kwam het derde deel van deze zeer zware klim. Over gravel en stenen met momente weer lekker steil. Hier passeerde ik menig biker van de 119km. Zo ook Anton, nog niet zo lang door de microbe gebeten maar al wel enkele mooie ritten op zijn jonge palmares staan. Hij moedigde me nog een tijdje aan, van in de achtergrond, waarvoor dank. Na nog enkele kilometers klimmen waren we eindelijk boven, was ik blijk. Weer een bevoorading, effe pauze en me eens volproppen met al dat lekkers dat er lag. Hier stond Peter weer, nog behoorlijk fris voor zijn doen. Efkes bijpraten en tijterwijl wat eten. Dan maar weer op pad. Nog heel even klimmen en dan een lange zeer snelle afdaling waar de snelheden boven de 70/u gingen. Go whit the flow! Spijtige aan deze afdaling was dat het niet de laatste was, dus mochten we weer klimmen. Het zou de laatste échte klim van de dag zijn, weer goed voor enkele kilometers 32-30 draaien. De afdaling erna en de vlakkere strukken die daarop volgde voelden aan als een bevrijding. Nog enkele korte bultjes en een paar single-tracks reste ons om de finish te ruiken. Ik dacht dat het een lange rechte, lichtdalende lijn naar deze aankomst was. De organisatie wist van niet. Nog een heel kort bultje scheidde ons van hét moment, dat ultieme moment van de dag: I DID IT!!! Na 13u08 bolde ik over de streep, 211km en 7000hm. Stefaan en Chris, die beiden de 119km reden, waren daar op me aan het wachten, thanks. Eén voor één bolde we over de meet: Stefaan, Chris, ik, Peter, Anton, Victor. Even later volgde ook Johan, die de volle 211km uit kon rijden na een kleine 15u. Proficiat aan allen die deze rit tot een goed einde brachten. Tim
|
Smart Cycling aan het feest in Ironbike te Ischgl (Oostenrijk)
Hans Planckaert,3de pl. masters, met een heel sterk deelnemersveld. Hier zijn verhaal: Een kleine maand geleden, bij het bekijken van de wedstrijdkalender, zocht ik nog naar enkele wedstrijden,die eind juli-begin augustus plaats zouden vinden. Na wat surfen op internet, vond ik de ideale uitdagingen. Het zou een weekje Oostenrijk worden. 30 juli, de Montafon-marathon(Schruns),145 km lang,met 4400 hm, en dan op 6 augustus, de Ironbike(Iscghl),80 km lang,met 3800 hm. Na de (vele)pech die ik kende in de Montafon-marathon,(lekke band, miserie met bommetjes,krom tandwiel 32, koude handen door regen),richtte ik mijn pijlen nu op de Ironbike, en hoopte op wat meer geluk. Mede door al die tegenslag, miste ik zo een zekere podiumplaats in Schruns, en klokte ik daar de 4de tijd af, in de mastercat. De maandag verbleef ik al in Ischgl, en verkende de mooie streek aldaar. Bij de Ironbike, kon je kiezen uit 3 afstanden:27 km,48 km en de 'uitdaging',80 km,tevens UCI-wedstrijd. Ik koos uiteraard om de langste afstand te biken. De vrijdag,de 5de augustus, waren er tevens city-racen gepland, waar de profs onder elkaar zich van hun beste zijde lieten zien. Tijdens de happening, begonnen de hemelsluizen plots open te vallen in Ischgl. Het bleef tot een stuk in de avond water gieten. Gelukkig,was het de zaterdagmorgen,beter weer. Het zonnetje had er terug zin in. Om 8.30 u, het startschot, en de 'battle' kon beginnen. Ik bevond mij in de 2de startbox. Voor mij, bevonden zich immers de elite heren/dames met UCI-notering. Iedereen moest eerst de kleinste afstand(27 km)afleggen. Ik kon me nog redelijk vooraan handhaven, rond positie 40. Geleidelijk aan klommen we tot een hoogte van ong. 1850 m.,eerst op asfalt, dan op schotter. Na de afdaling,volgde er nog een korte klim,op een mooi bospadje. Eenmaal boven, kregen we een mooi singletrack-padje, waarna we dan geleidelijk afdaalden richting Ischgl terug. Ondertussen had ik aansluiting gevonden bij een 3-tal bikers, later groeide ons groepje aan tot een 8-tal. In Ischgl, konden de bikers,dan ofwel richting finish,ofwel een van de 2 andere afstanden nemen. Nu begon pas het eigenlijke werk. We moesten klimmen tot een hoogte van zo'n 2850 m., naar de Greitspitz toe. Ik voelde me nog goed op die klim,en nu en dan kon ik nog enkele bikers remonteren. Eerst begon de klim op asfalt, en dan vanaf Idalp, schotter. Uiteindelijk na zo'n 13-14 km klimmen, bereikten we de top. Het laatste eindje, op weg naar de Greitspitz, was heel steil, en mijn kleinste verzet, was een welgekomen deugd op dat moment. Juist voor de top, kreeg ik dat verzet niet meer rond, en moest ik mijn Rotwild, een duwtje op het zadel geven, om boven te geraken. Zo steil... Het zicht was adembenemend, en tevens wat 'benauwelijk'. Op zo'n hoogte kom je trouwens niet elke dag terecht. Maar, geen tijd, om melancholisch te worden. Ik moest verder. Eenmaal boven, volgde er dan een mooie,lange technische rotsachtige-passage, die wat op en neer ging. We bikten boven op de kam van de berg,en dit op slechts een padje van bijwijlen, 60 cm breed. Ja man,toch wel een beetje bibber, op dat moment,met de ravijnen aan weerszijden ervan. Het ging nu al wat meer in dalende lijn. Hier verloor ik wat tijd, en plaatsen. Eenmaal dat overwonnen, ging het dan in dalende lijn, richting Laret, en van daaruit begon dan de laatste klim van de dag,richting Palinkopf, ook een kanjer die lag op zo'n 2800 m. hoogte. Na een leuk bospadje, begon dan de eigenlijke lange schotterklim(zo'n 11 km lang). Het zonnetje deed daarbij nog haar uiterste best, en de temperatuur klom ook al flink boven de 25 graden uit. Ik begon het wat moeilijker te krijgen, op die heel steile stukken schotter, mijn kleinste verzet, 22x36, draaide bij deze op volle toeren. Bijna boven,werd het zo steil, dat we onze bike terug een duwtje moesten geven. Eenmaal boven,volgde wat later een brede schotterbaan naar beneden toe. Wel kregen we nog een klein uphill-singletrack-stukje voorgeschoteld. En nu eindelijk de 'grote' plateau, vlammen naar beneden. Halfweg de afdaling,dan nog enkele kortere stukjes bergop. Ik perste nog mijn laatste energie-stootjes uit. Eenmaal dat overwonnen, was het dan in vliegende vaart richting Ischgl. Nog een 'tunnel' doorsteek, en dan richting finish. Net binnen de 5 u(4.59 u), arriveerde ik aan de aankomstlijn. Ik wist me als 3de master te klasseren. Yes,missie geslaagd. Met 1ste master:Mauro Bettin, en 2de master: Heinz Zorweg, mocht ik me trakteren op een mooi podium. Winnaar scratch, werd Alban Lakata. De Ironbike, Ischgl, mocht terugblikken op een puike organisatie, met heel wat Europese marathonkleppers, op hun deelnemersveld. Een mooie aanrader voor iedereen, die graag in de Alpen, fietst. Ik kon met een overgelukkig gevoel huiswaarts keren. Binnen een 10-tal dagen,staat er dan alweer een nieuwe uitdaging voor de boeg:Transschwarzwald.
Hans |
|
Tim wint in de Master categorie, Tom word 2de
Zondagochtend 6u, ik sta op en kijk naar buiten en het regent. Eventjes, heel eventjes toch getwijfeld of ik vandaag wel zou starten in Gomzé. Om iets voor 7u start ik de wagen,want het is sterker dan mezelf: we kunnen het niet laten. Onderweg blijft het regenen en ik vrees het ergste voor het parcours. Ginds aangekomen is het al meteen dolle pret in de wei, schuiven met de auto dat het een lieve lust is. Het is hier wel kalm vandaag. Doordat je hier niet op voorhand moet inschrijven stuurden velen hun kat. Zoals je weet kunnen die beesten ook niet goed tegen het water.Ik schrijf bijgevolg rustig in en maak een praatje met Eric Engelen en Johan de Baets.Iets na half negen vertrek ik samen met Johan voor een rivierentocht van 80km. Het was duidelijk dat het nat zou worden vandaag. De eerste afdalingen voelden nogal onzeker doordat je steeds door water splashte en nooit zag wat er daaronder zat. Nu en dan kreeg je dan ook een ferme snok tegen je stuur. Opletten geblazen dus. Ik had me wel voorgenomen niet te hevig van start te gaan want het zou hier nog lastig genoeg kunnen worden. Beek na beekje stroomden de kilometers nattigheid voorbij. Qua technisch parcours kan dit toch wel tellen:> wortels en stenen volgden elkaar naadloos op. De klimmen waren met momenten erg lang en eerder steil. Singletrackje hier,asfaltbaantje daar,weidepad ginder en beekje daar. Onderweg passeerden we op 80km 4 ravitokes met een controlepost om eventuele valsspelers te klissen. Na verloop van tijd kwam Stijn Kiekens me voorbij gezwommen en pikte ik meteen aan. Hij ging er snel van door zodat ik hem na een half uurtje moest laten rijden. Hij is dan ook aan een sterk seizoen bezig dit jaar. Ik zette dan maar mijn weg alleen verder. Het was puur genieten hier in de bossen. En dan een uurtje later snorde Stijn opnieuw mij voorbij: hij was namelijk verkeerd gereden. Jammervoor hem, maar hij kon toch mooi zijn fout herstellen. Dan op een wel heel lange klim een prachtig beeld: 5 damherten steken 80m voor me de weg over. Zo'n prachtige beesten blijven wel nog even op het netvlies hangen. Ze waren zo immens als een paard. Feitelijk had ik dit nog niet gezien. Ook Tom Van Brempt pikte zijn bootje aan.Ook hij was ook verkeerd gereden. Samen zetten we onze rit verder. Stijn daarentegen had iets later een minder moment en zo bleven we het laatste uurtje met drie verder peddelen. Een voordeel voor het parcours hier was wel dat het hier geen zware modder betrof maar eerder gewoon nat en lopende modder.Van zwaar aangekoekte smurrie geen last dus. De remmen dat was een ander verhaal: die waren volledig op. Net voor de laatste controlepost stokte er plots een tak in mijn achterwiel en moest ik mijn kompanen laten gaan. Nu was het niet ver meer tot de finish en wat later klokte ik af als tweede algemeen,na Stijn en eerste master,maar net voor Tom. Was Tom niet verkeerd gereden dan zou hij toch voor mij zijn geweest.Fietske afspuiten en dan een zalig warme douche van dik 15 minuten. Mijn eerste podium van het jaar was een feit. Het was nat, zwaar maar zéér zeker de moeite waard.
Tim |
|
4 Smart Cycling renners op het podium: Ann 1ste, Sabine 2de, Geert 1ste (Ma1), Bram 3de (Elite)
Samen met enkele teamgenoten naar de police bike marathon geweest waar ik starte in de 65km. Na de start kwam ik al direct tot de conclusie dat dat daar in Ouren superlastig ging worden en daarvan kreeg ik al snel de bevestiging. Het bleek een wedstrijd met veel superlastige klims en technische bospaden, maar wel een echt schoon parcours. Na 50km voelde ik dat mijn snelheid aan het terugvallen was en begon ik af te tellen naar de finish toe. Wanneer we Ouren binnenreden hadden we 70km op de teller staan. Dan was het nog even op de tanden bijten, want we kregen nog een lus van 5km onder de wielen geschoven met een supersteile asfaltklim. Maar eens de finish gepasseerd vergeet je dat vlug. Ik was dolgelukkig met de eerste plaats in de masters 2 categorie en 7de algemeen. Ik voelde plots niets van pijn meer in de benen. Nu op naar Houffa.
Geert |
Hans Planckaert en Silvio Claes eindigen 2de in het eindklassement van de Transswarzwald. Ze moet enkel Udo Boltz (ex-prof en meesterknecht van Jan Ullrich) en zijn ploegmaat voor zich dulden
5de etappe: Murg-Niederhof naar Feldberg (63 km + 2000 hm)
En dan eindelijk onze slotetappe. Voor velen een opluchting, voor anderen, een jammer gevoel dat het nu gedaan is. Silvio en ikzelf moesten ons nog eenmaal opladen om ons avontuur in het Zwarte Woud tot een goed einde te kunnen brengen. Deze etappe naar Feldberg was helemaal geen sinecure. Van bij de aanvang ging het stijgend om te eindigen op de top van de Feldberg(1400 m.) Het het zonnetje was opnieuw boven ons hoofd met al heel snel meer dan 25 graden. Direct na 10 uur een asfaltklim voor de voeten.Ik zat goed vooraan en schoof mee met de beste bikers. Silvio volgde in mijn wiel. Na enkele km klimmen splitste het peleton zich in groepjes. Silvio slaagde er niet in zijn Rotwild niet ten volle in de klimversnelling te krijgen. Ikzelf daarentegen zat voelde mij kiplekker, zoat een supergevoel voor wat ik dacht dat het mijn beste dag zou worden. Toch liet ik me wat uitzakken om alzo mijn teammaat bij te staan. Tot aan de 1ste bevoorrading bij km 19 ging het hoofdzakelijk in stijgende lijn.Er bevonden zich toen 2 masterteams nog voor ons. Maar geen nood want we hadden ondertussen voldoende voorsprong op de derde masters. Wij zaten in een groepje waarin o.a. nog de 4de masters (eindrangschikking) zich bevonden.We hielden er een goed, gezapig tempo op na. Na de bevoorrading van Irja was het parcours nu wat minder wispelturig en ging het wat meer in dalende-vlakkere lijn.Silvio begon zich geleidelijk aan wat beter te voelen. Onderweg bikten we over mooie weggetjes. Halfweg, het parcours kregen we opnieuw de bevoorrading.De drank vloog bij zo'n warmte vlot door onze keelgaten. We bleven met nagenoeg dezelfde bikers in ons groepjevan een twaalftal man. Om onze krachten een beetje te sparen voor de eindfase lieten we het beulwerk vooral over aan de andere bikers. Het bleek inderdaad nodig want het venijn zat hem in de staart. Na een klim van een 10-tal km met op het laatst veel op en neer konden we eindelijk een lange afdaling aanvatten. Ik reed nog steeds op reserve.Silvio beet zich vast in het wiel van het concurrerende masterteam. Met nog een 10-tal km voor de boeg volgde dan de laatste bevoorrading van Irja,Van dan af ging het steil omhoog tot aan de top van het Schwarzwald-gebied: de Feldberg. Om alsnog de derde plaats te bemachtigen vandaag, besloten we alles opalles te zetten op de schotterpalen van de slotklim. Ikzelf en Silvio persten er het laatste greintje energie uit onze kuiten zodat we een gat van een 100-tal meters konden slaan op het andere masterteam. We konden onze voorsprong geleidelijk aan zelfs nog wat uitbouwen. Nu was het enkel nog volhouden tot de finish. Pushen,pushen... Gelukkig,na een 4-tal km klimmen ging het parcours over in een wat meer golvende lijn, en konden we wat meer recuperen. Ik zette me op kop en net voor de laatste 1.5 km zagen we nog een masterteam 100 meter voor ons de brug richting top aanvatten. Misschien konden we terug toch nog 2de worden. We probeerden nog onze laatste krachten er uit te persen. De laatste km was nog heel steilen hobbelig met nog een kort schotterpadje. Uiteindelijk strandden we op een 100-tal meter van de tweede plaats. Toch waren we tweede in de einduitslag bij de masterteams. Een geweldige prestatie zeker als je bekijkt welke teams er dit jaar meestreden. Hierbij, bedank ik in eerste instantie, mijn geweldige teammaat Silvio, die enkele geweldige ritten op zijn rekening nam, en duidelijk terug in supervorm is. En zonder Irja, zou het voor ons veel moeilijker geweest zijn, om dit avontuur tot een goed einde te brengen. Verder nog een grote merci, aan mijn trainer Stefaan (Smart Cycling) en de vele sponsers. Trans-Schwarzwald, het was een heel mooi evenement,een mooi parcours, met veel ambiance onder de vele Belgen hier aanwezig. Hans
4de etappe: Donaueschingen nr Murg-Niederhof,118 km en 1790 hm Vandaag stond de langste etappe,van de Transschwarswalt op het programma. Mooi zonnetje alweer van in de vroege morgen: dat belooft. Het zou een snelle etappe worden hoofdzakelijk in dalende lijn. Silvio en ik (Hans) stonden goed gefocust vooraan,in de startboxwanneer om 10.25 u het startschot weerklonk. Na enkele vlakke km. stoof het peloton een hellinkje omhoog. Silvio zat uitstekend in de voornste gelederen terwijl ikzelf wat meer op het achterplan bleef. Op de vlakkere stukken daalde het tempo waardoor er vlug een groep van 40-80 bikers werd gevormd. Aldus stoof er een grote groep langs de 1ste bevoorrading waar Irja ons op tijd onze drankjes nog kon aanreiken. Dit was broodnodig omdat het kwik ondertussen rap opliep tot meer dan 30 graden. Na het eerste wedstrijd-uur met een gemiddelde van 29km per uur werd het tempo iets gevierd.Maar dit belette Silvio niet om zich moeiteloos vooraan te handhaven. In tegenstelling met die superform van Silvio had ik het wat moeilijker met die tempowijzigingen te volgen. Plots een verrassing: op een bosweg staat iedereen stil. De organisatie had die morgen nog een deel van het parcours moeten wijzigen omdat een gedeelte door de voorbije weersomstandigheden totaal onberijdbaar was. Een kwartier late konden we terug vertrekken nadat de motard van dienst ons terug op het juiste pad hielp.Uiteraard maakte ik van de gelegenheid gebruik om enkele plaatsen op te schuiven.Ook nadien bleef het peloton met snokken rijden maar uiteindelijk stoven we toch met een hele grote groep richting 2de bevoorrading (km 59). Even later bij een wegversmalling aan een brugje begon dan het ultieme offensief en werd er vooraan doorgevlamd.Plots onstonden grotere verschillen. Silvio zat daarbij nog altijd in een goede positie terwijl ikzelf het weer wat moeilijker had. Volgde het ene mooie weggetje na het andere. De groepjes werden steeds maar kleiner. We bevonden ons ineens in Zwitserland. Met nog een 30 km te biken kreeg ik het gezelschap van Sam Baeten en Geoffry Maes.Met dan net voor de laatste bevoorrading alweer wat oponthoud: even halt houden voor een voorbijvarend bootje. De laatste 18 km verliepen ook nog ietwat heuvelachtig terwijl ik er wat opnieuw begon door te komen zodat ik opeens het kopwerk van Silvio kon overnemen. Nog enkele korte knikken op het laatst flitsten we richting finish alwaar we opnieuw de 2de tijd konden afklokken bij de masters. Morgen staat nog de laatste etappe op het programma de laatste etappe met het het hoogste punt,van de meerdaagse, namelijk de Feldberg (1400 hm).
Hans 
3de etappe: Wolfach nr. Donaueschingen,88km en 2000 hm
Het leek vandaag een regenachtige dag te zullen worden. Vannacht waren er al een aantal druppels gevallen. Maar vanmorgen bleef het gelukkig toch droog; Het werd behoorlijk warm en het kwik steeg alras boven de 25 graden. Een start met direct een steile beklimming op eenpad waar we samen onze positie vooraan probeerden te handhaven.Nadien een korte afdaling waarna een langere beklimming de benen afsneed.Hans nam een klein beetje afstand,maar Silvio bleef niet ver uit de buurt.Er zat ook al een korte stappassage in verwerkt. Iets voorbij de top wachtte Hans zijn teammaat op waarna we samen mettiental andere bikers onze weg vervolgden. Tijdens de afdaling die volgde liep het bijna nog verkeerd af voor Hans. Op een stuk asfalt was het behoorlijk nat.Ik kon ernauwernood juist mijn bike nog rechthouden zodat de schrik er wat inkwam. Silvio daarentegen had nu een beter gevoel zodat hij stelselmatig de kop kon overnemen.Na een 18-tal km ging het terug up-hill met waarempel een aantal heuse trappen. Eenmaal die hiindernis genomen bleef het in steigende lijn gaan, net zoals de temperatuur die naar het heetst van de dag ging.Het bleef een mooie afwisseling van allerlei paadjes. Na een 50-tal km was Irja weer op het appel voor onze drank. De steilste stukken lagen achter ons. Vanaf nu ging het vooral in dalende lijn richting finish. Silvio bleef wel op hoog toerental rijden. In de lange vlakkere stroken draaiden we samen met een 4-tal bikers mooi rond zodat we geen oog hadden voor de kilometers. Gans op het einde hervond Hans een deel van zijn krachten terug en samen snelden we dan richting aankomst.We klokten de 2de tijd en namen enkele minuten terug op de 3de in het klassement.Morgen volgt de langste etappe van deze meerdaagse.
Hans
2de etappe: Freudenstadt nr. Wolfach, 66.2 km en 1600 hm De 2de plaats van gisteren liet ons toe vandaag te vertrekken in het eerste startvak. De rit ging in hoofdzaak in dalende lijn. Op het eerste zicht een gemakkelijk parcours, maar deze opvatting zou ons nog zuur opbreken.Wanneer we om 11.45 u,vertrokken voor de singletrack torende de zon boven ons hoofd. De eerste 14 km verliepen gezapig in wat ze zouden noemen een toeristentempo. Plots schoten de koplopers dan toch wakker waardoor het peleton aan flarden werd gereden. Na de 1ste bevoorrading leek het de speeltuin van de singletracks. De ene volgde op de andere.Silvio hield er een uitstekend gevoelaan over terwijl Hans iets verderop bleef volgen.Lange tijd verbleven we in een groepje van een 14-tal bikers. De snelheid die werd aangehouden op de mooie stukjes parcours bleef constant heel hoog. Hans had het daarbij wat moeilijker maar Silvio was outstanding. Welkome afwisseling aan km 28 wanneer we ons aan de W-Cup drank van Irja met volle teugen konden laven.Het was inderdaad heel warm: meer dan 30 graden.Ook nadien bleef het parcours golvend met luttele momenten dat het tempo echt stokte. Met nog een 20-tal km voor ogen splitte ook onze groep. De eindmeet kwam snel naderbij.Nog 2 grote beklimmingen dienden genomen te worden.Silvio ging resolutt voor de koppositie zodat we badend in het zweet samen terug de tweede tijd afklokten bij de masters.Terug een uitstekende resultaat. Morgen staat er een heuse klimwedstrijd op het programma. Hans
1ste Etappevan Pforzheim naar Freudenstadt
Een schitterende start voor Smart cycling Team: Silvio Claes en Hans Planckaert vertegenwoordigen het Smart Cycling Team in de meerdaagse rittehkoers Trans Schwarzwald. De eerste etappe ging over Pforzheim naar Freudenstadt (82,5 km en 1830 hm.) Het begon met een heerlijk zonnetje op een mooie warme dag.Silvio en Hans opgewarmd en ongeduldig aftellend in startbox 3 naar 11 uur,zijnde het startuuruur.Onmiddellijk demareerden we om een gunstige positie te kunnen veroveren. En dat lukte aardig. Hans genoot van een bloedvorm en ook Silvio volge gezwind op de schotterpaden en het asfalt.Hans had nog heel wat reserves en zwiepte met zijn bike van het ene groepje naar het andere.Na zowat 22 km, genoten we met een glimlach van de uitstekende bevoorrading van Irja.De temperatuur steeg al snel boven de 25 graden zodat we gretig onze dorst lesten. Op het golvende parcours lag de snelheid eerder aan de hoge kant.Halfweg het parcours kregen we een nattig graspaadje voorgeschoteld.Het had immers geregend in de voorbije dagen en hier en daar werden we verrast door een soortgelijk vettig paadje. Toch viel dit perfect te berijden.Silvio nam nu wat meer het voortouw en samen beukten we er dapper tegenaan.De beklimmingen bleken minder steil dan verwacht zodat ons tempo goed meeviel.Aldra stond stond Irja terug al klaar met onze nodige verfrissingen.De kilometers snelden voorbij en met nog iets minder dan 10 km te fietsen plots weer een vettig graspaadje. Maar ook deze hindernis overleefden we gemakkelijk zodat we richting finish laveerden.Nu nog enkele trapjes,een passage door het park en we tikten zowaar de tweede tijd aan bij de masters na iets meer dan 3 uur.Yes,uiteindelijk opdracht prachtig volbracht.Winnaars waren bij de masters waren Udo Boltz en zijn teammaat.Morgen een nieuwe dag en nu recupereren. Hans
|
Dit weekend ging het Smart Cycling team met 4 podiumplaatsen en het eindklassement bij de elite in de EBMC-challenge lopen
Ondanks het slechte weer lieten de renners zich niet afschrikken. Ze gingen op verschillende lokaties aan de slag. Bram Saeys en Sabine Bombaert kozen voor de laatste challenge van de EBMC in Achouffe. Sabine wist overtuigend de 60 km te winnen met 24 minuten voorsprong. Bram moest op de 90 km punten pakken om aanspraak te kunnen maken op de eindoverwinning in de EBMC. Na Malmedy stond hij 2de elite na de Nederlander Dohmen Gijs. Bram deed het voortreffelijk met een 5de plaats scratch. Hij eindigde daarmee als 3de elite. Dohmen Gijs pakte geen punten en daarmee wordt Bram Saeys eindoverwinnaar bij de elites in de EBMC-challenge. Bram Saeys zette dit seizoen een ferme stap voorwaarts en presteerde heel constant. Marathon na marathon kwam hij nadrukkelijker in beeld en wist zich definitief te nestelen tussen de marathontoppers. ‘Vorig jaar heb ik Bram een eerste keer getest in het Smart Cycling lab. Het viel op dat hij ondanks zijn slechte fietspositie toch indrukwekkende cijfertjes liet optekenen tijdens de inspanningstest. We hebben dit jaar hard gewerkt aan zijn zwakke punten. Zijn explosiviteit hebben we via specifieke interval -en VO2max trainingen verbeterd. Voor zijn techniek ging Bram meermaals in de Ardennen en het buitenland trainen. Zijn fietspositie is nog het meest veranderd. We hebben zijn beenlengteverschil en de uitlijning heup, knie, voet verbeterd. Daardoor kan hij meer vermogen kwijt op de pedalen en trapt hij veel economischer. Bram is nog maar 23 jaar en heeft nog groeimarge. Aldus trainer Stefaan De Gendt .’ Tim Haesevoets en Tom Van Brempt gingen aan de slag in La Bataille des Ardennes. Het werd zoals de naam laat vermoeden een echte veldslag voor het materiaal en lichaam. Tim en Tom wisten de eerste en tweede plaats te bemachtigen bij de Masters. Na het weekend lieten ook de andere teamleden van zich horen. Silvio Claes en Hans Planckaert starten excellent in de Transswarzwald en klokten de 2de plaats af bij de Team Masters.
|
Hans Planckaert (Smart Cycling) ,verliest nipt in de sprint voor 1ste plaats bij de masters
Na een ietwat rustiger weekje vatte ik met een nieuw elan de drukke septembermaand aan. Ditmaal zette ik mijn zinnen op deDünsberg-marathon, in Rodheim-Biebertal(Duitsland). Het parcours omvatte 2 ronden van 53,5 km met 2740 hoogteverschillen in totaal. Ook hier in Rodheim-Biebertal was het zaterdag erg warm. Na het afhalen van het volgnummer en de bike klaargemaakt te hebben kroop ik al vroeg onder de wol.Die nacht regende het lichtjes, maar gelukkig bleven de grote regenvlagen achterwege. Even voor 9 u bevond ik mij als enige Belg tussen vele Nederlanders. De temperatuur voelde goed aan alhoewel hier en daar nog wat wolken boven ons dreigden.Na een korte asfaltklim bij het vertrek doken we bijna direct een onverharde strook in. Ik ging al snel diep in mijn reserves om niet al te veel plaatsen te verliezen. Op dat moment ging ik ergens voor de 15de tijd. Na een 10-tal km volgden er enkele (langere) singletracks, wat niet wegneemt dat het traject vlot berijdbaar bleef.Gelukkig zou ik zeggen, want het kwik klom nu toch stillekes aan,wat hoger. De zweetdruppels lieten daarbij niet op zich achten, terwijl de ene onverharde strook op de andere volgde.Vooral in de eerste 30 km diende er veel geklommen. De ene helling was al wat korter, krachtiger of lastiger dan de andere.Halfweg kregen we dan de 'fameuse' afdaling voorgeschoteld. Namelijk een heel steile afdaling die met de nodige voorzichtigheid moest genomen worden.Herbij had je evenwelde keuze om deze afdaling te ontwijken en een langere,gemakkelijkere weg te kiezen,maar dit kostte je wel ruim twee minuten extra tijd.Ik waagde me aan de verraderlijke afdaling. Het lukte wonderwel en beetje bij beetje reed ik toch met een beter gevoelrond. Ik remonteeerde enkele bikers remonteren tijdens het tweede deel waar het parcours over iets vlotter berijdbare paden liep. Dit was meer mijn ding. Ik probeerde zoveel als mogelijk te drinken. Bij het aanvatten, van de tweede ronde stopte ik even bij een bevoorradingspost en smeerde nog vlug even mijn ketting. Daarna bleef ik op een hoog niveau biken. Halfweg die tweede ronde vernam hoorde ik van een toeschouwer dat er enkele bikers nog 2 tot 3 minuten voor mij waren. Dat was meteen het sein om nog alles op alles te zetten in de hoop nog enkele plaatsen te kunnen goedmaken. Na een aantal km. lang het onderste uit de kan te hebben gehaald kwam ik bij mijn voorganger terecht. Op een wat licht lopende strook vroeg ik hem om samen verder rond te draaien. Maar blijkbaar wilde of kon hij dit niet. Uit frustratie, schoot ik dan maar een 'Chasse-patat' af. Vrijwel direct sloeg ik een gat van 50 m.,kloof die ik stelselmatig verder uitbouwde. Enkele km verder bemerkte ik opnieuw een andere biker: het was Günter Reitz, een van mijn concurrenten in de sen. 2-klasse. Hij voelde mij naderen en schakelde een paar versnellingen hoger zodat het een hele tijd duurde eer ik hem te pakken kreeg. Op dat ogenblik bleef er nog een 15-tal km te biken tot de finish. Daarom besloot ik om eerst nog wat te bekomen van mijn inspanningen door aan zijn wiel te gaan hangen. Nu en dan probeerde hij met een versnelling om mij eraf te krijgen. Het was moeilijk maar ik kon zijn wiel blijven houden. Wat later nog nam ikzelf het voortouw. Wannee we na een singletrack-beklimming na een korte bocht een asfaltklimmetje voorgeschoteld kregen besloot ik om eens flink te demarreren. Na een 80-tal meter kreeg Günter het moeilijk, maar bleef toch hangen op een drietal meter.Plots besloot ik om me wat in te houden.Later zou wel blijken dat diteen belangrijke beslissing was.Vermits ik hem er niet direct in de klimmetjes kon afkrijgen was het allicht beter om te speculeren op een eindsprint. We wisselden elkaar nog goed af. Het was niet zo ver meer tot de eindmeet en ik zat op koppositie. Tot plots Günter zelf plots demarreerde en ik bemerkte dat het maar een 500 meter tot de finish meer was. Ik probeerde nog alles om erbij te geraken. Net voor de finish halde ik opnieuw zijn acherwiel, maar het was te laat. Even wat gevloek om de gemiste kans.Later zou Günter mij zeggen dat hij te kampen had met kramp toen ik een van mijn demarrages doorzette. Had ik toen nog wat meer lef gehad? Maar ja, gedane zaken nemen geen keer. Uiteindelijk klokte ik toch de 10de tijd scrath, en 2de sen. 2.Al bij al toch een schitterend resultaat. Winnaar werd Bas Peters voor Bram Rood. Dünsberg Bikemarathon: een schitterende marathon, met vele singletracks en vele mooie paadjes. Kortom een aanrader voor iedereen.
|
Smart Cycling terug op het podium
Zaterdag stond de Vulcanbikemarathon in Daun op ons programma. 100km en 2300hm, naar duitse normen, dus een vrij snelle marathon. Goed voor mij, iets minder voor Anneke.
Aan de start oa. Birgit Söllner, Arielle Boek-Van Meurs, Petra Mermans, wij en de rest. Tzou dus vechten worden om op het podium te geraken, maar we waren er klaar voor!
Die Birgit niet gezien voor de start, niet tijdens de start, niet tijdens de koers en niet op het podium. Rappe madam, tis voor iets ne prof zeker.
Startschot en wijlen weg, nog efkes samen rijden tot de startklim en dan vlammen! Khad mij voorgenomen om Petra te volgen (ze is héél goed bezig in de XC-wedstrijden), kwestie van mijn BK wat voor te bereiden. Amaai, wat was dat, kheb de eerste 50min. alle kleuren van de regenboog gezien, Petra reed elke klim op kracht naar boven. Ik doe dat toch iets meer op souplesse. Na nog geen uur heb ik wijselijk besloten om mijn eigen tempo te rijden, 24km/h het eerste uur is toch iets te rap voor mij. Oke, twas wel eventjes herstellen van die inspanning. Bij de 2de bevoorrading gestopt om bussen bij te vullen want het begon behoorlijk warm te worden, ook Arielle stopte. Juist voor haar terug weg, maar even later heb ik ze moeten laten voorgaan, op een stomme manier ketting eraf. Ik zag ze dan eventjes in de verte nog rijden maar bleef mijn eigen tempo rijden, beter zo met nog bijna 70km voor de boeg. Ook af en toe achterom kijkend of Anneke er niet aan kwam, maar ze was nergens te bespeuren ( blijkt later dat ze last had van steken in de maagstreek bij een hoge hartslag). Begon stillekesaan toch goed te kunnen doorrijden. Bij de 3de bevoorrading kwam ik, rara Arielle weer tegen, ik was toch precies goed bezig. Juist boven één van de fantastisch lopende grasklimmetjes reed ik Arielle weer voorbij. Terug goed doorgevlamd maar niet tot het uiterste, de laatste 20km leken mij toch niet van de poes. Even later kreeg ik te horen dat Petra had opgegeven? Ben ik toch wat vlugger gaan rijden. Arielle nog niet in zicht! Laatste bevoorrading, dilemma stop ik of niet, khad nog een kleine halve bus met nog 18km te gaan. Maar zonder drinken vallen bij een temp. van om en bij de 27 graden is ook niet ideaal! Dus toch maar gestopt! Damn, had ik misschien beter niet gedaan, Arielle heeft ook getwijfeld (zei ze mij na de finish) en het toch niet gedaan. De laatse 7 km kreeg ik het gezelschap van Arielle, het beste was er af bij mij, krampen tot achter mijn oren. Heb nog eventjes aangeklampt, maar de laatste klimmen reed ze toch iets te stevig naar boven, en weg was ze. Nog achter een paar mannen gehangen op een lang vlak stuk richting finish, wauw, kon nog gemakkelijk 45km/h en meer uit mijn beentjes schudden. Aangekomen aan de laatste klim richting eindmeet zag ik Arielle rijden. Tja, kheb 30s moeten prijsgeven. Maar ik was héél blij met mijn 3de plaats! Toffe madam Arielle, maar kheb toch lekker bewezen dat je met een 29inch niet persé sneller rijdt!
Ann werd nog knap 4de ondanks al haar miserie.
Voila, we zijn bijna klaar om er stevig tegenaan te gaan op het BK
|
3e plaats scratch op 130km in Bouillon Ingeschreven voor de 90km, twijfel om de 130 te doen, uiteindelijk heeft Bram me kunnen overtuigen om de 130km te rijden. Bram, waarvoor dank! Dus, zondagochtend, het was droog en vrij warm, nog snel een ander nummer afgehaald en klaar voor de start. Deze verliep veel rustiger dan dat ik gewend ben van de kortere afstanden, zalig. Met een twintigtal boven gekomen op de eerste helling, maar na een paar bergskes bleven er niet veel meer over. Peter Coddens, de latere winnaar en zijn ploegmaat konden op de eerste zware helling het verschil maken en trokken er alleen van door. Er moest dan nog meer dan 100km gereden worden. Daarachter zat ik in een groepje van 4 waar de verstandhouding opperbest was. Ondertussen begon het te regenen en lag het parkoer er alsmaar vettiger bij. Opletten bij de afdalingen en blijven stoempen, ook op het vlakke. Na 70km met hetzelfde groepje te hebben gereden, begon ieder zijn eigen tempo naar boven te rijden. Ik moest er ééntje laten rijden, dus lag in 4e positie. Hier wou ik direct voor tekenen bij aankomst, de vraag was of ik het kon volhouden natuurlijk. Op de hellingen gedoseerd rijden en op het vlakke een stevig tempo aanhouden was dan ook mijn doelstelling. Na 100km voelde ik me nog steeds zeer goed, nadien was het aftellen. De regen en de modder hadden hun tol geëist, ik zag amper iets in de afdalingen. Bovendien was Inge verloren gereden waardoor ik niet genoeg eten en drinken had. Was met spanning afwachten of ik de man met de hamer nog zou tegen komen. Maar neen dus, had nog iets over om de laatste km’s te versnellen, alhoewel ‘versnellen’ misschien wel overdreven is, want mijn benen voelden als twee betonblokken aan. Na 6.28u aangekomen in Bouillon en tot mijn verbazing als 3e over de streep, de ploegmaat van Peter Coddens had opgegeven. Een onverwacht succes en een mooie afsluiter van het seizoen. Met dank aan Stef voor de succesvolle begeleiding, nooit gedacht om ooit eens op een podium te staan, wat dit jaar toch een paar keer het geval was J! Tom |
.JPG)
Bram Saeys 3de scratch en 1ste belofte op de langste afstand
.JPG)
Ann De Tré en Sabine Bombaert 1ste en 2de op de 100 km
 |
Tweede plaats voor Hans Planckaert in master 2-cat in de Trans Zollernalb (Duitsland)
Nog zin in een meerdaagse in september? Dn is de Trans Zollernalb daarvoor het uitgelezen terrein. Zo hadden Bram Saeys en Hans Planckaert deze mtb-meerdaagse met stip aangeduid in hun proframma, net als zovele Belgische mtb´ers. De 1ste etappe ging amper over een afstand van 57 km met zo´n 912 hm erin van Bad Imnau naar Balingen.Om 14 uur bevond ik mij samen met Bram in de voortste gelederen van de startbox. Onmiddellijk na het startschot werd er al een stevig tempo op nagehouden. De beklimmingen waren niet bepaald steil en konden meestal zelfs nog met de grote plateau genomen worden. Na een vijftal km kon ik me nog steeds handhaven in de kopgroep. Dat bleef evenwel niet duren want iets later stond ik bijna letterlijk geparkeerd. Ik kreeg problemen met mijn hartslag door het voor mij te hoge tempo zodat ik wat aan snelheid moest inbinden. Zo belandde ik wat later terug in een groepje van een twintigtal bikers die mij hadden ingehaald.Het parcour liep over snelle schotterpaden en bospaden. Gelukkig verging het mij na een vijftiental km iets beter. We haalden weer enkele bikers in, waaronder ook Bram.Met deze groep bleven we lange tijd samen. Na de tweede bevoorading rond km 30 begon het groepje wat uit te dunnen.Ik diende al mijn reserves aan te spreken om me in de voornste gelederen te kunnen handhaven. Het groepje was nu herleid tot een tiental,Bram inbegrepen. In razend snelden we richting finish. Bram eindigde 36 scrath met mij onmiddellijk nadien.Ik reed deze waanzinnige rit bijna aan een gemiddelde van 30 km per uur en eindigde als 2de masters2. Heimelijk hoopte ik dat er in de rit van morgen niet tegen zulke snelheid wordt doorgevlamd. Tweede etappe: Trans Zollernalb Vandaag stond de tweede etappe van Balingen naar Albstadt met ongeveer 83 km en 1800 hm op het programma. Het zonnetje straalde reeds van s'morgens vroeg.Samen met heel wat Belgen stond ik vooraan in de startbox. De start om 10.30 u verliep toch iets 'rustiger' dan die van de dag ervoor. Beklimmingen volgden elkaar in snel tempo op.En wat te verwachten was: na een tiental km. viel mijn kopgroep uiteen. En hoe ik ook bleef aanklampen: na enkele kilometers moest ik het groepkje toch laten gaan, terwijl Bram nog net aanpikte. Dit was dubbelspijtijtig, want onmiddellijk voor mij bevond zich toen Ulrich Rottler,de leider in master2-cat.Het ene na het andere snelle paadje volgde en het tempo stokte zeker niet. Wat later kon ik mijn positie min of meer colideren in een groepje van een zevental bikers waarin o.a. de Belgen: Kurt Temps,Wouter Declercq en Jurgen Vanden Bon. Bij wijlen was het hard labeur om bij het groepje te kunnen blijven. Pas na de tweede bevoorrading halfweg wnneer het tempo wat zakte kwam ik wat meer in mijn ritme. Het groepje werd ondertussen alsmaar kleiner.Met nog een dertigtal km te biken zag het er plots wat beter uit en kon ik hopen op een schitterend einde. Even voor de laatste vijftien km.nog vlug een W-Cup-gelleke ingenomen.Allicht heeft dit geholpen om bij de volgende klim eens alle registers open te gooien.Ik voelde mij plots veel beter.Enkel Jurgen Vanden Bon bleef wat achter toen op zo'n 50-100 m. Daaarna,in een korte klim in de modder zag ik dat andere bikers wat naderden. En bij de volgende afdaling passeerden me dan toch nog enkele achtervolgersers. Bram - die op het eind door zijn beste krachten heen was - eindigde net voor mij.Resultaat: ik was opnieuw tweede master 2. Morgen nog de laatste etappe.
Derde etappe: Trans Zolleralb Deze laatste rit liep van Albstadt naar Hechingen over een traject van 76 kmmet 1400 hoogtemeters verschil. De vermoeidheid eiste zijn tol. Samen met Ken Van Den Bulke besloot ik vanuit ons hotel richting start te rijde: ongeveer een twintigtal km. verder. Maar het vergde heel wat km; om het opgehoopte melkzuur wat te neutraliseren. Toch werd het opnieuw een mooie dag. Ik was het aan mijzelf verplicht om toch minstens te proberen een aanval te doen op de leidersplaats van Ulrich Rottler. In het startgewoel kon ik me nog redelijk voorin handhaven. Het tempo loog er niet om. Na een tiental km. moest ik helaas het groepje voor me laten gaan. En u raadt het al: in dat groepje zat uiteraard ook Ulrich. Ik hoopte dan alleszins om toch maar mijn tweede plaats veilig te stellen. In gezelschap van Wouter Declercq liet ik me inlopen door een vrij omvangrijke groep van naar schatting een vijfentwintigtal bikers. Vooraan ging het hard tegen hard.Ik was maar al te blij dat ik in het omvangrijk pak kon aanklampen. Terwijl we enkele singletracks één voor één overwonnen werd het aangenaam van temperatuur. Zowat halfweg naderden we op k Bram die het te moeilijk had om in de kopgroep te blijven.Bram gaf zich uiteindelijk gewonnen en kwam alzo in onze groep terecht. Zoals zo dikwijls het geval was begon het met de laatste vijfentwintig km. in zicht al wat beter te gaan met mijzelf. Bij km 60 volgde dan een kilometerslange klim waarbij ik probeerde vooraan in de groep post te vatten. In de laatste acht km. deden Bram en ik er nog een schepje bovenop en slaagden we er in nog wat voorsprong te nemen op onze achtervolgers. Bram eindigde twee plaatjes voor mijzelf. En wat belangrijk was: mijn tweede plaats algemeen tweede master 2 was bereikt. Het was wel lang wachten op het podium, maar het was met een voldaan gevoel,dat ik huiswaarts kon keren. Hierbij nog een kort woordje over de Trans Zollernalb. Het is een heel degelijke organisatie. De etappes worden wel aan een razend tempo afgehaspeld. Er zijn tamelijk veel schotterpaadjes afgewisseld met wat bospaadjes, grasvelden en asfalt. Weinig of geen technische passages ook en de beklimmingen zijn buiten enkele uitzonderingen na niet steil en niet zo lang. De ambiance was super met de vele Belgen her en der. Ik zal nu trachten nog wat uit te rusten voor de laatste marathons van het seizoen.
|
|
Hans Planckaert (Smart Cycling Team), 1ste master 2 in de Bank 1 Saar mtb, Sankt-Ingbert (Duitsland) Op zondag 18 september was ik een van de weinige buitenlanders die deelnam aan deze wedstrijd.Voor menig duitse marathonbikers was dit evenwel de belangrijkste dag van het jaar. Het was tevens rijden voor het behalen van de nationale Duitse marathon-bikerstrui. Het parcours ging over twee ronden van telkens zo'n 50 km met in totaal zo'n 3000 meter hoogteverschil. In de vroege zondagochtend hoorde ik de regen kletteren op mijn dakvenstertje in mijn hotel. Een krachtwoord dat ik hier niet ga herhalen ontglipte mij: het zou toch weet niet waar zijn zeker? Toen ik opstond rond 6.45 u was het nog steeds aan het regenen. Even, heel even maar, rees er twijfel of ik wel zou opstaan of toch lekker blijven liggen. Maar je bent biker of je bent het niet. Dan maar opstaan,ontbijten en richting start. Om 9 uur vertrokken dan de Duitsers die gingen voor de nationale truien. De andere bikersd(hobby-klasse+buitenlanders) in totaal 50 bikers namen de start 20 minuutjes later. Het was helemaal niet warm:amper 11 graden. Het was ondertussen wel opgehouden met regenen. Maar het parcours lag er verzopen en mistroostig bij. Na het startschot vormde er zich na enkele km spontaan een kopgroepje, waarbij ik ook nog aansluiting kon vinden. Vijf bikers reden voorop op de talrijke bospaadjes waar de regen hier en daar modderlaagjes had aangespoeld. We kregen ook al enkele hellingen voogeschoteld.En in bijna iedere beklimming, zat er wel een maximaal stijgingpercentage van meer dan 20%. De kleine plateau kon hierbij al goed warm draaien terwijl het goed op en neer begon te gaan.Ondertussen was ons kopgroepje, wat uitgedunt en bevond ik me nu al in vierde stelling. In het begin kreeg ik het wat moeilijk met de koude lucht, maar aangezien het wat warmer werd gingen de inspanningen mij al wat beter af. Na een 15-tal km kregen we plots een steile afdaling voor de wielen die door de regen herschapen was in een dikke brei: noem het maar bosmodder. Ik besloot geen verdere risico's te nemen zodat in met mijn rijwiel aan de hand dit euvel neutraliseerde. Een 5-tal km verder: de spectaculairste afdaling van het parcours met enkele redelijke drops erin. Ook deze nam ik met de nodige voorzichtigheid. Door al deze perikelen was ik in tweede stelling aanbeland. Met nog een 20-tal km tijdens de eerste ronde voor de boeg begon het opnieuw te regenen. Dit werkt erg op het gemoed en ik had toen al geen supergevoel. Gaandeweg verloor ik dan ook wat van mijn krachten. De Rotwildfiets was evenmin opgezet met dat rotweer en verraadde dit door een piepend geluid.Als dat maar goed afliep. Enkele bikers haalden me in en staken me voorbij en ik vond niet de nodige energie terug om aan te klampen. Geleidelijk aan begon de koude zich meester te maken van mijn lichaam.Dat moest er nog bij komen. Het parcours was nu helemaal herschapen in een modderbij. 'Ik stop ermee,ik stop', stoppen zou ik doen. Nu nogmaals datzelfde parcours doormaken zag ik echt niet meteen meer zitten. Bovendien - met nog een 5-tal km te biken net voor het einde van de 1ste ronde - ging ik dan nog onderuit bij een eerder korte afdaling. Dat moest er nog bijkomen. Gelukkig had ik geen echte schade opgelopen en ik bikte terug verder.Ik naderde de aankomst en was in opperste twijfel of ik nu toch zou stoppen of doorrijden. Ik besloot toch nog de tweede ronde aan te vatten. De regen was even gestopt en misschien ging het weer wel beter worden. Wat verder stopte ik om mijn ketting wat in te oliëen en om nieuwe W-cup-drankbidons te nemen die ik s'morgens in de graskant had klaargezet. Ja,nu terug weer datzelfde parcours. Ik vroeg me af of dat wel verstandig was om verder te gaan, maar zo gemakkelijk geef ik nu ook niet op. De steile bekllimmingen en afdalingen waren er zeker niet op verbeterd en diende veelal stapvoets overwonnen te worden.Het weer werd beter en de mijn moraal ook. Zo kon ik nog enkele bikers remonteren. Mijn Rotwild begon te protesteren: niet alleen weigerde mijn kleinste tandblad vooraan alle dienst, maar ook mijn remblokjes deden het hoe langer hoe minder. Het betere gevoel kwam geleidelijk terug en na 5.37 uur finishte ik dan, als vierde algemeen in de 'jedermann' klasse en als 1ste master 2. Jammer genoeg bleef het podium voorbehouden aan de 3 eersten. Bank 1 Saar mtb-marathon: toch wel een leuke verrassing qua parcours amper asfalt en met een opeenvolging van mooie bospaadjes en singletracks. Spijtig van de regen die noopte tot hard labeur. Met toch een flinke pluim voor de prima organisatie. Veel bordjes op regelmatige afstanden en op de steile hellingen en afdalingen. Nu nog eens goed uitrusten om dan volgende week terug samen met teammate Bram onze duivels te ontbinden op de Transzollernalb. Hans
|
Hans Planckaert wordt Belgisch Kampioen MTB Marathon !
Voor Hans Planckaert (Smart Cycling Team) was het BK marathon in Eijsden de laatste wedstrijd van het seizoen. Meteen werd deze wedstrijd de kers op de taart van een seizoen waarin hij op Duitse bodem meermaals sterk voor de dag kwam. In de Bart Brentjens Challenge pakte hij verrassend maar wel verdiend de Belgische titel bij de masters 2.
"De BBC was mijn laatste wedstrijd voor dit jaar. Deze week had ik enkel nog wat losgereden, want ik voelde me nog teveel vermoeid na een slopend seizoen en vooral na de voorbije Langenberg marathon. Het Belgisch kampioenschap. Het moet gezegd zijn dat ik er tot vandaag nooit in slaagde om eens een prima resultaat te bekomen op een Belgisch
kampioenschap. Anderzijds leek het parcours van de Bart Brentjes wel iets voor mij zodat ik stiekem hoopte in de top vijf te kunnen eindigen.
Iets na begen uur knalde het startschot voor onze wedstrijd met als inzet de Belgische en de Nederlandse trui in onze categorie. De temperatuur bleef aarzelen rond de veertien tot zeventien graden en de regen bleef achterwege. In de aanvangsfase ging het wat heen en weer over wat asfalt met mijzelf in tiende positie waarna linksaf de eerste onverharde strook werd aangevat. De modder spetterde al vlug tot achter onze oren door de vele plassen op de baan.
Na een passage in een weidestrook volgde de ene na de andere onverharde strook.Het tempo lag daarbij redelijk hoog maar ik voelde mij wel goed. Ik bevond mij toen in een groepje waar onder meer Kris Hertsens, John Soenen, Kurt Temps en Ronny Geerts deel van uitmaakten. Als ik in dit groepje kon blijven dan zat ik goed. Na een 25-tal km stond coach Stefaan me op te wachten om me van de nodige W-cup drank te voorzien. Kort daarop, na een eerder technische zone, verloor ik nu en dan wat aansluiting met de groep waarbij het me moeilijk bleef om terug in het wiel van mijn voorgangers te geraken.
Dit lukte echter wel, zij het met veel moeite. Het parcours lag er door de veelvuldige regen van de voorbije dagen nogalslijkerig bij, maar mijn Saguaro's (Geax) bewezen dat ze geschikt waren voor dit werk. Bij een van de beklimmingen voerde John Soenen de forcing. Samen met onder meer Will Baselmans (Nederlandse master 2) konden er nog een paar aanpikken. Wat later bemerkten we dat we een voorsprong hadden genomen op een aantal achtervolgers waaronder Kris Hertsens. We draaiden op dat moment goed rond met ons klein groepje en slaagden er in de voorsprong verder uit te diepen.
Er restte ons nog een zestig km. We konden evenwel niet blijven aarzelen. Ondertussen had ook Tim Haesevoets me wat drankvoorraad toegestopt. Halfweg kon Kris Hertsens dan toch nog aansluiting vinden bij ons groepje zodatr we met drie Belgen vooraan bleven in de master 2-klasse. Ik besefte dat het vanaf nu ging om een podiumplaats. Toen we na een afdaling kort linksaf een steil stukje moesten nemen blokkeerde ineens mijn ketting. Er bleef geen andere oplossing dan te voet naar boven snellen. Eenmaal boven keek ik op een achterstand van ongeveer een vijfhonderd meter aan. Samen met Will Baselmans reed ik met veel moeite het gat terug dicht.
Maar eens dit gelukt was dienden we toch eventjes te recupereren. Kris vertelde me ondertussen dat ik een goede kans had om te stunten. 'Je bent ijzersterk bezig' zo riep hij me toe. In een van de daaropvolgende beklimmingen zag ik dat Kris het toch wat moeilijker had en een gaatje moest laten op onder meer John. Dit mocht ik niet laten gebeuren. Samen met enkele anderen maakte ik de sprong naar John toe.
Het zwaarste van de marathon lag nu bijna achter de rug met nog zo'n 40 km te biken. We bleven vooraan nog met een achttal. Ook Ken van den Bulke gaf me nog wat meer moed doordat hij oordeelde dat vanaf nu de titel alleen maar kon wenken. Iets later verbrokkelde ons groepje en bleef ik met Will, John en nog een andere biker vooraan. Even werd ik nog bevangen door paniek bij de derde bevoorrading; Stefaan was in geen velden meer te bespeuren. Gelukkig stond hij een achttal km verder me op te wachten. Een pak van mijn hart. Toen zakte het tempo een beetje en zelf vond het beter om niet zomaar in het wilde weg te blijven sleuren om de anderen er af te krijgen. John nam dan ook veelvuldig het voortouw. Ik volgde gezwind.
Door de vele modderspatten kregen mijn ogen het zwaar te verduren. Toen was het de beurt aan Wil maar die versnelde wat. Ik bleef in John zijn wiel hangen. Nog een 20-tal km, het einde wenkte. Het zwaarste deel lag nu achter ons. Wanneer zou ik mijn kans grijpen? Ik bleef nog wat wachten. Bij de laatste bevoorrading door Stefaan was het aanvoelen nog steeds opperbest. Dan nog maar een W-cup-gelleke genomen. Op een lang schotterstuk bemerkte ik opeens het bord van de laatste 10km. En ineens was ik weg. Ik gaf alles wat ik nog in mij had en sloeg een kloof die ik uitdiepte: eerst met moeite vijf meter, dan 10, 20, 50m;...en ik bleef maar doorgaan zodayt ik op een mimimum van tijd en redelijke voorsprong op John had bij elkaar gefietst. Nu nog hopen dat ik gespaard bleef van verdere
pech of een zware inzinking.
Euforisch ging ik door op mijn elan en reed alsof de duivel mij op de hielen zat. Ik ga hier voor de titel flitste het mij door mijn hoofd. Het einde naderde en de laatste honderden meters waren fenomenaal. Niet te geloven: ik kneep in mijn arm: yes, Belgisch Kampioen. Overvol van emoties bolde ik over de eindmeet. Het was het mooiste moment uit mijn wielercarrière. Eindelijk kon ik nu een jaar lang de Belgische trui omgorden: een droom die werkelijkheid wordt.
Ik wil de vele mensen bedanken die me onderweg steunden en in mij geloofden zodat ik dit tot een goed einde kon brengen. Dank voor de voortreffelijke bevoorrading Stefaan en Tim. Verder wens ik ook de vele sponsers: Rotwild,W-Cup,Fox,RSP,RaVx,Notubes,Mavic,Geax en Vittoria te bedanken voor hun steun. En heel speciaal nog dank aan mijn trainer Stefaan De Gendt van Smart Cycling die me perfect wist voor te bereiden zodat ik hier een uitmuntend resultaat kon neerzetten. Volgend jaar met de driekleur mogen rijden: ik kan het bijna nog altijd niet geloven", wist Planckaert.
|
Hans Planckaert (Smart Cyling) primus in Langenberg Bike-marathon in Bruchhausen In het prachtige zonovergoten Sauerland stond deze week de Langenberg Bike-marathon met stip aangeduid in mijn agenda. De langste afstand van deze marathon bestond uit een aanloopronde van 10km met daarna nog twee nagenoeg identieke ronden van 35 km met 2000 meter verschil in hoogte. Zowat veertig minuten voor de start stonden de eerste bikers al ongeduldig op de voorste startrij en zij leken er duidelijk zin in te hebben. Ik bevond me op de tweede startrij en wachtte vol ongeduld op het startschot dat zou afgaan om elf uur. Bij de startklim van wel vijf kilometer lichthellend asfalt bevond ik mij voortdurend in de eerste gelederen. Daarna ging het rechtsaf op een schotterpad richting Bruchhausen. De snelheid ging hier pijlsnel omhoog. Eenmaal terug over de startlijn na de aanloopronde kwam het echte werk. Eerst een steile asfaltklim die in schotter overging, daarna een mooi technisch paadje wel bezaaid met een aantal boomwortels. Nog steeds bleef ik vooraan postvatten in het kopgroepje waar naast Tom Geeraerts (Team Langdorp) ook enkele van mijn directe concurrenten van de master 2-klasse aanklampten: Wies Jürgen en Kropp Ralf. Pas na een twintigtal km raakte ik enigszins in mijn ritme. Jürgen was wel sterk bezig. Na een weidepad en een mooi singletrackpadje nam hij wat afstand van mij en Ralf. Het was niet gemakkelijk om terug aansluiting te krijgen, maar het lukte. Ondertussen was het deelnemersveld uiteengeslagen. Op een redelijk lang stuk schotter slaagde ik er in iets voor te blijven op mijn metgezellen, maar eens boven hadden ze me terug te pakken. Na een graspadje en terug een licht hellende asfaltstrook was ik weer weg. Dan volgde er een redelijk lang en steil bospad. Met een strak tempo besloot ik wat te doen om wat meer voorsprong te nemen. Op een bospad vol boomwortels stuurde ik mijn Rotwild behendig over de hindernissen. Hier en daar bleef er nog een modderstrook over, maar uiteindelijk vielen die stroken nog best mee. Daarna kwam opnieuw een lange schotterbeklimming met uiteraard een afdaling, eerst op schotter met daarna asfalt. Richting finish kregen we dan een mooi klein weidepaadje voorgeschoteld. Na een 45 km volgde dan de tweede ronde. Voor aanvang van de wedstrijd had ik hier enkele gevulde drankbidons neergelegd, maar ik vond die niet onmiddellijk terug. Ondertussen waren mijn concurrenten me al voorbij gereden. Even gepanikeerd, maar na een ellenlange minuut heb ik dan toch mijn drankvoorraad gevonden. Nu eerst opnieuw Ralf inhalen en 500 meter verderop zag ik ook Jurgen Wies rijden. Het duurde toch een poos vooraleer ik die ook te pakken kreeg. Bij een hellende strook kon ik die dan uiteindelijk ook remonteren. Maar na een singletrackpadje kon hij terug aansluiting vinden. Alles was terug te herbeginnen. Met nog een 15-tal km voor de boeg bij de laatste bevoorrading stopte Jürgen even om zijn drankbidons te vullen. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om te demarreren. Wat verder had ik al een gat van 500 m. Nu was het zaak, om te blijven ronddraaien, aan een hoog tempo. Vlug nog enkele W-Cup-gellekes genomen. Ik pepte mijzelf op, wetende dat de finish niet zover meer af was. Overgelukkig en compleet leeg, behaalde ik de eerste plaats in mijn categorie. Dertig seconden later volgde Jürgen Wies. Als vijfde scratch was ik best fier over mijn algemeen resultaat. Nu blijft er nog één enkele wedstrijd over dit seizoen. Laat het maar vlug opnieuw zondag zijn. |
Belgisch Kampioen waterskiracen
Jelle De Leeuw vertoonde dit seizoen een grote regelmaat in het racewaterskiën en zag zijn trainingsijver beloond met de titel van Belgisch Kampioen. Naast technische waterskitrainingen bouwt Jelle vooral zijn conditie op via de fiets. In het waterskiracen moeten een aantal skiërs een parcours afleggen, zoals in Formule 1. Dit is de snelste vorm van waterskiën. Een team bestaat uit een piloot, copiloot en één of twee skiërs. Raceskiën wordt normaliter uitgevoerd met één lange ski (2 - 2,5 meter). Een race kan bestaan uit een bepaalde afstand of tijd, gaande van enkele minuten tot meer dan een uur. De gemiddelde snelheden liggen rond de 150-160 km/h. Daarbij heeft de skiër sterke beenspieren nodig die goed op weerstand getraind zijn.
|
|
|
|
| | ![]() |  | |  | | | | | |
|
|
