 |
Marathon in Waimes
Donderdag stond de eerste wedstrijd van de EBMC op het programma. Waimes met 75km en 1750hm.
Door mijn uitslag in dat klassement van 2009 mocht ik in de eerste startbox staan, benieuwd hoe dat zou lopen in de start.
Om 9u klonk het startschot en weg waren we. Het ging direct lekker omhoog, niet steil maar wel lang. Ik kon me vrij goed vooraan handhaven. De eerste kilometers waren een beetje anders dan de voorbije jaren. Op de eerste échte klim stonden we meteen te voet, recht omhoog door een dikke pap, niet te rijden.
De posities werden daar al min of meer ingenomen. Met een kleine groep konden we redelijk wat snelheid maken over de prachtige ranche waar de tam-tamspelers ook het beste van zichzelf aan het geven waren. Dit is Waimes! De klimmen waren zoals goede gewoonte uitgebreid voorzien van wortels, van het natte soort. Enkelen moesten het groepje lossen, anderen reden dan weer weg. Rustig het eigen tempo blijven rijden om op het einde niet stil te vallen.
De venen lagen er, zoals altijd, weer lekker vettig bij. Het was wroeten en stoempen om vooruit te geraken. Na enkele mooie afdalingen en koude rivierdoorsteekjes hoorden we in de verte de fanfare: Ovifat kwam eraan! De beklimming van deze skipiste is elk jaar weer een worsteling met de de spieren om enigzins vlot boven te komen. De ondergrond lag er dit jaar erg goed bij waardoor we toch vlot omhoog reden. Boven stonden Stefaan en Hans, die voor de gelegenheid eens niet zelf reed, klaar met een volle W-cup bidon en een W-cup gelleke. Dat ging direct binnen en dan konden we beginnen aan het snelle gedeelte van de rit. Lange dreven over de Botrange met licht hellende stroken en snelle afdalingen. We zaten hier met een man of 7 samen, niemand wou de kop overpakken van mij. Nu en dan eens eentje voor 500m. Ik heb dan eens een paar keer goed doorgetrokken na een korte modder- of wortelstrook en zo vielen er toch nog enkelen af. Nog een bevoorading van Stefaan en Hans meegepikt en nog eens "gelachen" naar de vriendelijke fotograaf Kenneth. Ik hoop dat de foto's wat gelukt zijn. Op het laatste schoten er toch nog 2 weg, ik ,kon ze niet meer terughalen. De laatste 5km moest ik op single-speed verder. Ik was in een grote modderbrij gevallen doordat iemand van de korte afstand plots voor mij alles dichtsmeet en ik gewoon onderuitschoof in de pap. Mijn handen waren één en al blubber, schakelen was niet meer mogelijk. Op de 32 verder gereden zo goed en kwaad als het ging.
Uiteindelijk na 3u45 binnen gereden als 33ste algemeen. Tevreden over het resultaat. Zondag volgt al Offenburg, hopelijk zijn de beentjes een beetje fris na deze toch behoorlijk zware rit.
Tim |
Dit weekend reden Sabine en Ann de chrono in Rance. Ze mochten terug het podium op met een 2de en 3de plaats!
Ons verslag over de chrono in Rance:
Trainingsuren deze week: 0
Na 2 weken vollen bak werken aan de funderingen moesten we toch onze fiets eens boven water halen.
We hadden een dilemma, we waren ingeschreven voor de Happy Bike Days in Malmedy, maar door fietsen te testen zouden we terug een broodnodige training missen.
Zondagmorgen dan maar beslist om de chrono in Rance te rijden. 1 groot probleem: Ann had verschrikkelijk pijnlijke benen (ze had 9u aan een stuk gehurkt gezeten om onze funderingsijzers te binden). Maar geen medelijden, trainen!
Om 10u30 konden we starten, we waren vertrokken voor 65km en een 1200hm.
'T was een fantastisch ritje, amper asfalt, super singletracks en vooral ook een vloekende vrouw achter mij. De overgang van de klimmetjes naar terug vloeiender rijden was een pijnlijke zaak, maar geen nood mijn goeie benen van Anderlues verleden week waren ook achtergebleven in den bouw.
Na 3u30 kwamen we moe maar voldaan terug binnen (later bleek Anja Geldhof een klein minuutje rapper gereden te hebben dan wij), we zijn dus 2de en 3de vrouw geëindigd, en 66 en 67 algemeen op een totaal van 232 rijders.
Conclusie: zeker een aanrader deze chrono!
Ann en Sabine
|
 |
Hans Planckaert bezorgt het Smart Cycling Marathon Team een 2de podiumplaats. Hij finisht 2de in zijn categorie op de SKS-Superbike Marathon in Sundern-Hagen
Hier zijn relaas:
Na een 'heel lange winter' begon dan eindelijk mijn marathonseizoen. Mijn eerste afspraak van het seizoen: SKS, Superbike. Samen met ploegmaat Tim, collega-biker Johan De Baets en onze ploegmanager Stefaan trokken we vrijdag op pad, richting het mooie Sundern-Hagen. Ik wist niet wat ik er mocht van verwachten. De laatste maanden enorm drukke werkweken gehad. Hoe ging mijn lichaam dit alles verteren?? Zaterdag voormiddag, een mooie lente-temperatuur. Bij de start was het een blij weerzien met verschillende (Vlaamse) bike-vrienden. Redelijk wat Belgen aan de start trouwens. De zenuwen stonden onder spanning. En om 10u45 klonk het 'verlossende' startsein. Ik kon me ergens rond positie 30-40 handhaven bij de asfalt-startklim. De afstanden 55 km en 100 km startten samen. Vervolgens een kort veldweggetje, waar het stof ons om de oren rondvloog. Mijn benen voelden nog 'goed' aan, en zo kon ik mijn tempo blijven aanhouden op een schotter-bospad, beklimming. Na een km of 15, kwam Wouter Cleppe me vervoegen, hij kon maar in het midden van de hele groep starten, en was bezig met een heel sterke remonte. Na wat op en neer, kwamen we wat later aan een spitsing, waar de bikers van de 30 km ook ons pad kruisten. Ik voelde me in mijn sas, en stak de ene na de andere biker voorbij. De beentjes en mijn lichaam konden de geleverde inspanningen aan. En mijn Rotwild-bike zwierde zich gezwind langsheen het parcours.
Heel prettig rijden zo. Na de afdaling van een ski-piste, stond Stefaan me op te wachten om mij van de nodige drank te voorzien. Later nog een mooie beklimming op een steil graspadje. Het parcours lag er kurkdroog bij, en bijgevolg werd er bij momenten flink gevlamd. Na nog enkele 'technische' korte afdalingen, vervolgens wat 'steile' klimmetjes, en het einde van de eerste ronde naderde. Net voor de finish nog een klein 'down-hill parcourtje, en zo kon ik dan aan de 2de ronde beginnen. Mijn motor kon het bike-werk nog aan, en ik kon zelfs nu en dan nog een andere biker remonteren. In de open vlakten steeg de temperatuur flink boven de 20 graden uit, zalig. Ergens halfweg de 2e ronde passeerde ik Patrick Wellens, die te kampen had met materiaalpech. In de afdalingen probeerde ik wat te recuperen, en de W-Cup repen, en gellekes zorden ervoor dat ik voldoende energie binnenkreeg. Ik kon mijn tempo min of meer handhaven, en bereikte tot mijn algemene tevredenheid, als 15de algemeen, de finish. En het belangrijkste, mijn eerste podium voor het Smart Cycling Marathon Team, met een zilveren plak. De kogel is door de kerk, op naar de volgende uitdaging. Tevens wil ik bij deze mijn trainer Stefaan De Gendt bedanken voor de begeleiding, die me perfect kon loodsen naar mijn eerste belangrijke afspraak van het seizoen. Ik wil bij deze ook de sponsers: Van Eyck Sport, Rotwild, Smart Cycling, W-cup, Motopaint en brandstoffen De Boitselier bedanken voor hun belangrijke steun. Hans |
 |
Een eerste podiumplaats voor het Smart Cycling marathon team. Sabine Bombaert werd 3de in Olne-Spa-Olne. Ze werd enkel voorafgegaan door Daphny van den Brand (ZZPR) en Kim Saenen (Nomadesk)
Na een héél rusteloze en koude nacht op ons platgeworden luchtmatras stonden we(Ann en ik, natuurlijk) om 9u klaar voor de start.
Vandaag was het eigenlijk een test, we gingen eens zien hoever de conditie stond(donderdag nog een zwaar trainingske afgewerkt bij Stefaan).
Een start naar beneden, dat is eens wat anders.
In het begin was het vooral warm rijden, Ann rijdt in het begin wat weg van mij, tja ze is toch een paar jaar jonger dan ik en het was vooral renners voorbijsteken. Spijtig genoeg ook veel tijd verloren in het begin waar het file was (schuine kant in het bos).
Na een paar kilometer kwam ik dan aansluiten bij Ann, mijnen diesel was eindelijk op gang gekomen. We konden nu samen ons doorgedreven training afwerken.
We hadden besloten om maar 1 van de 4 bevoorradingen mee te pikken, kwestie van zo weinig mogelijk tijd te verliezen. Juist voor de 2de bevoorrading reden we Anja Geldhof voorbij(ze was blijkbaar beter gestart dan wij). Aan die bevoorrading besloten we te stoppen, ikke gauw ons bidons bijgevuld en een stuk banaan meegenomen. Anja was ons ondertussen als terug voorbijgereden. Bon goed, wij terug in de achtervolging. Na een aantal kilometer terug Anja voorbij.
De plattere stukken nam ik voor mijn rekening, de klimmen waren iets meer voor mijn vrouwtje. Ongeveer 10km voor de finish moesten we een lange, natte klim vol stenen naar boven. Eerste stuk ging wat minder, er was enorm veel volk te voet naar boven aan het stappen, dus wij moesten ook efkes van de fiets.
Allee, dan terug op de fiets en naar boven, jammer genoeg moest Ann efkes terug voet aan grond zetten terwijl ik mijn weg verder kon zetten(regelmatig roepend op de naar bovenstappende bikers). Pff, dat was nog een heel eind naar boven. Boven efkes getwijfeld, rij ik door of wacht ik op Ann. Ik zag ze niet direkt komen, dus besloten om de laatste kilometers vollen bak door te rijden. Ondanks de vermoeidheid kon ik nog goed vlammen. Na 4u24 blij en voldaan gefinished. Amper 1min. later kwam mijn vrouwtje aan, ze had dus nie veel tijd verloren in de klim!
We houden er alletwee een goed gevoel aan over, er is nog werk aan de winkel (vooral onze start) maar we staan zeker al waar we wilden staan voor het begin van het seizoen.
Vanaf nu wordt het een paar maanden een goed evenwicht zoeken tussen voldoende training en het bouwen van ons huisje.
We zijn er alvast klaar voor!
Sabine
|
 |
Het Smart Cycling team in Offenburg
Zondag was 'the big day', want dan stond de Worldclass Marathon Challenge met zijn 84 km en 2560 hm op ons programma. Samen met Carlo en Tim stond ik in de eerste startbox. De zenuwen waren gespannen, het startschot ging en vrijwel direct werd er een hels tempo opgelegd op de steeds steiler wordende asfaltklim. Na enkele kilometers probeerden er links en rechts enkele bikers het peleton uit elkaar te trekken. Ik kon mijn positie handhaven rond een 40 ste plaats. Dan ging de startklim over in een schotterpad en dan begon het echte biken. Ploegmaat Tim was intussen komen aansluiten. Na 10 km was er een eerste afdaling, waar ik wat probeerde te recuperen. De paden waren goed bereidbaar, hier en daar enkele modderpassages. In de daaropvolgende klim moest Tim wat meters prijs geven en moest hij de rol lossen. Stefaan, onze ploegmanager, had plaatsgevat in het dorpje Durbach, waar hij ons goed kon bevoorraden. Ondertussen had ik mijn eigen ritme teruggevonden na de helse start. Wat later volgde een mooie, tevens zware klim naar Mooskopf (meer dan 11 km) klimmen en tevens het hoogste punt van de marathon. We passeerden rakelings langs heel wat mooie wijnranken. Enkele kms verder, een heel vervelend stuk: een paadje met kassei-stenen, op zijn 'Parijs-Roubaix', niet gemakkelijk om hier boven op te geraken. Stoempen en blijven kracht zetten,was hier het motto. Gelukkig op de top, volgde er een snelle,lange schotter-afdaling, waar de beentjes wat tot 'rust' konden komen. Gengenbach, hier een mooie trappenpassage doorheen een huis. Het volk stond ons luid aan te moedigen. Stefaan stond ook hier op post om ons van de nodige drank en mondvoorraad te voorzien. Ik had terug wat meer een goed gevoel, en kon de asfaltklim die volgde goed gas geven. De klimmen waren bij momenten heel steil, andere dan weer lang. Ook hier terug enkele steile passages doorheen de wijngaarden. Het gevoel was nog optimaal. Wat later vervoegden de bikers van de andere afstanden, ons gezelschap. Op punt 70 km, een laatste controle-stop van Stefaan, hier nog vlug een gelleke van W-Cup binnengekieperd. De daaropvolgende klim was echt om 'kippevel' van te krijgen. Honderden mensen stonden ons aan te moedigen. Ik vloog de asfaltklim, later het bospad omhoog. De adrenaline gierde door mijn lichaam. Nog één helling rond km 75 en dan was het hoofdzakelijk in dalende lijn. Ik bleef het volle pont geven en kon nog menig biker remonteren. Met een zalig en voldaan gevoel bereikte ik de finish. Ik eindigde 3 de, bij de sen.II. Wauw, terug podium.
Mijn teamgenoten deden het ook uitstekend: Tim 7de bij sen.I en Carlo 17de bij de Elite
Offenburg is een TOP-marathon op alle vlakken: een mooi uitdagend parcours, uitstekende bevoorradingen, massa's supporters en perfect georganiseerd. Een grote merci trouwens voor de uitstekende begeleiding van Stefaan, mijn trainer. Bij deze wens ik ook nog de trouwe sponsers Rotwild,Van Eyck,W-cup,Motopaint en Brandstoffen De Boitselier te bedanken.
Hans
|
 |
Podiumplaatsen voor Ann, Sabine en Hans op de Ardennen Trophy in Theux  De weergoden waren ons heel gunstig gezind op Pinkstermaandag in het dorpje La Reid. Samen met mijn ploegmakkers van het Smart Cycling Marathon Team was ik er aanwezig om er de 90 km van de Ardennen Trophy te betwisten.
Om 9.30u werd direct de gaskraan open gedraaid tijdens de asfaltstartklim. Ik kon redelijk goed mijn plaats behouden, en zelfs wat opschuiven. Wat volgde was een min of meer vlak stuk, in het bos, later op de weg. Ik kon mijn tempo blijven aanhouden, en belandde wat later in een groepje met o.a. Bjorn Rondelez en Kris Lapère. Na een 10-15 tal km moest ik echter de rol wat lossen, hun tempo lag net iets te hoog. We passeerden ook enkele kleine waterdoorsteekjes. Gelukkig was het heel warm, en deed deze afkoeling deugd.
Na een 25 tal km stonden de bevoorraders van dienst, Stefaan en Lieven, me op te wachten en voorzagen me van de nodige W-Cup dranken en repen. Ik bleef heel goed mijn tempo bewaren. Veel drinken en eten luidde hier zeker de boodschap. Tijdens de afdalingen probeerde ik wat te recupereren. Ik nam hier zeker geen risico, het gevaar op lekrijden, met al die stenen was immers te groot.
Na enige tijd kwamer er enkele bikers aansluiten, waaronder Wesley Luca en Bart Vanhecke. Zij moesten echter later aan de kant met materiaalpech. Iets over halfweg koers wist Stefaan me te vertellen dat ik op een podiumplaats rondreed. Ik kreeg hierdoor nog een extra stimulans, maar bleef heel aandachtig en goed gefocused verder biken. Tot mijn verbazing zag ik plots een Belgische driekleur voor me biken. Het bleek Kris Hertsens te zijn, die last had van krampen, en zo op zijn eigen ritme ver reed.
Het gevoel was nog altijd heel goed bij mij, en nu en dan kon ik nog enkele bikers remonteren. Na de spoorweg, op zo'n 10-12 km van het einde sprak mijn team me nog volop moed in. Er volgden nog enkele heel lastige klimmen richting finish. Maar ik beet door, en gaf de laatste km nog eens alles wat ik in me had.
Ik klokte af op een 22ste plaats algemeen, in een heel sterk deelnemersveld(751 in totaal), en behaalde opnieuw een heel mooie derde podiumplaats in mijn categorie. Mijn derde maal ook dat ik dit jaar op het podium mocht plaatsnemen. Mijn dag kon dan ook niet meer stuk. Nog een dikke proficiat ook aan Ann en Sabine die 2de en 3de eindigden bij de vrouwen. Dank ook aan Stefaan, mijn personal coach, en Lieven voor de uitstekende bevoorrading, en Kenneth voor de prachtige foto's. En natuurlijk de sponsers die dit mogelijk maakten:Smart Cycling, Rotwild, Van Ecyk, W-Cup, Motopaint en Brandstoffen De Boitselier", aldus Westvlaming Hans Planckaert.
Ann doet haar relaas:
Zondagnamiddag om 16u stonden we nog te zweten en te zwoegen op de werf van ons nieuw huisje. Maandagmorgen om 9u30 (met nog wat cement achter de oren ;o) aan de start in La Reid. Na een héél vermoeiende week hadden we beslist om het "voorzichtig" aan te pakken. Al na een paar kilometer bleek dat Sabine de beste benen had. Ze heeft me meegesleurd tot 3km voor de finish... dan hebben we de rollen even moeten omdraaien (met wederzijds akkoord natuurlijk). We reden, tot onze verbazing, als 2de en 3de over de finish. Later bleek dat Kim Saenen en Sofie De Wulf verkeerd zijn gereden. Dat is natuurlijk héél vervelend voor hen, maar ja... op zo'n marathon kan er véél verkeerd lopen... niemand krijgt de garantie op een pechloze marathon. Ook in onze ploeg zijn er 3 renners uitgevallen met pech. Dat is altijd héél spijtig, met de nodige ontgoocheling als gevolg, maar dat hoort nu éénmaal bij de sport. Een dikke proficiat aan onze ploegmakker, Hans Planckaert, die als 3de bij de Masters2 finishte. En héél véél dank aan alle bevoorraders van het Smart Cycling Team, die voor een fantastische bevoorrading hebben gezorgd!
Groetjes,
Ann De Tré
Tim moest de strijd al staken na enkele kilometers....
Vandaag Theux, dé piek van het voorjaar. De voorbereidingen waren nog nooit zo goed als deze week. Voorbije week 2 marathons in 4 dagen die ik zeer goed had verteerd, die op zondag ging zelfs beter dan die van donderdag.
Deze week elke dag een uur losgereden met op donderdag nog een stevige rit van 3u en 90km. De laatste dagen vooral juist eten en drinken moesten het plaatje compleet maken. De supercompensatie zat in de benen, zelden zo goed gevoelt. Zelfs het weer zat mee, warm en ik kan daar enorm goed in presteren.
Om 9.30u klonk het startschot en kon ik de eerste klim zeer vlot naar boven rijden, bij de 30 eersten en dat was zelfs vorig jaar niet het geval. Boven volgt dan een vlak stukje off-road. Ineens een knal.......mijn achterband gewoon van de velg gevlogen, zo ineens zonder boe af ba. Shit!!! Rap een binnenbandje gestoken en de pomp erop, breekt er een stuk van mijn ventiel! What the f*ck. Ondertussen passeert heel de eerste box. Snel mijn tweede biba gestoken en pompen maar, trek ik toch niet mijn pomp in twee.....Toen passerde de tweede box volle bak.
Het zat me ineens tot boven, dit had geen zin, het mocht niet zijn. Ik weet wat het is om als 500ste te vertrekken in Theux, dan zit je tussen mensen die bij God niet weten wat biken in de Ardennen inhoud. Het zou een gevloek zijn op mezelf en de anderen, zonder dat iemand daar enige schuld aan zou hebben.
Ik heb er de brui aan gegeven. Weg superdag, en vooral weg ebmc klassement.
Wat dé wedstrijd moest worden waar ik een heel voorjaar zo naartoe had geleefd, werd een dag om zo snel mogelijk te vergeten.
Dikke proficiat aan de podiumbeesten!!
Er zijn er blijkbaar een hoop verkeerd gereden, straf want de laatste km's zijn al 10jaar hetzelfde.
Tim |
 |
Zaterdag stond de Hagelandse chrono op het programma. Een mooie en goed georganiseerde chrono over de mooiste paden van het Hageland, goed voor 82km en iets meer dan 1000hm
Ik zou deze rit rijden als intensieve training en ook met de fiets naar Langdorp en terug rijden, goed voor een 40km extra.
Thuis bij het vertrek om 10u was het al behoorlijk warm, de 45min durende rit richting Langdorp werd dan ook op het gemakske afgehaspeld. Ginder rap een nummerke opgehaald en om klokslag 11u kon ik vertrekken voor mijn rit.
Het begon direct mooi met vele single-tracks en korte klimmekes, een echte speeltuin! Al werd me al snel duidelijk dat de bepijling niet de meest efficiente was: kleine gele pijltjes die je door het zonlicht écht bijna niet zag hangen, bovendien stonden deze ook veelal te laat voor een bocht of in een afdaling. Hierdoor in totaal toch wat tijd verloren door telkens 10m terug te moeten draaien en her en der wat rubber achtergelaten op het parcours, Marta heeft zo ook haar werk gehad. Voor de tijd moest ik het niet doen, het was een stevige training en eindstand deed er niet toe. Bij de eerste bevoorrading kreeg ik een drinkbus aangereikt. Dat de persoon die ze aangaf dat niet gewend was was duidelijk, bus knalde tegen de grond. Gestopt en de man rap de bus opgeraapt en me alsnog aangereikt, geen erg en bedankt voor de bus.
Vanaf nu werd het parcours wel sneller. Mijn zwakke punt, snelheid, kon ik hier wel wat bijschaven. Het klimmen ging perfect, de afdalingen en het vele korte bochtenwerk liepen heerlijk. Alleen die pijltjes hé....maar ja, dat was voor iedereen hetzelfde. Aan de tweede bevoorrading mocht ik zelf een bidonneke nemen, mijn lege in de vuilbak gekieperd en maar verder. In de daarop volgende klim zag ik twee teammaats vrolijk peddelen, Ann en Sabine. Ze zaten op de single-track een beetje vast achter een tragere deelnemer. De bouw van hun huis werd voor een dag stilgelegd om hier te komen rijden, ontspanning is ook nodig nietwaar. Eens boven gingen we weer elk onze eigen weg. De klimmetjes en afdalingen volgden elkaar snel op. Op de vlakkere stroken moest er dus telkens goed gedronken worden. De bidons die we kregen waren niet gevuld met de gewoonlijke W-CUP dewelke toch véél beter is hoor. Het was erg warm ondertussen en de zon schroeide op de helmen, het zweet liep vlot over het aangezicht en armen, aan stof ook geen gebrek: een zalige dag om te biken!! De derde bevoorrading weer een vers bidonneke genomen en snel verder. Het lastigste deel was nu wel voorbij. Nog een hoop single-tracks en korte klimmekes om dan via de dijk van de demer terug naar Langdorp te knallen. Hier haal ik nog menig biker in om na 3u18 de finish te bereiken.
Rap enkele colakes gedronken om dan weer naar huis te fietsen, op het gemakske.
Een mooie trainingsrit, 124km en een kleine 5u genoten van het zonneke.
Tim
|
Transgermany : 4de Etappe van Sonthofen naar Bregeng
Vandaag de laatste etappe. 74,50 km met slechts 13654 hm. Het zonnetje was terug van de partij, en ondertussen klom de temperatuur al aardig de hoogte in. Na de neutralisatie, was het vooral licht golvend. Samen met o.a. Eric Evers, kon ik me nog in de kopgroep handhaven. De eerste helft van het parcour verliep hoofdzakelijk over asfaltwegen. Na een 15-tal km begon er dan een eerste serieuze test, de beklimming van de Riedbergpass. Een heel steile asfaltklim, waarbij ik mijn kleine plateau veelvuldig moest gebruiken. Ik zat nog altijd heel goed op dreef. Op 500 meter van de top moest ik echter o.a. Eric laten voorgaan. Dan volgde er een heel lange asfaltafdaling. Ondertussen was ik in een groepje beland met o.a. Björn Rondelez. Het tempo bleef heel hoog. Iets over halfweg was het dan al wat meer schotter in het parcours. Rond km 55, volgde er dan nog een mooie technische klim. Ik kon nog
altijd goed mijn pedalen ronddraaien.
Bij de technische afdaling die volgde over wortelpaden en kleine brugjes, moest ik enkele bikers laten voorbijgaan. Het laatste deel van het parcours verliep dan hoofdzakelijk over asfalt en schotter. Nog even alles uitpersen, en ik bereikte als 5de de finish, in de mastercat. Ik haalde een gemiddelde van meer dan 28 km/uur,duidelijkeen rit voor de snelheidsheidsduivels.
Uiteindelijk kon ik nog enkele plaatsen opschuiven in het algemeen klassement. Ik eindigde als 4de master. Een puik resultaat. Eric Evers kon zijn podiumplaats behouden, en eindigde als 3de master. Proficiat. Ook de andere Belgen deden het meer dan voortreffelijk.Ik kon de Craft Bike Transgermany met een heel goed gevoel afsluiten.
Transgermany : 3de Etappe van Pfronten naar Sonthofen
Eindelijk kon ik eens met een zalig gevoel wakker worden. het zonnetje kwam te voorschijn. Algauw steeg de temperatuur rond de 20 graden. Samen met Eric Evers en Danny Flies, stonden we net achter de grote kanonnen, in het eerste startvak.
Na de neutralisatie, was er eerst een korte klim. Ik kon min of meer mijn positie handhaven, maar moest toch wat bikers laten voorbijgaan. Het gevoel is redelijk goed, en bij de heel steile beklimming van de Buchel-Alpe, kon ik zelfs enkele bikers remonteren. In de daaropvolgende afdaling kwamen er dan enkele bikers aansluiting nemen, waaronder Bjorn Rondelez.
Bij de 2de grote beklimming van de dag, kon ik me zelf wat vooraan van mijn groepje handhaven. De W-Cup repen en gellekes kwamen goed van pas. Wat later bij een technische afdaling, met grote bulten in de schotter,verlies ik wat voeling met de groep. Even later kon ik bij de laatste beklimming van de dag, terug enkele bikers remonteren. Hier nog eens alles uitgeperst die in mij zat. Nu nog slechts een stuk of 8 km in dalende lijn naar de finish toe. Ik bereikte met een goed gevoel de streep. Terug 7de in mijn cat. Blijkbaar hadden de anderen die voor me stonden ook een goed gevoel. Nu op naar de laatste dag.
Hans
Transgermany : 2de Etappe van Lermoos naar Pfronten
Vandaag een iets kortere etappe op het programma.74,70 km en 1863 hm. De hele nacht had het hier flink doorgeregend. Ik besloot dan ook om me wat dikker te kleden dan gisteren. Samen met o.a. Rondelez en Evers mocht ik in het eerste startvak plaatsnemen. Na een korte neutralisatie was het direct de gaskraan open, op de beklimmingen. Ik probeerde om niet te veel prijs te geven, maar had oeite met het opgelegde tempo. Gelukkig ging het in het begin wat op en neer, en kon ik wat meer op adem komen in de afdalingen. Eens boven in Berwang-Rinnen, volgde er een afdaling. Door de hevige regenval van afgelopen nacht, waren er grote gleuven gevormd in de schotter, en bijwijlen, was het veelal bootjevaren met de bike,door de grote waterstromingen. Nu en dan enkele waterbeekjes. Ik vond niet ten volle mijn ritme terug, had in de eerste koershelft het nog redelijk warm. Nu en dan moest ik ook enkele bikers laten voorbijgaan. Naarmate de wedstrijd langer duurde, en het iets frisser werd, begon ik er meer door te komen. Eens boven op Lohmoos, het hoogste punt van de dag(1474m), op zo een 56 km, was het dan hoofdzakelijk bergaf. Vlug nog een W-Cup gelleke, en pas nu begon het lekker te lopen. Ik kon nog het sprintje winnen van mijn groep, en eindigde als 7de in de master-cat. Morgen een korte maar krachtige rit.
Hans
Transgermany : 1ste Etappe van Garmisch naar Lermoos
1ste etappe van de Craft Bike Trans Germany,81,50 km en 2154 hm. Net als vele honderden bikers (ong.1200 deelnmrs) vond ik ook dit jaar de weg naar deze meerdaagse. Het mooie weer was duidelijk niet op de afspraak nu. Amper 9 graden.
Samen met enkele andere Belgische bikers,kon ik me redelijk vooraan in de startbox zetten. Op de tonen van AC/DC schoot het peleton op gang. Na een neutralisatie
v an een 4-tal km,kwam er een steile (schotter)klim. Nu en dan kon ik enkele bikers op mijn ritme voorbijsteken. Het bleef miezerig regenen, en ik kon me amper erwarmen. Na de afdaling, een geleidelijke klim richting hoogste punt van de dag(1602 m), de Ehwalder Alm. Ik kon me in een groepje van een 10-15 man handhaven. Naarmate we de top naderden, kwam het ook alsmaar kouder, slechts 3 graden boven.
Mijn vingers kon ik amper bewegen. Het was een gevecht tegen de koude. Eens boven volgde een steile afdaling,waarbij ik de grootste moeite had om fatsoenlijk te kunnen remmen, in de bochten. Eens beneden, nog een steile asfaltklim naar Tulfalm (1500 m) toe. Het was overleven. De laatste km verliepen over graspaden. Op het laatst
zelf nog een afdaling op een free-ride parcours. Bijna onderkoeld arriveerde ik als 10de in mijn cat. Hopelijk wordt het morgen iets beter van weer, en kan ik dan wat plaatsen opschuiven.
Hans
|
 |
| Hans Planckaert | 1ste | op de 90 km | | Ann De Tré | 4de | op de 115 km | | Carlo De Boulle | 4de | op de 90 km | | Sabine Bombaert | 6de | op de 90 km | | Tim Haesevoets | 7de | op de 115 km | | Frederiek Dupont | 10de | op de 90 km | | Jakob Coussement | 11de | op de 65 km | | Ann De Tré | 3de | eindklassement EBMC | | Sabine Bombaert | 4de | eindklassement EBMC |
|
 |
Bike Marathon in Frammersbach
Hans vertelt: dit maal had ik de UCI- Spessart Bike marathon, met zijn 117 km(3100 hm) met stip aangeduid.
Het zonnetje toonde zich van zijn beste kant, en het parcour lag er kurkdroog bij. Ideale omstandigheden dus. Samen met iets meer dan 200 bikers bevond ik mij s'morgens om 8 u ergens op de 10de rij van het startvak. De marathon bestond uit 2 ronden. Direct na de start werd er een duchtig tempo opgelegd. Ik kon wat plaatsen opschuiven, in de asfaltbeklimming, en kon me in de grote kopgroep handhaven. Na de lange beklimming, volgde de ene, na de andere onverharde strook. Het tempo bleef hoog, en ik moest alles uit de kast halen om bij de groep te kunnen blijven. Uiteindelijk na een 15-tal km, begon het groepje te verbrokkelen, en samen met een 4-tal andere bikers verzeilde ik wat meer in de achtergrond. Het parcour bestond hoofdzakelijk uit een bonte afwisseling van bospaden, singletracks en schotterpaden. In de beklimmingen kon ik wat terrein goedmaken. Bij de (snelle)bos-afdalingen was het hoofdzaak om er met je gedachten bij te zijn. Na een 30-tal km stond Frans Luca(Granville-Trustteam) me op te wachten om mij van de nodige drank te voorzien. De W-cup vloeide rijkelijk door mijn keelgat. Gelukkig reden we nu en dan doorheen het bos, en was het iets frisser. In de open vlakte was het werkelijk braden in de zon. Wat verder volgde er een hobbelige bosafdaling. Toen mijn drinkbus uit mijn drinkbushouder schoof, poogde ik die te nemen. Natuurlijk verkeerde keuze. Juist dat moment, hobbelde mijn bike over een bult, en verloor ik de controle. Boem,patat, op de grond met bike en al. Gelukkig bleef het bij schaafwonden, en kon ik mijn wedstrijd verderzetten. Jammer, ik zat juist in een groepje van een man of 3. Ik kreeg een adrenaline-stoot en bleef snoeihard doorgaan. Op tijd eten en drinken. Na een 40 tal km kon Wouter Declercq bij mij aansluiten. Wat verder moest hij de rol dan lossen. Bijna op het einde van de eerste ronde, kregen we dan de beruchte Grabig voorgeschoteld. Honderden mensen stonden de bikers aan te moedigen, bij de beklimming ervan. Gelukkig had ik mijn klein verzetje, en kon ik moeiteloos deze hindernis overwinnen. Wat later nog een mooie grasafdaling, en zo belandde ik terug in het dorpje Frammersbach om de 2de (bijna identiek dezelfde)ronde aan te vatten. Een W-cup gelleke en reep, en ik bleef goed op mijn ritme verderbiken. Mijn Rotwild voelde zich goed in zijn sas. Nu en kon ik een biker remonteren. Halfweg de ronde kon Frans me terug voorzien van drank. Wat later echter, na enkele afdalingen,voelde ik de kracht wat minderen. Blijven eten en drinken, Hans. Mijn maag begon stillekes aan, in een knoop te geraken. Gelukkig waren het 'maar' een stuk of 15 km meer. Naarmate het einde naderde, kon ik mezelf terug oppeppen. Ik bereikte volledig uitgeput de finish. Mijn lichaam had een heel zware dag achter de rug gehad. Ik eindigde als 2de in mijn cat., en 38 ste in de totaalranking. Yes, terug podium, en dit in een international getinte marathon. Algemeen winnaar werd Christian Schneidawin. Tenslotte nog een dankwoordje voor Frans Luca(Granville-Trustteam) die me voortreffelijk kon bevoorraden. Ook mijn trainer Stefaan,die het beste uit mezelf haalt. En natuurlijk de belangrijke sponsers:Van Ecyk,W-Cup,Rotwild, Smart Cycling,Motopaint en Brandstoffen De Boitselier. |
In Luxemburg werden de Wereldkampioenschappen XC, wegwielrennen en tijdrijden voor Brandweer gereden. De Smartcycling-dame, Sabine Bombaert (Brandweer Brussel) keert terug met maar liefst 2 gouden en 1 bronzen medaille !
Vrijdag, 18 juni 2010, WK XC in Schifflange: Elk jaar weer zijn de wereldkampioenschappen een unieke gelegenheid om brandweerlui te leren kennen en terug te zien vanover gans de wereld. Iedereen supportert voor iedereen. Reeds in de eerste reeksen is het al prijs voor de Belgen (Luc Vanwesenbeek uit Antwerpen wordt wereldkampioen bij de Masters 1). Om 10u30 is het dan aan de dames. Ikke héél zenuwachtig aan de start. Elke jaar zijn er nieuwe dames bij, dus het is altijd moeilijk inschatten. Ik besluit het tempo meteen hoog te leggen, zo is meteen duidelijk wie ik moet in het oog houden. Na het eerste technische klimmetje is het al duidelijk dat geen van de andere concurrenten kan volgen. Ik besluit dan maar om een strak tempo aan te houden zonder heel diep te gaan. Er wachten mij immers nog 2 zware dagen. Na 1u06 was mijn eerste gouden medaille binnen !
Zaterdag, 19 juni 2010, WK Tijdrijden in Remich: Mijn eerste tijdrit. Parcours van 13km, zo vlak als een biljart en voor de helft wind op kop. Ik moet als allereerste starten. Een beetje als een vreemd eendje in ... (met mijn gewoon koersfietske tussen al die blinkende tijdrit-fietsen ;-), was ik toch blij om als 3de, op 6sec van de 2de en 44sec van de 1ste (Zwitserse, Daniella Glaus), de bronzen medaille te kunnen pakken.
Zondag, 20 juni 2010, WK Wegwielrennen in Luxemburg-stad: 3de en laatste kans om nog een medaille te pakken. Met reeds 2 medailles op zak is de stress véél minder. Er wacht ons een rit van 56km, geen spectaculair parcour maar wel een klim van 4km, dus ideaal voor mij, behalve de 10km die erna komt, vals plat en wat afdalen. Tijdens verkenning al enkele scenario's in mijn hoofd, maar de benen en de concurrentie zullen wel bepalen. Alleen de regen baart me zorgen voor de afdalingen. We starten samen met 2 reeksen mannen. Na de start volgt al na enkele kilometers de eerste afdaling, gezien de regen en het pak renners ben ik maar
heel voorzichtig naar beneden gereden. De eerste concurrente was natuurlijk al gaan vliegen. Maar geen nood, een goed tempo op de klim bracht mij praktisch terug in haar wiel. Toch nog efkes moeten doorbijten om terug bij haar te geraken want ze reed achter één van de mannen. Ronde 2 was dan vooral eentje van recupereren, enkele mannen zetten ons uit de wind. Toch efkes door gereden op het einde van de klim om te zien hoe de conditie van mijn medevluchtster was. Ze kon aanklampen maar ze moest behoorlijk diep gaan. Op de plattere stukken daarentegen reed ze soepel rond, maar ik ook. In de 3de en laatste rond besluit ik aan te vallen op de lange klim, bijna alles geven. Boven had ik een mooie voorsprong en besluit ik "de ziel uit mijn lijf" te rijden om die te behouden. Uiteindelijk win ik met 27sec voorsprong.
Het was dus een meer dan geslaagd wk voor mij, mede dankzij de ongelooflijke steun van mijn schatje en mijn supporterende ouders en schoonouders die ook ter plaatse waren.
Voorts wil ook de Luc en zijn vrouwtje bedanken voor den toffen tijd samen. Tot in Corsica!
Aan al de collega's nen dikke merci en ook proficiat voor al de gereden uitslagen.
Volgend jaar gaan de kampioenschappen door in Corsica, dus gaan we op die mooie locatie proberen 1 van mijn dromen waar te maken nl. 3 gouden medailles! |
Aflossingswedstrijd te Humbeek op 4 juli
Aflossingswedstrijd… gelukkig want op zo’n hottie day zou het “alleen” bakken worden. Dik 30 graden! Mijn trainingsbro Carlo en ik waren niet echt in de stemming moet ik toegeven. We hadden vorig seizoen reeds een 6 uren wedstrijd in Langdorp “uitgereden” en wisten wat ons te wachten stond. Een rondje knallen, vol in het rood! En dat een stuk of 10 keer, hell yeah! We lieten de moed niet zakken, en scheurden op cruisecontrol naar Humbeek. Reeds aangekomen stond teamy Hanzie ons al uitbundig op te wachten, met zijn fiets off course, hoe kan het ook anders! Hij had er precies zin in! Ook Timbo was in vorm, zijn pythons lagen op en dat beloofde straffe paté! We installeerden ons uitgebreid, reden een verkenningsrondje of twee, en kropen op de rollen om de beentjes deftig los te schudden. De start liet niet lang meer op zich wachten! Met ons gevieren bromden we er lustig op los op de rollenbank. Het had niet veel gescheeld of we stegen samen op! Hels lawaai for sure! Dan was het zover, Speedie Hanzie ging de kopstart nemen. Hij kwam door rond de 10de positie, niet slecht maar ook niet top. Hanzie zag het groots en nam 2 ronden voor zijn rekening, geen slecht gedacht want na 2 ronden zaten we al vijfde, precies superbenen die Plancie! We zagen het op slag zitten ;) Timbo nam over, vervolgens Carlo en ik sloot de rangen. Dat was de slagorde voor de komende uurtjes! Ik moet zeggen, tijdens de opwarming vond ik het maar een dom bosritje, maar a fond is dit toch heel anders! Bochten schellen op de limiet is behoorlijk riskant (ik kuste dan ook éénmaal de grond) Ik begon er van te genieten, aan hartslag 180 weliswaar maar toch! Het begon lekker te lopen. We schoven alsmaar dichter op de top 3, tot we ineens 3de zaten!
Yes Podium! Shit, nog 1u te gaan… We deden ons uiterste best om ons 3de plaats veilig te stellen maar het lukte niet. Er zat één renner bij het concurrerende team voor de 3plek die al talrijke podia bij beloftecrossen had bezet, en hij reed jammer genoeg 10sec/ronde te snel voor ons. Ook niet moeilijk daar onze specialiteit berust op duur/marathons. Anderszijs, op 4.5km is 10sec heel wat! Hij reed ook het snelst van gans het deelnemersveld, en haalde het laprecord binnen. Dat feit kon ons dus nog enigzinds troosten ;). Nuja, we strandden uiteindelijk op een toch wel knappe 4de plaats. We hebben ons vooral goed geamuseerd, en op sportief vlak zit Smartcycling in de breedte top! We reden alle vier quasi dezelfde rondetijden! Mooi toch?! Ik heb er duchtig van genoten en kijk al uit naar de volgende teamie-race… Thx Carlo, Plancie en Timbo voor de fijne rit, en natuurlijk Stefaan voor zijn professionele bijstand (rollenbanken, bevoorrading, aanmoedigingen) en Kenneth voor de prachtige foto’s! PS ik mocht op de 4u race in Humbeek eens proeven van Stefaans’ Powertap van Cycleops en moet zeggen, nice! Zeker een aanrader om je conditie op een hoger niveau te brengen! |
|
