| | | | |  | |  | | | |
Vandaag stond er nog eens een Ardennenmarathon op het programma: Achouffe
Collegabiker Bert Van Hooff pikte me om 6.45u op om samen richting Ardennen te rijden. Eens aangekomen vlug startnummertje afhalen en ons klaarmaken voor de rit. Teamgenoten Ann en Sabine waren ook reeds ter plaatse. Stefaan kwam even later ook de parking opgereden en zo waren we met deze kleine Smartcycling-delegatie compleet voor vandaag. Nog snel de W-cup verdelen en op naar de start.
Om 9.30u konden we vertrekken, direct een hoog tempo in de groep en alles werd al snel op een lint gereden. Het had hier afgelopen nacht flink geregend en dat zouden we geweten hebben, schuiven en wroeten waren schering en inslag. Het parcours bolde ondanks de vele modder vrij behoorlijk. Alleen de bepijling was niet de meest uitgebreide, kalk en regen gaan niet samen en vele bikers zouden vandaag verkeerd rijden. Zo ook Ann en Sabine die hun strijd staakten omdat ze gewoon de weg niet meer terugvonden en ze waren zeker niet alleen.
Ikzelf ben enkele keren net iets te ver gereden maar zag telkens op het laatste ogenblik de juiste weg. Na een tiental km reden we met 3 in een klein groepje. Na een 25km bleven we nog met twee over. Het tempo lag goed, al liepen we niet in op het kleine groepje voor ons. Op km 33 stond Stefaan met een verse W-cupbidon. Net op tijd want doordat ik een bidon was kwijtgespeeld onderweg zat ik net zonder. Op geregelde tijdstippen ook een energiebar gegeten om de broodnodige koolhydraten binnen te krijgen. Na enkele mooie, vrij technische afdalingen en nijdige klimmen kwam de achtergebleven collega ons weer vervoegen. Tot hier liep alles vrij goed, de beentjes draaiden soepel rond. Het tempo werd mooi onderhouden en na 60km stond trainer Stefaan daar weer met vers drinken. De daaropvolgende kilometers versnelden mijn twee metgezellen even en ik moest gewoon passen. Geen echte verklaring voor maar ik kon niet aanpikken. Dan maar direct op eigen tempo overgeschakeld om mezelf niet choco te rijden. Nog een gelleke gegeten om niet stil te vallen en op een mooi tempo de rit kunnen afwerken. De laatste kilometers nog terug kunnen versnellen om toch met voldoening te finishen.
Onderweg al wat regen gehad en even na mijn aankomst gingen de hemelsluizen écht helemaal open, gelukkig maar voor een paar minuten.
Met een mooie derde plaats bij de masters 1 kon ik niet anders dan tevreden zijn. Mijn metgezellen van de dag bleken nummer 1 en 2 te zijn in deze categorie.
Mooie rit, al kan deze jonge organisatie op enkele punten nog wel verbeteren. Maar ik ben ervan overtuigd dat zij uit alles lessen trekken en volgend jaar weer een stap vooruit zullen zetten.
Tim
Weekendje vol pech voor de Smart Cycling Bikesters
Zaterdagavond al pech waardoor we pas om 23u in Achouffe gearriveerd zijn. Aan de brouwerij van Achouffe stond het al vol auto's, dus wij daartussen. Eindelijk rust (dachten we héél even), maar dat was buiten een aantal feestvarkens gerekend. 's Morgens komen we tot de vaststelling dat we op één van de parkingen van een fuif stonden en dat de start dus niet aan de brouwerij is, maar 1,5km verder. Wij waren trouwens niet de enige die dat verkeerd voor hadden (kan misschien aan de weinige info op de site gelegen hebben !?). Dus niet echt uitgeslapen, door de regen naar de inschrijvingen. Daar bleek onze betaling nog niet geregistreerd. Om 9u30 op ons trouwe plaats (achteraan de 1ste startbox ... altijd te laat hé:-)). In de wei direkt wat plaatsen kunnen opschuiven, ... in de 1ste single-track was het al wringen, maar ok dat is moeilijk te vermijden. Alles ging vrij goed. Op 30 km zaten we op 5 min van Sofie De Wulf en Mieke Deroo, dus ni slecht voor ons ;-). Maar dan ! Ergens tussen km 55 en 60 kwamen er ineens bikers vanuit de tegengestelde richting. Zij waren al een 20 minuten aan het zoeken naar het volgende lint of kalklijn. Wij zijn dan nog een paar mogelijke richtingen uitgereden, maar tevergeefs. Van pure miserie en ontgoocheling hebben we dan (samen met een 10-tal andere bikers) maar het eerste parcours gevolgd dat we hebben teruggevonden (bleek dat van de 60 te zijn). Uiteindelijk reden we, met 72km op de teller, teleurgesteld over de finish. Weg podium en hopelijk geen te dikke streep door de rekening voor het eindklassement.
We spreken niet graag negatief over een organisatie die de moeite doet om dergelijke marathon te organiseren, maar als je 20 euro inschrijving moet betalen, vinden we wel dat je recht hebt op iets MEER dan dit soort van bepijling, 1 tussentijd en een gratis ????? pasta !
Sorry, maar Achouffe past, volgens ons, niet in het rijtje van Malmedy, La Reid en Waimes !
Het positieve van de dag was dat onze ploegmakker, Tim(bo) Haesevoets op het podium stond en dat we alweer mochten rekenen op onze ploegleider, Stefaan De Gendt, voor een super bevoorrading ! Bedankt mannen ... om ons Achouffe-avontuur toch nog positief af te sluiten ;-)!
Ondertussen zitten we al helemaal met ons hoofd/benen bij ons volgende avontuur ... de Transschwarzwald!
Groetjes,
Ann & Sabine
|
|
Het WK marathon in Sankt-Wendel
Na de Bike Transalp van enkele weken, was het terug tijd, om weer eens een marathon, van dichtbij mee te maken. Ik had mijn zinnen gezet op de WK-marathon, in St.-Wendel. De afstand bestond uit 2 grote ronden,in het totaal 108 km, met een 2556 hm erin. De laatste weken,op advies van mijn trainer Stefaan, enkel maar de beentjes,meestal wat losgefietst. Dat moest volstaan, om mij in superconditie te brengen naar deze marathon. Zondag 8 augustus,voor velen die aan de start stonden, een heel belangrijke dag,vooral dan voor de WK-elite bikers. Een regenboogtrui,dat stond er op hun programma,om te verdienen. En het zonnetje was ook van de partij. Samen met nog enkele Belgen, stond ik ook vertrekkens klaar aan de startlijn. De speaker begon af te tellen,nog 30 sec. Plots bemerkte ik dat mijn ketting nog niet op mijn groot blad vooraan lag. Shit,vlug schakelen. Mijn ketting sputterde tegen, en na wat moeite schoof hij op mijn 44. Poef, startschot. Terwijl ik nog wat schakelde, raasden er reeds menig bikers me voorbij. Ik schoot ook uit mijn startblokken, en mocht direct de gaskraan opendraaien. Na 200 m. een asfaltklimmetje. Nu hadden we wel pech, dat de bikers van de 30 km afstand, 5 min.voor ons vertrokken waren. Dat zorgde voor enig oponthoud. Met veel moeite kon ik naar voor opschuiven. Ik bleef alles geven, om zo veel mogelijk plaatsen te kunnen goedmaken. De eerste 20-30 km werden in 'race tempo' afgelegd. Snelheden van meer dan 30-35km/u,waren hier zeker geen uitzondering. Gelukkig kon mijn motor,en mijn Rotwild het hoge tempo aan. Ik verzeilde in een goed groepje van een man of 12,waaronder ook Bob Hannes. Later begon het wat uit te dunnen. Het accent begon zich stillekes aan te verleggen, naar meer bospaden, en de klimmen begonnen langzamerhand langer te worden. Ik bleef jacht maken op bikers voor me, en belandde zo bij een man of 2. Toen ik een W-cup-reep uit mijn achterzak wou nemen, viel die juist uit mijn hand,op de grond. Ja, mtb rechtsom, en reep opgeraapd. Eten en drinken:belangrijke factoren. Natuurlijk,was ik nu dat groepje kwijt, en belandde ik in een groepje met o.a. Bob Hannes. We bleven lange tijd tesamen biken. Ik nam telkens wat voorsprong in het klimmen, maar in de afdalingen, konden ze me bijbenen. Tijdens de 2de ronde, lag het accent nog duidelijker op de bospaden en singletracks. Gelukkig lag het er droog bij,alhoewel ik toch eens een uitschuiver had, zonder erg weliswaar. Op de lange hellingen kon ik nog een hoog tempo aanhouden. Mijn metgezellen begonnen te kraken. Ik beet door, en zag na een tijdje nog enkele bikers voor me rijden. Nog een 30-tal km. Het tempo begon lichtjes te zakken, en mijn beste krachten waren ook al uit mijn benen geschud,maar toch naderde ik stillekes aan, bij de bikers voor mij. Nog 20km, ik had terug wat plaatsen goedgemaakt, maar zag toch dat er enkele bikers jacht op me maakten. Blijven doorgaan,Hans. Met nog een 10km te biken joeg ik mijn motor de hoogte in. Nu gingen de resterende km's in dalend tempo naar omlaag, en ik bereikte volledig uitgeteld, maar voldaan de finish,in een tijd van 4.33u. Ik reed een heel hoog constant niveau. Kris Hertsens was me juist nog voor, hij had de 3de tijd afgeklokt, bij de sen.2. Jammer, net geen podium. Op 3 min.,van die 3de plak. Al bij al mocht ik toch tevreden terugblikken op mijn resultaat, gezien het hoogstaand niveau van de deelnemers. Deze week goed uitrusten, en dan richting Transschwarzwald volgende week.
Hans |
 |
Marathon in Waimes
Donderdag stond de eerste wedstrijd van de EBMC op het programma. Waimes met 75km en 1750hm.
Door mijn uitslag in dat klassement van 2009 mocht ik in de eerste startbox staan, benieuwd hoe dat zou lopen in de start.
Om 9u klonk het startschot en weg waren we. Het ging direct lekker omhoog, niet steil maar wel lang. Ik kon me vrij goed vooraan handhaven. De eerste kilometers waren een beetje anders dan de voorbije jaren. Op de eerste échte klim stonden we meteen te voet, recht omhoog door een dikke pap, niet te rijden.
De posities werden daar al min of meer ingenomen. Met een kleine groep konden we redelijk wat snelheid maken over de prachtige ranche waar de tam-tamspelers ook het beste van zichzelf aan het geven waren. Dit is Waimes! De klimmen waren zoals goede gewoonte uitgebreid voorzien van wortels, van het natte soort. Enkelen moesten het groepje lossen, anderen reden dan weer weg. Rustig het eigen tempo blijven rijden om op het einde niet stil te vallen.
De venen lagen er, zoals altijd, weer lekker vettig bij. Het was wroeten en stoempen om vooruit te geraken. Na enkele mooie afdalingen en koude rivierdoorsteekjes hoorden we in de verte de fanfare: Ovifat kwam eraan! De beklimming van deze skipiste is elk jaar weer een worsteling met de de spieren om enigzins vlot boven te komen. De ondergrond lag er dit jaar erg goed bij waardoor we toch vlot omhoog reden. Boven stonden Stefaan en Hans, die voor de gelegenheid eens niet zelf reed, klaar met een volle W-cup bidon en een W-cup gelleke. Dat ging direct binnen en dan konden we beginnen aan het snelle gedeelte van de rit. Lange dreven over de Botrange met licht hellende stroken en snelle afdalingen. We zaten hier met een man of 7 samen, niemand wou de kop overpakken van mij. Nu en dan eens eentje voor 500m. Ik heb dan eens een paar keer goed doorgetrokken na een korte modder- of wortelstrook en zo vielen er toch nog enkelen af. Nog een bevoorading van Stefaan en Hans meegepikt en nog eens "gelachen" naar de vriendelijke fotograaf Kenneth. Ik hoop dat de foto's wat gelukt zijn. Op het laatste schoten er toch nog 2 weg, ik ,kon ze niet meer terughalen. De laatste 5km moest ik op single-speed verder. Ik was in een grote modderbrij gevallen doordat iemand van de korte afstand plots voor mij alles dichtsmeet en ik gewoon onderuitschoof in de pap. Mijn handen waren één en al blubber, schakelen was niet meer mogelijk. Op de 32 verder gereden zo goed en kwaad als het ging.
Uiteindelijk na 3u45 binnen gereden als 33ste algemeen. Tevreden over het resultaat. Zondag volgt al Offenburg, hopelijk zijn de beentjes een beetje fris na deze toch behoorlijk zware rit.
Tim |
Dit weekend reden Sabine en Ann de chrono in Rance. Ze mochten terug het podium op met een 2de en 3de plaats!
Ons verslag over de chrono in Rance:
Trainingsuren deze week: 0
Na 2 weken vollen bak werken aan de funderingen moesten we toch onze fiets eens boven water halen.
We hadden een dilemma, we waren ingeschreven voor de Happy Bike Days in Malmedy, maar door fietsen te testen zouden we terug een broodnodige training missen.
Zondagmorgen dan maar beslist om de chrono in Rance te rijden. 1 groot probleem: Ann had verschrikkelijk pijnlijke benen (ze had 9u aan een stuk gehurkt gezeten om onze funderingsijzers te binden). Maar geen medelijden, trainen!
Om 10u30 konden we starten, we waren vertrokken voor 65km en een 1200hm.
'T was een fantastisch ritje, amper asfalt, super singletracks en vooral ook een vloekende vrouw achter mij. De overgang van de klimmetjes naar terug vloeiender rijden was een pijnlijke zaak, maar geen nood mijn goeie benen van Anderlues verleden week waren ook achtergebleven in den bouw.
Na 3u30 kwamen we moe maar voldaan terug binnen (later bleek Anja Geldhof een klein minuutje rapper gereden te hebben dan wij), we zijn dus 2de en 3de vrouw geëindigd, en 66 en 67 algemeen op een totaal van 232 rijders.
Conclusie: zeker een aanrader deze chrono!
Ann en Sabine
|
 |
Hans Planckaert bezorgt het Smart Cycling Marathon Team een 2de podiumplaats. Hij finisht 2de in zijn categorie op de SKS-Superbike Marathon in Sundern-Hagen
Hier zijn relaas:
Na een 'heel lange winter' begon dan eindelijk mijn marathonseizoen. Mijn eerste afspraak van het seizoen: SKS, Superbike. Samen met ploegmaat Tim, collega-biker Johan De Baets en onze ploegmanager Stefaan trokken we vrijdag op pad, richting het mooie Sundern-Hagen. Ik wist niet wat ik er mocht van verwachten. De laatste maanden enorm drukke werkweken gehad. Hoe ging mijn lichaam dit alles verteren?? Zaterdag voormiddag, een mooie lente-temperatuur. Bij de start was het een blij weerzien met verschillende (Vlaamse) bike-vrienden. Redelijk wat Belgen aan de start trouwens. De zenuwen stonden onder spanning. En om 10u45 klonk het 'verlossende' startsein. Ik kon me ergens rond positie 30-40 handhaven bij de asfalt-startklim. De afstanden 55 km en 100 km startten samen. Vervolgens een kort veldweggetje, waar het stof ons om de oren rondvloog. Mijn benen voelden nog 'goed' aan, en zo kon ik mijn tempo blijven aanhouden op een schotter-bospad, beklimming. Na een km of 15, kwam Wouter Cleppe me vervoegen, hij kon maar in het midden van de hele groep starten, en was bezig met een heel sterke remonte. Na wat op en neer, kwamen we wat later aan een spitsing, waar de bikers van de 30 km ook ons pad kruisten. Ik voelde me in mijn sas, en stak de ene na de andere biker voorbij. De beentjes en mijn lichaam konden de geleverde inspanningen aan. En mijn Rotwild-bike zwierde zich gezwind langsheen het parcours.
Heel prettig rijden zo. Na de afdaling van een ski-piste, stond Stefaan me op te wachten om mij van de nodige drank te voorzien. Later nog een mooie beklimming op een steil graspadje. Het parcours lag er kurkdroog bij, en bijgevolg werd er bij momenten flink gevlamd. Na nog enkele 'technische' korte afdalingen, vervolgens wat 'steile' klimmetjes, en het einde van de eerste ronde naderde. Net voor de finish nog een klein 'down-hill parcourtje, en zo kon ik dan aan de 2de ronde beginnen. Mijn motor kon het bike-werk nog aan, en ik kon zelfs nu en dan nog een andere biker remonteren. In de open vlakten steeg de temperatuur flink boven de 20 graden uit, zalig. Ergens halfweg de 2e ronde passeerde ik Patrick Wellens, die te kampen had met materiaalpech. In de afdalingen probeerde ik wat te recuperen, en de W-Cup repen, en gellekes zorden ervoor dat ik voldoende energie binnenkreeg. Ik kon mijn tempo min of meer handhaven, en bereikte tot mijn algemene tevredenheid, als 15de algemeen, de finish. En het belangrijkste, mijn eerste podium voor het Smart Cycling Marathon Team, met een zilveren plak. De kogel is door de kerk, op naar de volgende uitdaging. Tevens wil ik bij deze mijn trainer Stefaan De Gendt bedanken voor de begeleiding, die me perfect kon loodsen naar mijn eerste belangrijke afspraak van het seizoen. Ik wil bij deze ook de sponsers: Van Eyck Sport, Rotwild, Smart Cycling, W-cup, Motopaint en brandstoffen De Boitselier bedanken voor hun belangrijke steun. Hans |
 |
Een eerste podiumplaats voor het Smart Cycling marathon team. Sabine Bombaert werd 3de in Olne-Spa-Olne. Ze werd enkel voorafgegaan door Daphny van den Brand (ZZPR) en Kim Saenen (Nomadesk)
Na een héél rusteloze en koude nacht op ons platgeworden luchtmatras stonden we(Ann en ik, natuurlijk) om 9u klaar voor de start.
Vandaag was het eigenlijk een test, we gingen eens zien hoever de conditie stond(donderdag nog een zwaar trainingske afgewerkt bij Stefaan).
Een start naar beneden, dat is eens wat anders.
In het begin was het vooral warm rijden, Ann rijdt in het begin wat weg van mij, tja ze is toch een paar jaar jonger dan ik en het was vooral renners voorbijsteken. Spijtig genoeg ook veel tijd verloren in het begin waar het file was (schuine kant in het bos).
Na een paar kilometer kwam ik dan aansluiten bij Ann, mijnen diesel was eindelijk op gang gekomen. We konden nu samen ons doorgedreven training afwerken.
We hadden besloten om maar 1 van de 4 bevoorradingen mee te pikken, kwestie van zo weinig mogelijk tijd te verliezen. Juist voor de 2de bevoorrading reden we Anja Geldhof voorbij(ze was blijkbaar beter gestart dan wij). Aan die bevoorrading besloten we te stoppen, ikke gauw ons bidons bijgevuld en een stuk banaan meegenomen. Anja was ons ondertussen als terug voorbijgereden. Bon goed, wij terug in de achtervolging. Na een aantal kilometer terug Anja voorbij.
De plattere stukken nam ik voor mijn rekening, de klimmen waren iets meer voor mijn vrouwtje. Ongeveer 10km voor de finish moesten we een lange, natte klim vol stenen naar boven. Eerste stuk ging wat minder, er was enorm veel volk te voet naar boven aan het stappen, dus wij moesten ook efkes van de fiets.
Allee, dan terug op de fiets en naar boven, jammer genoeg moest Ann efkes terug voet aan grond zetten terwijl ik mijn weg verder kon zetten(regelmatig roepend op de naar bovenstappende bikers). Pff, dat was nog een heel eind naar boven. Boven efkes getwijfeld, rij ik door of wacht ik op Ann. Ik zag ze niet direkt komen, dus besloten om de laatste kilometers vollen bak door te rijden. Ondanks de vermoeidheid kon ik nog goed vlammen. Na 4u24 blij en voldaan gefinished. Amper 1min. later kwam mijn vrouwtje aan, ze had dus nie veel tijd verloren in de klim!
We houden er alletwee een goed gevoel aan over, er is nog werk aan de winkel (vooral onze start) maar we staan zeker al waar we wilden staan voor het begin van het seizoen.
Vanaf nu wordt het een paar maanden een goed evenwicht zoeken tussen voldoende training en het bouwen van ons huisje.
We zijn er alvast klaar voor!
Sabine
|
 |
Het Smart Cycling team in Offenburg
Zondag was 'the big day', want dan stond de Worldclass Marathon Challenge met zijn 84 km en 2560 hm op ons programma. Samen met Carlo en Tim stond ik in de eerste startbox. De zenuwen waren gespannen, het startschot ging en vrijwel direct werd er een hels tempo opgelegd op de steeds steiler wordende asfaltklim. Na enkele kilometers probeerden er links en rechts enkele bikers het peleton uit elkaar te trekken. Ik kon mijn positie handhaven rond een 40 ste plaats. Dan ging de startklim over in een schotterpad en dan begon het echte biken. Ploegmaat Tim was intussen komen aansluiten. Na 10 km was er een eerste afdaling, waar ik wat probeerde te recuperen. De paden waren goed bereidbaar, hier en daar enkele modderpassages. In de daaropvolgende klim moest Tim wat meters prijs geven en moest hij de rol lossen. Stefaan, onze ploegmanager, had plaatsgevat in het dorpje Durbach, waar hij ons goed kon bevoorraden. Ondertussen had ik mijn eigen ritme teruggevonden na de helse start. Wat later volgde een mooie, tevens zware klim naar Mooskopf (meer dan 11 km) klimmen en tevens het hoogste punt van de marathon. We passeerden rakelings langs heel wat mooie wijnranken. Enkele kms verder, een heel vervelend stuk: een paadje met kassei-stenen, op zijn 'Parijs-Roubaix', niet gemakkelijk om hier boven op te geraken. Stoempen en blijven kracht zetten,was hier het motto. Gelukkig op de top, volgde er een snelle,lange schotter-afdaling, waar de beentjes wat tot 'rust' konden komen. Gengenbach, hier een mooie trappenpassage doorheen een huis. Het volk stond ons luid aan te moedigen. Stefaan stond ook hier op post om ons van de nodige drank en mondvoorraad te voorzien. Ik had terug wat meer een goed gevoel, en kon de asfaltklim die volgde goed gas geven. De klimmen waren bij momenten heel steil, andere dan weer lang. Ook hier terug enkele steile passages doorheen de wijngaarden. Het gevoel was nog optimaal. Wat later vervoegden de bikers van de andere afstanden, ons gezelschap. Op punt 70 km, een laatste controle-stop van Stefaan, hier nog vlug een gelleke van W-Cup binnengekieperd. De daaropvolgende klim was echt om 'kippevel' van te krijgen. Honderden mensen stonden ons aan te moedigen. Ik vloog de asfaltklim, later het bospad omhoog. De adrenaline gierde door mijn lichaam. Nog één helling rond km 75 en dan was het hoofdzakelijk in dalende lijn. Ik bleef het volle pont geven en kon nog menig biker remonteren. Met een zalig en voldaan gevoel bereikte ik de finish. Ik eindigde 3 de, bij de sen.II. Wauw, terug podium.
Mijn teamgenoten deden het ook uitstekend: Tim 7de bij sen.I en Carlo 17de bij de Elite
Offenburg is een TOP-marathon op alle vlakken: een mooi uitdagend parcours, uitstekende bevoorradingen, massa's supporters en perfect georganiseerd. Een grote merci trouwens voor de uitstekende begeleiding van Stefaan, mijn trainer. Bij deze wens ik ook nog de trouwe sponsers Rotwild,Van Eyck,W-cup,Motopaint en Brandstoffen De Boitselier te bedanken.
Hans
|
 |
Podiumplaatsen voor Ann, Sabine en Hans op de Ardennen Trophy in Theux  De weergoden waren ons heel gunstig gezind op Pinkstermaandag in het dorpje La Reid. Samen met mijn ploegmakkers van het Smart Cycling Marathon Team was ik er aanwezig om er de 90 km van de Ardennen Trophy te betwisten.
Om 9.30u werd direct de gaskraan open gedraaid tijdens de asfaltstartklim. Ik kon redelijk goed mijn plaats behouden, en zelfs wat opschuiven. Wat volgde was een min of meer vlak stuk, in het bos, later op de weg. Ik kon mijn tempo blijven aanhouden, en belandde wat later in een groepje met o.a. Bjorn Rondelez en Kris Lapère. Na een 10-15 tal km moest ik echter de rol wat lossen, hun tempo lag net iets te hoog. We passeerden ook enkele kleine waterdoorsteekjes. Gelukkig was het heel warm, en deed deze afkoeling deugd.
Na een 25 tal km stonden de bevoorraders van dienst, Stefaan en Lieven, me op te wachten en voorzagen me van de nodige W-Cup dranken en repen. Ik bleef heel goed mijn tempo bewaren. Veel drinken en eten luidde hier zeker de boodschap. Tijdens de afdalingen probeerde ik wat te recupereren. Ik nam hier zeker geen risico, het gevaar op lekrijden, met al die stenen was immers te groot.
Na enige tijd kwamer er enkele bikers aansluiten, waaronder Wesley Luca en Bart Vanhecke. Zij moesten echter later aan de kant met materiaalpech. Iets over halfweg koers wist Stefaan me te vertellen dat ik op een podiumplaats rondreed. Ik kreeg hierdoor nog een extra stimulans, maar bleef heel aandachtig en goed gefocused verder biken. Tot mijn verbazing zag ik plots een Belgische driekleur voor me biken. Het bleek Kris Hertsens te zijn, die last had van krampen, en zo op zijn eigen ritme ver reed.
Het gevoel was nog altijd heel goed bij mij, en nu en dan kon ik nog enkele bikers remonteren. Na de spoorweg, op zo'n 10-12 km van het einde sprak mijn team me nog volop moed in. Er volgden nog enkele heel lastige klimmen richting finish. Maar ik beet door, en gaf de laatste km nog eens alles wat ik in me had.
Ik klokte af op een 22ste plaats algemeen, in een heel sterk deelnemersveld(751 in totaal), en behaalde opnieuw een heel mooie derde podiumplaats in mijn categorie. Mijn derde maal ook dat ik dit jaar op het podium mocht plaatsnemen. Mijn dag kon dan ook niet meer stuk. Nog een dikke proficiat ook aan Ann en Sabine die 2de en 3de eindigden bij de vrouwen. Dank ook aan Stefaan, mijn personal coach, en Lieven voor de uitstekende bevoorrading, en Kenneth voor de prachtige foto's. En natuurlijk de sponsers die dit mogelijk maakten:Smart Cycling, Rotwild, Van Ecyk, W-Cup, Motopaint en Brandstoffen De Boitselier", aldus Westvlaming Hans Planckaert.
Ann doet haar relaas:
Zondagnamiddag om 16u stonden we nog te zweten en te zwoegen op de werf van ons nieuw huisje. Maandagmorgen om 9u30 (met nog wat cement achter de oren ;o) aan de start in La Reid. Na een héél vermoeiende week hadden we beslist om het "voorzichtig" aan te pakken. Al na een paar kilometer bleek dat Sabine de beste benen had. Ze heeft me meegesleurd tot 3km voor de finish... dan hebben we de rollen even moeten omdraaien (met wederzijds akkoord natuurlijk). We reden, tot onze verbazing, als 2de en 3de over de finish. Later bleek dat Kim Saenen en Sofie De Wulf verkeerd zijn gereden. Dat is natuurlijk héél vervelend voor hen, maar ja... op zo'n marathon kan er véél verkeerd lopen... niemand krijgt de garantie op een pechloze marathon. Ook in onze ploeg zijn er 3 renners uitgevallen met pech. Dat is altijd héél spijtig, met de nodige ontgoocheling als gevolg, maar dat hoort nu éénmaal bij de sport. Een dikke proficiat aan onze ploegmakker, Hans Planckaert, die als 3de bij de Masters2 finishte. En héél véél dank aan alle bevoorraders van het Smart Cycling Team, die voor een fantastische bevoorrading hebben gezorgd!
Groetjes,
Ann De Tré
Tim moest de strijd al staken na enkele kilometers....
Vandaag Theux, dé piek van het voorjaar. De voorbereidingen waren nog nooit zo goed als deze week. Voorbije week 2 marathons in 4 dagen die ik zeer goed had verteerd, die op zondag ging zelfs beter dan die van donderdag.
Deze week elke dag een uur losgereden met op donderdag nog een stevige rit van 3u en 90km. De laatste dagen vooral juist eten en drinken moesten het plaatje compleet maken. De supercompensatie zat in de benen, zelden zo goed gevoelt. Zelfs het weer zat mee, warm en ik kan daar enorm goed in presteren.
Om 9.30u klonk het startschot en kon ik de eerste klim zeer vlot naar boven rijden, bij de 30 eersten en dat was zelfs vorig jaar niet het geval. Boven volgt dan een vlak stukje off-road. Ineens een knal.......mijn achterband gewoon van de velg gevlogen, zo ineens zonder boe af ba. Shit!!! Rap een binnenbandje gestoken en de pomp erop, breekt er een stuk van mijn ventiel! What the f*ck. Ondertussen passeert heel de eerste box. Snel mijn tweede biba gestoken en pompen maar, trek ik toch niet mijn pomp in twee.....Toen passerde de tweede box volle bak.
Het zat me ineens tot boven, dit had geen zin, het mocht niet zijn. Ik weet wat het is om als 500ste te vertrekken in Theux, dan zit je tussen mensen die bij God niet weten wat biken in de Ardennen inhoud. Het zou een gevloek zijn op mezelf en de anderen, zonder dat iemand daar enige schuld aan zou hebben.
Ik heb er de brui aan gegeven. Weg superdag, en vooral weg ebmc klassement.
Wat dé wedstrijd moest worden waar ik een heel voorjaar zo naartoe had geleefd, werd een dag om zo snel mogelijk te vergeten.
Dikke proficiat aan de podiumbeesten!!
Er zijn er blijkbaar een hoop verkeerd gereden, straf want de laatste km's zijn al 10jaar hetzelfde.
Tim |
 |
Transgermany : 4de Etappe van Sonthofen naar Bregeng
Vandaag de laatste etappe. 74,50 km met slechts 13654 hm. Het zonnetje was terug van de partij, en ondertussen klom de temperatuur al aardig de hoogte in. Na de neutralisatie, was het vooral licht golvend. Samen met o.a. Eric Evers, kon ik me nog in de kopgroep handhaven. De eerste helft van het parcour verliep hoofdzakelijk over asfaltwegen. Na een 15-tal km begon er dan een eerste serieuze test, de beklimming van de Riedbergpass. Een heel steile asfaltklim, waarbij ik mijn kleine plateau veelvuldig moest gebruiken. Ik zat nog altijd heel goed op dreef. Op 500 meter van de top moest ik echter o.a. Eric laten voorgaan. Dan volgde er een heel lange asfaltafdaling. Ondertussen was ik in een groepje beland met o.a. Björn Rondelez. Het tempo bleef heel hoog. Iets over halfweg was het dan al wat meer schotter in het parcours. Rond km 55, volgde er dan nog een mooie technische klim. Ik kon nog
altijd goed mijn pedalen ronddraaien.
Bij de technische afdaling die volgde over wortelpaden en kleine brugjes, moest ik enkele bikers laten voorbijgaan. Het laatste deel van het parcours verliep dan hoofdzakelijk over asfalt en schotter. Nog even alles uitpersen, en ik bereikte als 5de de finish, in de mastercat. Ik haalde een gemiddelde van meer dan 28 km/uur,duidelijkeen rit voor de snelheidsheidsduivels.
Uiteindelijk kon ik nog enkele plaatsen opschuiven in het algemeen klassement. Ik eindigde als 4de master. Een puik resultaat. Eric Evers kon zijn podiumplaats behouden, en eindigde als 3de master. Proficiat. Ook de andere Belgen deden het meer dan voortreffelijk.Ik kon de Craft Bike Transgermany met een heel goed gevoel afsluiten.
Transgermany : 3de Etappe van Pfronten naar Sonthofen
Eindelijk kon ik eens met een zalig gevoel wakker worden. het zonnetje kwam te voorschijn. Algauw steeg de temperatuur rond de 20 graden. Samen met Eric Evers en Danny Flies, stonden we net achter de grote kanonnen, in het eerste startvak.
Na de neutralisatie, was er eerst een korte klim. Ik kon min of meer mijn positie handhaven, maar moest toch wat bikers laten voorbijgaan. Het gevoel is redelijk goed, en bij de heel steile beklimming van de Buchel-Alpe, kon ik zelfs enkele bikers remonteren. In de daaropvolgende afdaling kwamen er dan enkele bikers aansluiting nemen, waaronder Bjorn Rondelez.
Bij de 2de grote beklimming van de dag, kon ik me zelf wat vooraan van mijn groepje handhaven. De W-Cup repen en gellekes kwamen goed van pas. Wat later bij een technische afdaling, met grote bulten in de schotter,verlies ik wat voeling met de groep. Even later kon ik bij de laatste beklimming van de dag, terug enkele bikers remonteren. Hier nog eens alles uitgeperst die in mij zat. Nu nog slechts een stuk of 8 km in dalende lijn naar de finish toe. Ik bereikte met een goed gevoel de streep. Terug 7de in mijn cat. Blijkbaar hadden de anderen die voor me stonden ook een goed gevoel. Nu op naar de laatste dag.
Hans
Transgermany : 2de Etappe van Lermoos naar Pfronten
Vandaag een iets kortere etappe op het programma.74,70 km en 1863 hm. De hele nacht had het hier flink doorgeregend. Ik besloot dan ook om me wat dikker te kleden dan gisteren. Samen met o.a. Rondelez en Evers mocht ik in het eerste startvak plaatsnemen. Na een korte neutralisatie was het direct de gaskraan open, op de beklimmingen. Ik probeerde om niet te veel prijs te geven, maar had oeite met het opgelegde tempo. Gelukkig ging het in het begin wat op en neer, en kon ik wat meer op adem komen in de afdalingen. Eens boven in Berwang-Rinnen, volgde er een afdaling. Door de hevige regenval van afgelopen nacht, waren er grote gleuven gevormd in de schotter, en bijwijlen, was het veelal bootjevaren met de bike,door de grote waterstromingen. Nu en dan enkele waterbeekjes. Ik vond niet ten volle mijn ritme terug, had in de eerste koershelft het nog redelijk warm. Nu en dan moest ik ook enkele bikers laten voorbijgaan. Naarmate de wedstrijd langer duurde, en het iets frisser werd, begon ik er meer door te komen. Eens boven op Lohmoos, het hoogste punt van de dag(1474m), op zo een 56 km, was het dan hoofdzakelijk bergaf. Vlug nog een W-Cup gelleke, en pas nu begon het lekker te lopen. Ik kon nog het sprintje winnen van mijn groep, en eindigde als 7de in de master-cat. Morgen een korte maar krachtige rit.
Hans
Transgermany : 1ste Etappe van Garmisch naar Lermoos
1ste etappe van de Craft Bike Trans Germany,81,50 km en 2154 hm. Net als vele honderden bikers (ong.1200 deelnmrs) vond ik ook dit jaar de weg naar deze meerdaagse. Het mooie weer was duidelijk niet op de afspraak nu. Amper 9 graden.
Samen met enkele andere Belgische bikers,kon ik me redelijk vooraan in de startbox zetten. Op de tonen van AC/DC schoot het peleton op gang. Na een neutralisatie
v an een 4-tal km,kwam er een steile (schotter)klim. Nu en dan kon ik enkele bikers op mijn ritme voorbijsteken. Het bleef miezerig regenen, en ik kon me amper erwarmen. Na de afdaling, een geleidelijke klim richting hoogste punt van de dag(1602 m), de Ehwalder Alm. Ik kon me in een groepje van een 10-15 man handhaven. Naarmate we de top naderden, kwam het ook alsmaar kouder, slechts 3 graden boven.
Mijn vingers kon ik amper bewegen. Het was een gevecht tegen de koude. Eens boven volgde een steile afdaling,waarbij ik de grootste moeite had om fatsoenlijk te kunnen remmen, in de bochten. Eens beneden, nog een steile asfaltklim naar Tulfalm (1500 m) toe. Het was overleven. De laatste km verliepen over graspaden. Op het laatst
zelf nog een afdaling op een free-ride parcours. Bijna onderkoeld arriveerde ik als 10de in mijn cat. Hopelijk wordt het morgen iets beter van weer, en kan ik dan wat plaatsen opschuiven.
Hans
|
 |
Raid des Hautes Fagnes
13 juni, de dag van de verkiezingen. Ik had mijn keuze al geruime tijd op voorhand gemaakt: Malmedy, RDHF.
Hun programma bied mij alles waar ik me 100% in kan vinden, 115km 2900hm puur mtb!! Dit is met voorsprong het beste en zwaarste wat je in Belgie kan vinden, qua officiele wedstrijden.
De bike stond weer mooi te blinken, met een verse achterband: Hutchenson Python, van bij Van Eyck sport.
Het verzorgingsduo van vandaag, Stefaan en Kenneth waren ook vroeg van de partij. Voor hen werd het een wedstrijd in de wedstrijd. Ze moesten 7 renners bevoorraden over 3 verschillende afstanden, en dan nog met allen een ander wedstrijdtempo. Daarom werd enkele keren de indeling doorgenomen. De W-Cup werd in de bidons gedaan en de repen en gels in de truitjes verdeeld.
Om 9.30u mocht ik samen met Ann en Sabine starten voor 115km puur mtb. De startklim was al direct een lastige, steil en lang. Hier werd het pak al lekker uit elkaar getrokken. Ik kon al menig biker passeren en voelde me goed in het zadel. De eerste 40km waren al direct een visitekaartje voor de streek. Technische afdalingen en steile klimmen, wortelstroken en mooie singletracks: very nice. Ik zat mooi in een groepje van 8 renners waarin de verstandhouding best in orde was. Iedereen deed wat kopwerk, ieder op zijn onderdeel. Na verloop van tijd viel de groep toch uit elkaar, zoals meestal in een marathon. Dit is het pure aan de sport, je komt meestal toch op je plaats terecht.
Onderweg hadden Stefaan en Kenneth me al enkele malen van een verse W-Cup bidon voorzien zodat ik steeds voldoende te drinken had.
Het middenstuk verloopt over de venen en is meestal wat rustiger voor de gewrichten dan het brute wortelgeweld van het begin. Tot aan de afdaling van de skipiste van Ovifat kon je iets of wat op adem komen. Van nu tot de finish was het weer alle hens aan dek. Steile en technische afdalingen rond het kasteel van Reinhartstein. De laatste 20km zouden weer zéér lastig zijn. Wederom steile klimmen en dito afdalingen zorgden ervoor dat we de laatste fut uit ons al moe getergde lijf moesten wringen.
In de verte het lawaai uit de winnaar van de verkiezing, Malmedy!
Nog effe een laatste stuiptrekking richting finish. We did it again.....and we'll come back next year, hell yeah!!
Tim
Uitslagen teamleden:
| Hans Planckaert | 1ste | op de 90 km | | Ann De Tré | 4de | op de 115 km | | Carlo De Boulle | 4de | op de 90 km | | Sabine Bombaert | 6de | op de 90 km | | Tim Haesevoets | 7de | op de 115 km | | Frederiek Dupont | 10de | op de 90 km | | Jakob Coussement | 11de | op de 65 km | | Ann De Tré | 3de | eindklassement EBMC | | Sabine Bombaert | 4de | eindklassement EBMC | |
 |
Bike Marathon in Frammersbach
Hans vertelt: dit maal had ik de UCI- Spessart Bike marathon, met zijn 117 km(3100 hm) met stip aangeduid.
Het zonnetje toonde zich van zijn beste kant, en het parcour lag er kurkdroog bij. Ideale omstandigheden dus. Samen met iets meer dan 200 bikers bevond ik mij s'morgens om 8 u ergens op de 10de rij van het startvak. De marathon bestond uit 2 ronden. Direct na de start werd er een duchtig tempo opgelegd. Ik kon wat plaatsen opschuiven, in de asfaltbeklimming, en kon me in de grote kopgroep handhaven. Na de lange beklimming, volgde de ene, na de andere onverharde strook. Het tempo bleef hoog, en ik moest alles uit de kast halen om bij de groep te kunnen blijven. Uiteindelijk na een 15-tal km, begon het groepje te verbrokkelen, en samen met een 4-tal andere bikers verzeilde ik wat meer in de achtergrond. Het parcour bestond hoofdzakelijk uit een bonte afwisseling van bospaden, singletracks en schotterpaden. In de beklimmingen kon ik wat terrein goedmaken. Bij de (snelle)bos-afdalingen was het hoofdzaak om er met je gedachten bij te zijn. Na een 30-tal km stond Frans Luca(Granville-Trustteam) me op te wachten om mij van de nodige drank te voorzien. De W-cup vloeide rijkelijk door mijn keelgat. Gelukkig reden we nu en dan doorheen het bos, en was het iets frisser. In de open vlakte was het werkelijk braden in de zon. Wat verder volgde er een hobbelige bosafdaling. Toen mijn drinkbus uit mijn drinkbushouder schoof, poogde ik die te nemen. Natuurlijk verkeerde keuze. Juist dat moment, hobbelde mijn bike over een bult, en verloor ik de controle. Boem,patat, op de grond met bike en al. Gelukkig bleef het bij schaafwonden, en kon ik mijn wedstrijd verderzetten. Jammer, ik zat juist in een groepje van een man of 3. Ik kreeg een adrenaline-stoot en bleef snoeihard doorgaan. Op tijd eten en drinken. Na een 40 tal km kon Wouter Declercq bij mij aansluiten. Wat verder moest hij de rol dan lossen. Bijna op het einde van de eerste ronde, kregen we dan de beruchte Grabig voorgeschoteld. Honderden mensen stonden de bikers aan te moedigen, bij de beklimming ervan. Gelukkig had ik mijn klein verzetje, en kon ik moeiteloos deze hindernis overwinnen. Wat later nog een mooie grasafdaling, en zo belandde ik terug in het dorpje Frammersbach om de 2de (bijna identiek dezelfde)ronde aan te vatten. Een W-cup gelleke en reep, en ik bleef goed op mijn ritme verderbiken. Mijn Rotwild voelde zich goed in zijn sas. Nu en kon ik een biker remonteren. Halfweg de ronde kon Frans me terug voorzien van drank. Wat later echter, na enkele afdalingen,voelde ik de kracht wat minderen. Blijven eten en drinken, Hans. Mijn maag begon stillekes aan, in een knoop te geraken. Gelukkig waren het 'maar' een stuk of 15 km meer. Naarmate het einde naderde, kon ik mezelf terug oppeppen. Ik bereikte volledig uitgeput de finish. Mijn lichaam had een heel zware dag achter de rug gehad. Ik eindigde als 2de in mijn cat., en 38 ste in de totaalranking. Yes, terug podium, en dit in een international getinte marathon. Algemeen winnaar werd Christian Schneidawin. Tenslotte nog een dankwoordje voor Frans Luca(Granville-Trustteam) die me voortreffelijk kon bevoorraden. Ook mijn trainer Stefaan,die het beste uit mezelf haalt. En natuurlijk de belangrijke sponsers:Van Ecyk,W-Cup,Rotwild, Smart Cycling,Motopaint en Brandstoffen De Boitselier.
Hans |
 |
Zaterdag stond de Hagelandse chrono op het programma. Een mooie en goed georganiseerde chrono over de mooiste paden van het Hageland, goed voor 82km en iets meer dan 1000hm
Ik zou deze rit rijden als intensieve training en ook met de fiets naar Langdorp en terug rijden, goed voor een 40km extra.
Thuis bij het vertrek om 10u was het al behoorlijk warm, de 45min durende rit richting Langdorp werd dan ook op het gemakske afgehaspeld. Ginder rap een nummerke opgehaald en om klokslag 11u kon ik vertrekken voor mijn rit.
Het begon direct mooi met vele single-tracks en korte klimmekes, een echte speeltuin! Al werd me al snel duidelijk dat de bepijling niet de meest efficiente was: kleine gele pijltjes die je door het zonlicht écht bijna niet zag hangen, bovendien stonden deze ook veelal te laat voor een bocht of in een afdaling. Hierdoor in totaal toch wat tijd verloren door telkens 10m terug te moeten draaien en her en der wat rubber achtergelaten op het parcours, Marta heeft zo ook haar werk gehad. Voor de tijd moest ik het niet doen, het was een stevige training en eindstand deed er niet toe. Bij de eerste bevoorrading kreeg ik een drinkbus aangereikt. Dat de persoon die ze aangaf dat niet gewend was was duidelijk, bus knalde tegen de grond. Gestopt en de man rap de bus opgeraapt en me alsnog aangereikt, geen erg en bedankt voor de bus.
Vanaf nu werd het parcours wel sneller. Mijn zwakke punt, snelheid, kon ik hier wel wat bijschaven. Het klimmen ging perfect, de afdalingen en het vele korte bochtenwerk liepen heerlijk. Alleen die pijltjes hé....maar ja, dat was voor iedereen hetzelfde. Aan de tweede bevoorrading mocht ik zelf een bidonneke nemen, mijn lege in de vuilbak gekieperd en maar verder. In de daarop volgende klim zag ik twee teammaats vrolijk peddelen, Ann en Sabine. Ze zaten op de single-track een beetje vast achter een tragere deelnemer. De bouw van hun huis werd voor een dag stilgelegd om hier te komen rijden, ontspanning is ook nodig nietwaar. Eens boven gingen we weer elk onze eigen weg. De klimmetjes en afdalingen volgden elkaar snel op. Op de vlakkere stroken moest er dus telkens goed gedronken worden. De bidons die we kregen waren niet gevuld met de gewoonlijke W-CUP dewelke toch véél beter is hoor. Het was erg warm ondertussen en de zon schroeide op de helmen, het zweet liep vlot over het aangezicht en armen, aan stof ook geen gebrek: een zalige dag om te biken!! De derde bevoorrading weer een vers bidonneke genomen en snel verder. Het lastigste deel was nu wel voorbij. Nog een hoop single-tracks en korte klimmekes om dan via de dijk van de demer terug naar Langdorp te knallen. Hier haal ik nog menig biker in om na 3u18 de finish te bereiken.
Rap enkele colakes gedronken om dan weer naar huis te fietsen, op het gemakske.
Een mooie trainingsrit, 124km en een kleine 5u genoten van het zonneke.
Tim
|
 |
In Luxemburg werden de Wereldkampioenschappen XC, wegwielrennen en tijdrijden voor Brandweer gereden. De Smartcycling-dame, Sabine Bombaert (Brandweer Brussel) keert terug met maar liefst 2 gouden en 1 bronzen medaille !
Vrijdag, 18 juni 2010, WK XC in Schifflange: Elk jaar weer zijn de wereldkampioenschappen een unieke gelegenheid om brandweerlui te leren kennen en terug te zien vanover gans de wereld. Iedereen supportert voor iedereen. Reeds in de eerste reeksen is het al prijs voor de Belgen (Luc Vanwesenbeek uit Antwerpen wordt wereldkampioen bij de Masters 1). Om 10u30 is het dan aan de dames. Ikke héél zenuwachtig aan de start. Elke jaar zijn er nieuwe dames bij, dus het is altijd moeilijk inschatten. Ik besluit het tempo meteen hoog te leggen, zo is meteen duidelijk wie ik moet in het oog houden. Na het eerste technische klimmetje is het al duidelijk dat geen van de andere concurrenten kan volgen. Ik besluit dan maar om een strak tempo aan te houden zonder heel diep te gaan. Er wachten mij immers nog 2 zware dagen. Na 1u06 was mijn eerste gouden medaille binnen !
Zaterdag, 19 juni 2010, WK Tijdrijden in Remich: Mijn eerste tijdrit. Parcours van 13km, zo vlak als een biljart en voor de helft wind op kop. Ik moet als allereerste starten. Een beetje als een vreemd eendje in ... (met mijn gewoon koersfietske tussen al die blinkende tijdrit-fietsen ;-), was ik toch blij om als 3de, op 6sec van de 2de en 44sec van de 1ste (Zwitserse, Daniella Glaus), de bronzen medaille te kunnen pakken.
Zondag, 20 juni 2010, WK Wegwielrennen in Luxemburg-stad: 3de en laatste kans om nog een medaille te pakken. Met reeds 2 medailles op zak is de stress véél minder. Er wacht ons een rit van 56km, geen spectaculair parcour maar wel een klim van 4km, dus ideaal voor mij, behalve de 10km die erna komt, vals plat en wat afdalen. Tijdens verkenning al enkele scenario's in mijn hoofd, maar de benen en de concurrentie zullen wel bepalen. Alleen de regen baart me zorgen voor de afdalingen. We starten samen met 2 reeksen mannen. Na de start volgt al na enkele kilometers de eerste afdaling, gezien de regen en het pak renners ben ik maar
heel voorzichtig naar beneden gereden. De eerste concurrente was natuurlijk al gaan vliegen. Maar geen nood, een goed tempo op de klim bracht mij praktisch terug in haar wiel. Toch nog efkes moeten doorbijten om terug bij haar te geraken want ze reed achter één van de mannen. Ronde 2 was dan vooral eentje van recupereren, enkele mannen zetten ons uit de wind. Toch efkes door gereden op het einde van de klim om te zien hoe de conditie van mijn medevluchtster was. Ze kon aanklampen maar ze moest behoorlijk diep gaan. Op de plattere stukken daarentegen reed ze soepel rond, maar ik ook. In de 3de en laatste rond besluit ik aan te vallen op de lange klim, bijna alles geven. Boven had ik een mooie voorsprong en besluit ik "de ziel uit mijn lijf" te rijden om die te behouden. Uiteindelijk win ik met 27sec voorsprong.
Het was dus een meer dan geslaagd wk voor mij, mede dankzij de ongelooflijke steun van mijn schatje en mijn supporterende ouders en schoonouders die ook ter plaatse waren.
Voorts wil ook de Luc en zijn vrouwtje bedanken voor den toffen tijd samen. Tot in Corsica!
Aan al de collega's nen dikke merci en ook proficiat voor al de gereden uitslagen.
Volgend jaar gaan de kampioenschappen door in Corsica, dus gaan we op die mooie locatie proberen 1 van mijn dromen waar te maken nl. 3 gouden medailles!
Sabine
|
 |
Aflossingswedstrijd te Humbeek op 4 juli
Aflossingswedstrijd… gelukkig want op zo’n hottie day zou het “alleen” bakken worden. Dik 30 graden! Mijn trainingsbro Carlo en ik waren niet echt in de stemming moet ik toegeven. We hadden vorig seizoen reeds een 6 uren wedstrijd in Langdorp “uitgereden” en wisten wat ons te wachten stond. Een rondje knallen, vol in het rood! En dat een stuk of 10 keer, hell yeah! We lieten de moed niet zakken, en scheurden op cruisecontrol naar Humbeek. Reeds aangekomen stond teamy Hanzie ons al uitbundig op te wachten, met zijn fiets off course, hoe kan het ook anders! Hij had er precies zin in! Ook Timbo was in vorm, zijn pythons lagen op en dat beloofde straffe paté! We installeerden ons uitgebreid, reden een verkenningsrondje of twee, en kropen op de rollen om de beentjes deftig los te schudden. De start liet niet lang meer op zich wachten! Met ons gevieren bromden we er lustig op los op de rollenbank. Het had niet veel gescheeld of we stegen samen op! Hels lawaai for sure! Dan was het zover, Speedie Hanzie ging de kopstart nemen. Hij kwam door rond de 10de positie, niet slecht maar ook niet top. Hanzie zag het groots en nam 2 ronden voor zijn rekening, geen slecht gedacht want na 2 ronden zaten we al vijfde, precies superbenen die Plancie! We zagen het op slag zitten ;) Timbo nam over, vervolgens Carlo en ik sloot de rangen. Dat was de slagorde voor de komende uurtjes! Ik moet zeggen, tijdens de opwarming vond ik het maar een dom bosritje, maar a fond is dit toch heel anders! Bochten schellen op de limiet is behoorlijk riskant (ik kuste dan ook éénmaal de grond) Ik begon er van te genieten, aan hartslag 180 weliswaar maar toch! Het begon lekker te lopen. We schoven alsmaar dichter op de top 3, tot we ineens 3de zaten!
Yes Podium! Shit, nog 1u te gaan… We deden ons uiterste best om ons 3de plaats veilig te stellen maar het lukte niet. Er zat één renner bij het concurrerende team voor de 3plek die al talrijke podia bij beloftecrossen had bezet, en hij reed jammer genoeg 10sec/ronde te snel voor ons. Ook niet moeilijk daar onze specialiteit berust op duur/marathons. Anderszijs, op 4.5km is 10sec heel wat! Hij reed ook het snelst van gans het deelnemersveld, en haalde het laprecord binnen. Dat feit kon ons dus nog enigzinds troosten ;). Nuja, we strandden uiteindelijk op een toch wel knappe 4de plaats. We hebben ons vooral goed geamuseerd, en op sportief vlak zit Smartcycling in de breedte top! We reden alle vier quasi dezelfde rondetijden! Mooi toch?! Ik heb er duchtig van genoten en kijk al uit naar de volgende teamie-race… Thx Carlo, Plancie en Timbo voor de fijne rit, en natuurlijk Stefaan voor zijn professionele bijstand (rollenbanken, bevoorrading, aanmoedigingen) en Kenneth voor de prachtige foto’s! PS ik mocht op de 4u race in Humbeek eens proeven van Stefaans’ Powertap van Cycleops en moet zeggen, nice! Zeker een aanrader om je conditie op een hoger niveau te brengen!
Jakob
|
 |
Erbeskopf marathon : 2de en 3de plaats
Onze eerste marathon van dit jaar op buitenlandse bodem nl. Duitsland, vertrek in het dorpje Thalfang.
Zaterdagnamiddag zetten we koers richting Duitsland in een bloedhete camionette (airco had ons in de steek gelaten).
Daar aangekomen samen met den Timbo en Hans ons startnummerke gaan afhalen. Ook Danny en Guy waren van de partij.
's Nachts viel de regen met bakken uit de lucht, tja, misschien zorgde dat wel voor enige afkoeling.
Zondagmorgend om 7u viel de temperatuur nog behoorlijk mee, maar de organisatie wist ons te verzekeren dat het terug een verschrikkelijk hete dag ging worden. Aan de start stonden ook Kim Saenen en Katja Cauwenbergh, die we kennen van onze belgische competitie.
We hadden afgesproken dat we vooral verstandig gingen rijden gezien de extreme t° en de nog niet optimale conditie.
De organisatie had ook nog een aantal extra bevoorradingen voorzien zodat we om de 15 à 20 km ons bidons konden bijvullen.
Startschot om 9u en weg waren we voor 110km en 3100hm. De start verliep erg vlot, met zo'n 230 deelnemers en vrij brede wegen verwacht je niet echt problemen. We hielden een strak tempo aan zonder al te diep te gaan, we verwachtten ons immers aan een slagveld naar het einde toe. Eén voor één raapten we de dames op die voor ons waren gestart, een duitse, daarna Katja die we aanspoorden om aan te pikken, in het begin lukte het aardig maar een nederlanderse en haar copiloot gooiden wat roet in het eten. Katja moest lossen en we besloten om niet te wachten en de nederlandse eraf te rijden.
Kim, tja, die was allang gaan vliegen. En waren er nog dames voor ons? Geen idee. De eerste bevoorrading na zo'n 15km besloten we nie te nemen, maar de volgende bevoorradingen waren meer dan welkom. Toffe klimmen, nie te steil (echt mijn ding) en supertoffe afdalingen, we hebben echt genoten op onze Rotwilds. Onze fully's hebben hun dienst bewezen. Alles verliep vlot voor mij tot ongeveer 20km van het einde, daarna licht uit! Heb mijn vrouwtje dan maar voorop gestuurd, wachten op mij was nutteloos. Daarna was het letterlijk kruipen naar de finish, eten en drinken ging niet meer. Tot 1km voor de finish ben ik figuurlijk verschillende malen gestorven. Plots zag ik Katja opduiken en dan heb ik nog de moed gevonden om nog eens alles te geven en kapot over de streep te rijden en tot mijn grote verwondering als 3de dame aan te komen. Wauw dan was mijn vrouwtje 2de geworden! Super! Met alle respect voor Katja, die mij nog het vuur aan de schenen heeft gelegd. Blijkbaar was Ann ook de man met de hamer tegen gekomen de laatste 10km en volledig uitgeput aangekomen. En Kim? Tja, ze was weer outstanding. Slechts 152 renners bereikten de finish, twas dus een echte veldslag geworden.
Bravo aan de organisatie, alles was top, ook onze geldprijzen, daar kunnen de belgische organisaties nog iets van leren!
Timbo werd knap 6de in zijn categorie, Hans 7de (maar had af te rekenen met een lekke band), Guy en Danny hebben helaas moeten opgeven.
Zo, weer een goeie training achter de rug. Alhoewel! Rijden tot uitputting is ook niet ideaal maar we hebben tijd om te recupereren.
We hebben terug wat meer tijd om te trainen en vooral veel goesting om op een goeie manier de 2de helft van ons seizoen af te werken!
Achouffe here we come!
Ann & Sabine |
 |
'De Fietser-Smart Cycling Team' in de Transalp
Samen met Wim Tollenaere (De Fietser-Opwijk), vormt Hans Planckaert (Smart
Cycling Marathon Team) een team in de mastercategorie.
Bram Saeys zorgt voor de nodige begeleiding en assistentie onderweg.
1ste Etappe Fussen-Imst
Met meer dan 1200 deelnemers was het om half tien aftellen geblazen voor
de start van de eerste etappe. Het zonnetje was van de partij. Toch klonk
het weerbericht, met kans op onweer, niet al te positief. De afstand van
80 km met net minder dan 2000 hm kon dit als een inloopetappe beschouwd
worden.
We bevonden ons in het eerste startvak, onder de dreunen van AC/DC vertrok
de meute. Wim kon algauw wat plaatsen goed maken, ik volgde gezwind. Na
de neutralisatie begon dan het uiteindelijke werk.
Het parcours verliep op en neer met veeal over schotter en stukjes asfalt.
Na een mooie passage langs een burcht, stond Bram ons op te wachten met de
nodige drank.
Ik nam het voortouw in de beklimmingen. Meteen zat ik in een goed ritme,
wat een gevoel! Wim had het moeilijker om zijn ritme te vinden, maar
uiteindelijk lukte dat ook. Hij beet zich vast in mijn wiel.
Na Lermoos,zorgde Christophe(Trust-Granville)voor de nodige drankbidons.
Het bleef warm,zwoel weer. Ondertussen waren we al zo'n 45 km ver.
Geleidelijk aan begon het nu wat steiler te worden.
Rond km 50 volgde het zwaarste van de dag; namelijk de beklimming van de
Marienbergjoch,op zo'n 1800 m. hoogte. Wim haalde het uiterste uit de kan
om de beklimming goed aan te vatten. Ik zat nog altijd op een goed tempo.
Op het einde van de beklimming volgden enkele schotter-stukken die toch
boven de 20 % uitkwamen. Daar was Wim de betere van ik.
Eenmaal boven voorzag Wouter(Trust-Granville)ons nog van een drankbidon.
Vanaf dan was het in vliegende vaart down-hil richting finish. Toch was
het opletten geblazen bij de grove rots-stukken.
Eenmaal beneden,perste ik nog eens het melkzuur uit mijn benen. Wim zat
aan mijn wiel geplakt. We bereikten als 11de master de finish-lijn.
Spijtig, 47 seconden tekort voor de top tien en dus net niet in het eerste
startbox. Morgen terug met nieuwe moed weer vlammen.
2de Etappe : Imst - Ischgl
Het had deze nacht pijpestelen geregend,toch was het om 9 u droog aan de
start.
Spijtig genoeg moesten we door de elfde plaats van gisteren,in de 2de box
starten. We lieten het er niet bij, bij de eerste 5 geneutraliseerde km
zochten we ons een weg naar de kop van het peloton. Onmiddellijk was het
steil bergop met ongeveer 1200 hm naar het hoogste punt van de etappe,op
1979 m hoogte.
De spieren wrongen tegen,het zweet gutste van onze gezichten. Met Hans op
kop kwamen we toch vrij snel in een perfect klimritme.
We passeerden rond de 40ste pl. op de top. Bram gaf ons snel nog een
drankbidon en in volle vaart knalden we naar beneden.
Enkele bikers staken ons nog voorbij, maar we probeerden om elk risico te
vermijden,zoals lekke band of een valpartij.
Er volgden daarna nog 2 kortere beklimmingen,met enkele technische
afdalingen, af en toe konden we een team te pakken krijgen.
De 2de afdaling over singletrack in een bos, en langs een ravijn,was bij
sommige momenten heel moeilijk om te fietsen.
Bij een oversteek van een asfaltweg zagen we plots geen pijlen meer. Bij
het afdalen zagen we niemand voor ons, dan rechtsomkeer gemaakt. We
bemerkten dan het pad, en vervolgden onze weg. Toch wat plaatsen verloren
hierdoor.
De laatste 20 km waren lichtjes bergop,met af en toe een stevig knikje.
We sleurden er nog eens aan, dat lag ons wel. En wat later kregen we het
gezelschap van de mooie zusjes Norgjaard. We konden ook nog enkele teams
inhalen.
We fiinshten als 9de master vandaag. en staan nu 10de master. Morgen in de
eerste box, want we staan nu 10 master.
Vandaag waren we tweede Belgisch team ,na Frans Claes en Wim Waeckens, die
14 eindigden.
3de Etappe : Ischgl - Scuol
Vandaag stond er 74 km, met 2500 hm. op het programma. .jpg)
We konden plaatsnemen in het eerste startvak.
Terug een stralende dag vandaag. Na een korte neutralisatie, begon het
zwaarste van de hele dag: de beklimming van de Idjoch, een joekel van een
berg, tot een hoogte van 2700 m. Met rond de 13 km klimmen wisten we
direct hoe laat het was.
Vrijwel direct is het steil, op schotter-paden. De kleine plateau mocht
hier al goed roderen. Ik nam Wim wat op sleeptouw. We probeerden om een
zo goed mogelijk tempo te rijden. Nu en dan passeren ons enkele bikers.
Na de schotter, asfalt, maar de beklimming bleef steil, gemakkelijk 10 %
en meer. Bijna op de top veranderde de route terug, eerst wat glooiend,
daarna supersteil, waarbij ons kleinste verzet het zelf moeilijk had om
stand te houden.
Uiteindelijk bereikten we de top, vlug enkele drankbidons van
Christophe(Trust-Granville), en in vliegende vaart bikten we naar beneden.
Wim zat goed in de afdalingen, en nam hier het voortouw. Na de heel
snelle afdaling, hadden we nog 1 'grote' beklimming voor de boeg, naar de
Kobleralm. Boven kon Wouter(Trust-Granville) ons van de nodige drank
voorzien. We zaten nog in een redelijk ritme, soms wat puffen en blazen
om het tempo te kunnen aanhouden, maar het lukte.
Bij de afdaling, eerst schotter,en dan enkele heel mooie
singletracks-bospaden. De moeite waard. Ondertussen,waren we reeds
halfweg ons Latijn.
Gelukkig waren we in een mooi groepje beland.
De laatste 25-30 km werden in snel-tempo afgewerkt. Over asfalt- en heel
goed bereidbare paden, werd de gaskraan opengedraaid. Nog vlug een
drankbidon van Bram aangenomen. Het einde kwam in zicht, en samen persten
we er nog een spurt uit. Uieindelijk bereikten we als 12de master de
finishlijn. Eerlijkheidshalve hoopten we op een iets dichtere plaats,we
verloren zo wel een plaats in het algemeen klassement, en staan nu 11.
Morgen een andere dag, en nu trachten de beentjes fris te houden.
4de Etappe : Scuol - Livigno
Vandaag een heel mooie rit op het programma. De zon scheen al flink
s'morgens, en na een opwarming op de rollen, bevonden we ons vooraan in de
2de startbox. Met 74 km en een kleine 2400 hm, was deze etappe een deel
van de befaamde 'National Park Mountainbike Marathon'.
Direct na de korte neutralisatie, volgde er meteen een lange
beklimming(meer dan 20 km) naar de Pass de Costalnas, op iets meer dan
2200 m. hoogte.
We zaten in een goed ritme, en konden in het begin zelfs enkele plaatsen
opschuiven. De klim verliep in plateau's, en dat lag ons duidelijk wel.
Op het einde van de klim, bikten we zelfs op een mooi singletrack,
richting top.
Boven op de top nam Wim, de leiding in het afdalen, na wat snelle
schotterpaden, volgde dan een technisch gedeelte,met scherpe stenen en
veel losse schotter. Wim vloog naar beneden. Eenmaal beneden,moest ik me
reppen om bij hem te geraken.
Bijna halfweg de rit, volgde er dan de 2de beklimming van de dag. Wim had
het hier wat moeilijker, maar samen sleuren we er ons doorheen.
We zaten nog steeds in een heel goede positie.
Bij de afdaling,een heel mooie passage met singletracks en schitterennde
padjes. Tot opeens. Baf,een lekke band, van mezelf. Meteen verloren we
onze excellente uitgangspositie. We vertrokken terug, en probeerden
bikers in te halen. Bij de 3de en laatste beklimming van de dag, peppen
we elkaar op, om toch wat tijd goed te kunnen maken.
De afdaling die volgde,terug Wim aan het commando. Hier was het opletten
geblazen, vanwege de grove schotter. Eenmaal beneden, moest ik al mijn
krachten gebruiken om me bij Wim te kunnen voegen.
Uireindelijk finisten we als 11de master, slechts 1 plaatsje verloren.
Het kon slechter aflopen.
Morgen terug in de 1ste startbox.
5de etappe: Livigno-Ponte di Legno
De koninginnenrit van de Transalp :107 km met 3460 hm.
Dit ging een zware dobber worden,maar we moesten erdoor.
Na enkele km neutralisatie,direct steil omhoog op schotter. Het kleinste
verzet mocht alweer warm draaien.
We overleefden de 1ste col van de dag en zaten op schema. Boven stonden
er ons enkele mooie singeltracks te wachten en geleidelijk aan,gingen we
richting Passo Trois(op 2300 m.), waar Bram ons opwachtte.
Onze doelstelling lag nog steeds in ons bereik. Bij de afdaling, terug
Wim op het voorplan. Het bleef opletten geblazen met de vele grove keien
en schotter-stukken.
Vanaf Lago di Cancano,kregen we zo'n 20 km plat,vals plat voorgeschoteld.
We konden ons gelukkig in een mooi groepje vastnestelen. Na de
bevoorrading,meteen de 3de beklimming van de dag,waarvan de top op 2300
lag.
Wat later moesten we zelfs wat door een sneeuwpassage doorheen. Op het
einde van de klim,wat tekenen van vermoeidheid bij Wim,maar we bleven min
of meer op dezelfde plaats biken.
Bij de heel lange afdaling(zo'n 23 km),terug enkele technische
stukken,singletracks,schotter en een beetje asfalt erin. Nu kwam echter
het moeilijkste van de hele dag:de beklimming van de Passo Mortirolo,met
een uitloper, in totaal zo'n 20 km lang.
Op kleine asfaltwegen,ging het vrijwel direct supersteil(tot zelfs
17%)omhoog. We bundelden onze krachten en probeerden deze puist te
nekken. Echter hoe langer de klim duurde,hoe meer van onze energie
verloren ging. Boven op de berg, kregen we nog een fikse regenvlaag op
onze knikkers. Gelukkig was het dan zo'n 10 km in dalende lijn. We
moesten beiden hemelse krachten aanspreken om nog op een deftig niveau te
biken. Daarbij kregen we zelfs een spectaculaire GR-afdaling onder onze
voeten geschoven. Regelmatig passeerden ons enkele bikers.
De laatste 7km verliepen over licht hellend terrein.
Uiteindelijk bereikten we na 6.29 u de finish,allebei als ferm uitgeperste
citroenen. De schade:17de master. We konden onze 10de
Plaats nog nipt vrijwaren. De laatste renners deden meer dan 12.30 u over
het parcour.
Deze wondermooie etappe had velen van ons duidelijk zwaar op de proef
gesteld.
Hierbij nog een woordje van dank voor de bevoorraders van dienst: Bram en
de jongens van Trust-Granville.
6de etappe: Ponte di Legno-Male
Na de voor velen'lijkenrit' van gisteren,terug wat een min of meer normale
etappe vandaag:73 km met 2360 hm.
Gelukkig konden we wat recuperen van gisteren,maar 'het goede gevoel' was
nog niet terug aanwezig.
Na een korte inloop-strook, een 20 km lange beklimming tot op 2400 m.
hoogte. Nu en dan remonteerden ons enkele bikers,
maar we bikten nog rond rond onze positie rond. De laatste 2 km van de
top,over grove schotter,kreeg Wim moeite om zijn pedalen rond te
krijgen,maar samen namen we daarna een wondermooie,kilometers glooiende
singletrack-strook.
Toch opletten geblazen,één moment van onoplettendheid en je donderde de
ravijn in.
Verder verliep het nog wat op en neer. Na 40 km,de laatste grote
beklimming van de dag,die we al bij al goed overleefden.
Daarna bijna constant in dalende lijn. De laatste 20 km verliepen veelal
over asfalt. Hierin verrichtte ik het meeste kopwerk,tot een groepje ons
vervoegde, en we naar de finish stormden.
De Fietser-Smart Cycling klokte nu de 15de tijd af bij de masters.
Helaas verloren we wel 1 plaatsje en staan we nu als 11de master
gerangschikt.
7de Etappe: Malé-Madonna Di Campiglio
Vandaag stond de kortste rit,maar daarom niet minder lastig, van de
Transalp op het programma : 48 km met 2321 hm.
D-day, voor ons, we gingen nog eens proberen om alles uit de kast te
halen,om die 10de pl.,bij de masters te veroveren. Het zonnetje kwam
reeds aardig uit de wolken te voorschijn,wij moesten voor de rest zorgen.
Vanuit Malé, was er direct een asfaltklim van zo'n 6 km lang. Wim had
goede benen, en samen konden we wat meer vooraan opschuiven. Vervolgens
een heel steile singletrack omhoog, die later overging in dalende vorm.
We zaten allebei nog redelijk goed in ons vel. Wat later een heel scherpe
bospad-afdaling,waar menig biker voet aan de grond moest zetten. Wim kon
echter het traject fietsen. Vanaf Piano, was het dan licht hellend op
asfalt. Ik moest een inhaalrace uit mijn kuiten halen,om Wim bij te
benen. Door die technische afdaling had ik wat achterstand opgelopen.
Vanuit Ossana begon dan het lastigste van de dag, een bijna 15 km lange
beklimming naar de Rifugio Orso Bruno toe.
Telkens was het zo'n 4-5 km omhoog met vervolgens een lichte afdaling
ertussen. Het kleine verzet mocht weer aardig ronddraaien, er waren
verscheidene stroken van zo'n 10-17% ertussen. De laatste loodjes wogen
uitermate zwaar, en we moesten alles uit de kast halen om de top te
bereiken. Bijna boven, begon het dan plots heel fel te regenen, met
kleine hagelsteentjes. Bij de afdaling op de schotter, was het dan ook
dikwijls knipperen met de ogen om toch wat zicht te krijgen op de
situatie. Wim daalde uiterst behoedzaam af. De dag ervoor had hij
gekozen voor banden met minder profiel.
We zaten nog altijd redelijk vooraan.
Met nog een 8-tal km te biken, kregen we dan een heel vervelend stuk
voorgeschoteld: grove keien, afgewisseld met modderstroken.
Duidelijk niet ons ding. We verloren hier wel wat plaatsen. Het laatste
eind,verliep gelukkig wat beter voor ons,eerst over een bospad, dan
asfalt, richting finish toe. Door de striemende regen, had ik de uiterste
moeite om deftig te schakelen, en kregen we het allebei meer dan koud.
We overschreden de finish als 14de master-team. Gelukkig deed een warme
douche ons wat later meer dan deugd.
Morgen de laatste dag, voor velen een welgekomen godsgeschenk.
Etappe 8: Madonna di Campiglio-Riva del Garda
Oef,eindelijk. Vandaag een dubbel gevoel, enerzijds blij dat de Transalp
aan zijn laatste rit toe was, anderzijds een beetje triest dat dit toch
het einde was, van deze prachtige Transalp,met al zijn mooie aspecten
erin.
Na de regen van gisteren, waren we maar al te blij dat het zonnetje terug
tevoorschijn kwam. Wel blies een frisse wind nog om ons heen.
De rit naar Riva, bedroeg 75 km, met 1777 hm. We moesten eerst een lange
afdaling-neutralisatie(13 km) nemen,tot in Pinzolo, en van daaruit kon
deze rit dan echt van start gaan. Een beklimming van ong. 14 km lang,tot
de top van de Passo Bregn da l'Ors.
In het eerste deel van de klim, over schotter,konden we geleidelijk aan,
wat plaatsen goedmaken. Het begin-deel verliep gelijkmatig, met tussen de
5-11%. Het tweede deel van de klim, was andere koek, soms met stukken
erin van 10-16%.
Eerst over een pad, vervolgens een singletrack tot de top. Op het einde
moest Wim, zijn tanden stuk bijten, om boven te geraken. Hij moest het
onderste uit de kan halen, en dat lukte ook. Samen konden we dan de
supersnelle schotter-afdaling aanvatten. In een mum van tijd,stonden we
beneden. Het liep dan over een asfaltstrook, richting Stenico. We konden
ons hier in een groepje nestelen, en wat recuperen. Dan volgde een mooie
bospad-afdaling. En zo begonnen we dan geleidelijk aan,met een laatste
klim,van zo een 7-8 km lang. Eerst over schotter,dan een heel steil pad
bezaaid met grove stenen, waar iedereen de bike moest dragen. We konden
onze positie nog handhaven, al kostte dat wel veel bloed en tranen. Wim
zag de laatste honderden meters af, maar overtrof zichzelf,en zo begonnen
we dan samen aan de langverwachte afdaling richting Riva.
Vrijwel direct was het een heel gevaarlijk pad,met grote stenen,
gleistenen. Slechts weinigen wisten het volledig feilloos naar beneden te
fietsen. Hier verloren we wat terrein, maar onze eerste zorg was veilig
zonder ongelukken het Garda-meer bereiken.
Daarna was het parcour minder technisch. Tenslotte was het dan nog wat
rondtoeren in Riva.
En na iets meer dan 3.30 u bereikten we dan als helden de finish. Een
prachtig uniek moment.
We klokten de 15de tijd(bij de masters) af, en wisten onze 11de pl.in de
master-cat. algemeen te vrijwaren.
En zo kwam er een mooi happy-end aan de Transalp editie van 2010.
Hierbij nog een dankwoordje voor Bram(onze begeleider), en de jongens van
Trust-Granville, voor de feilloze bevoorrading.
We konden met een zalig gevoel, deze editie afsluiten.
Een korte nabeschouwing van de Bike-Transalp 2010: De Transalp 2010 editie zit er nu definitief op. Samen met Wim Tollenaere(De Fietser), vond ik een partner, waarmee we gedreven ons doel konden bereiken,namelijk proberen om een zo goed mogelijk klassement na te streven in onze cat. Doorheen de jaren is het niveau van de Transalp, zelfs nog in stijgende lijn, met deelname van tal van profs-mtb. Ook de parcours, zijn wat geëvolueerd gedurende de jaren heen. Waar vroeger het accent lag op asfalt, schotter,kwamen er nu veel meer singletracks, en technische passages in voor. Transalp bleef ook zijn traditie nog altijd trouw, met een perfecte organisatie,gekoppeld aan Duitse degelijkheid. Met 8 dagen koers van begin tot einde, konden zowel Wim als mezelf, een constante race rijden,met plaatsen tussen de 9de en de 17de plaats in de mastercat. Dat resulteerde dan uiteindelijk in een 11de eindklassering, bij de masters. Bij deze wens ik onze trainer Stefaan te bedanken, die ons perfect wist te loodsen, naar deze meerdaagse toe. En uiteraard ook de trouwe sponsers:Smart Cycling,W-cup,Rotwild,Van Eyck,Motopaint en brandstoffen De Boitselier. |
|
Transswarzwald etappe 7
We verlieten het prachtige,zonovergoten Grafenhausen, em begonnen alzo aan onze laatste trip van de Trans Schwarzwald. De etappe naar het hoogste punt(op iets meer dan 1250 m.), van deze meerdaagse:89,5 km, met 2340 hm. Die nacht had ik heel moeilijk de slaap kunnen vatten. De start was om 9.30u. En we waren vertrokken, voor ons laatste avontuur. Direct wat steile asfalt-meters omhoog. Ik voelde me niet meer topfit, en moest samen met Franky al wat plaatsen vrijgeven. Wat later vervolgde het parcour, over schotterpaden. Na bijna 10km klim, die al bij al niet te steil omhoog opliepen,een lange afdaling . We konden ons in een uitgebreide groep handhaven. Het was een goed onderhouden tempo. Voor ons mocht de rit gerust zo eindigen. Zo kwamen we algauw met een grote bende, de 1ste bevoorrading voorbij gevlamd,en dit na 26 km wedstrijd. Wat later een langzaam oplopende schotterklim(van zo'n 15-16 km). Ondertussen was ons groepje herleid tot een biker of 20(met daarin o.a. ook de leiders en de 3de van de master-klasse). Wat later bij een technische afdaling,moesten Franky en ik, de rol wat lossen. Echter,beiden hadden we geen genoeg power meer om aansluiting te kunnen vinden bij het groepje voorop. Ondertussen was de zon bezig,al zijn warmte aan het afgeven. Het parcour was nu al wat meer gekenmerkt, met wat weidepaden,tussen de schotter en asfalt. Nu en dan passeerden ons enkele bikers, maar lang konden we er niet bijblijven. In de beklimmingen,had ik zelfs ook geen extra kracht meer over(teveel vermoeid??). Het was harken voor ons, en er schoot niets anders op, dan de resterende km af te tellen. Na de 2de en 3de bevoorrading, kwam het einde stilaan in zicht. Echter, het venijn zat hem in de staart van deze etappe. Er volgde nog een 15 km lange beklimming naar de top van deze etappe. Eerst op schotter. Het begon iets beter rond te draaien voor mezelf. Franky, was zijn beste krachten al ruimschoots verloren. Als apotheose, kregen we nog een heel mooi,lang singletrack voorgeschoteld, die geleidelijk de hoogte inging. Bij Franky, wogen de laatste loodjes ook het zwaarst. Zijn ribben, bezorgden hem de nodige pijnscheuten. Na lang geklauter, en gezucht, begonnen we dan aan de laatste 5 km bergop. Eerst over schotter, en op het laatst nog een steil graspadje omhoog. We kwamen hand in hand,als 3de master over de streep gebiked. De Transschwarzwald zat er op. Het had ons bloed,zweet en tranen gekost, maar door de overheersende vreugde van ons allebei, had dit alles toch een mooi einde. We konden gelukkig onze 2de plaats nog behouden, met een voorsprong van een kleine 5 min. op de andere Belgen:Pascal en Johny. Winnaars in de mastercat. waren: Uli Rothers en Sven Winter. Deze etappe, was een heel mooie en zware afsluiter, van de Tr. Schwarzw. Ook Sabine,wist nog een 3de pl. in haar cat. uit de brand te slepen. En Ann,volgde een plaatsje lager. Guy deed het ook meer dan voortreffelijk op deze, bijwijlen snelle etappes. Het Zwarte Woud had zich van zijn beste kant laten zien. Een prachtige afsluiter. Hans
 Transswarzwald dag 6
Het zonnetje had er zin in. Start van deze korte etappe(67 km,met 1570 hm),was voorzien om 11.45 u. Franky had een beter gevoel vandaag. Na een korte krachtige asfalt-startklim,waren de rest van de 67 km lange afstand,over schotter-,en bospaden. De volgende 20 km,was het wat op en neer,en kwam er nu en dan een graspadje in te voorschijn. In de eerste 15 km,had ik het wat moeilijk om het hoge tempo aan te houden. Uiteindelijk belandden we in een groepje van een biker of 15,die er een mooi ritme op nahielden. Franky had een van zijn beste dagen, en volgde gezwind de bende. Rond km 28,een technisch downhill-padje,in het bos(met wat modder en grove,losse stenen). Bij het opdraaien,op een asfaltweggetje,was het opletten geblazen. Menig biker liet op dat punt,een souvenier achter. Ons groepje was ondertussen uiteen gerafeld. Kort daarop ,bevoorrading. We probeerden in de daaropvolgende klimkm,aansluiting te vinden bij een groepje van een man of 6,wat ook lukte. De daaropvolgende 30 km,verliepen relatief vlot. Over vooral schotter-en graspaden,ging het over het algemeen licht opwaarts. We zaten beiden met een heel goed gevoel. Zonder me echt te forceren,maalden we deze km af. Na 60 km,terug een langere schotterklim,van zo'n 3 km. Hier duwden we het gaspedaal wat dieper in. En dan was het in vliegende vaart,richting finish,waar we als 2de masterteam,de streep overschreden,op slechts een 3-tal min. van de leiders. We pakten terug een 6-tal min. op de 3de masters. Tomorow last day
Hans
Transswarzwald dag 5
De langste rit van de Trans Schwarzwald:bijna 100 km,met 1430 hm.
Eindelijk, het zonnetje kwam oogluikend te voorschijn. Man,wat deed dat
deugd.
Iedereen had er duidelijk terug zin in.
Om 10.45u weerklonk het startschot, en het melkzuur kon al direct zijn
werk doen. Het was zo'n 150 m.knal omhoog. De eerste 25 km,waren goed op
en neer.
We sleepten ons een weg,doorheen het bikergeweld. Wanneer we een
onverharde zone passerden,(met vooral wat wortels)erin,moest Franky op
zijn tanden bijten om de pijn te doorstaan(ten gevolge nog van zijn
gekneusde ribben).
Uieindelijk konden we ons handhaven in een groepje,enkel de
leiders(mastercat.), en Pascal en Johny(3de in de stand),bleken ons voor
te zijn.
Daarna was het flink wat bergaf. Ik porde de groep aan,om het tempo niet
te laten zakken,immers onze 2de pl. stond op het spel.
Na de 1ste bevoorrading(op 30 km), waren er grote stukken asfalt,en
schotter op ons pad gelegd. De snelheid ging flink de hoogte in. Halfweg
koers, bemerkten we plots Pascal en Johny voor ons. Yes. Hierbij blijven
was nu in eerste instantie de boodschap. Ons groepje was ondertussen
herleid tot een man of 10. Nu en dan stak er een onverhard stukje
singletrack,graspadje in, om de eentonige stroken wat te doorbreken.
Rond km 76, eindelijk terug wat bergop.
Nog zo'n 20 km te biken. Franky en ik hadden een kleine voorsprong op wat
andere bikers genomen(o.a. de andere Belgen-masters). Dat was het sein om
de gaskraan vol.open te draaien. Samen met nog 2 andere bikers konden we
al vlug een kloofje slaan. Het parcour was nu wat in een licht golvend
terrein veranderd. Nog een stuk of 8km te biken,en dan:het noodlot(of
toch bijna),ik voelde mijn achterband leeglopen. Ik gaf Franky de raad om
voorzichtig zijn weg te vervolgen. Ondertussen stak ik een bommetje in
het ventiel, en kon de achervolging inzetten. Onderussen,waren er een
15-tal bikers me gepasseerd. Met al mijn krachten die ik in mij had,
stuwde ik me een weg voorwaarts. In de laatste km, kon ik nog net
aansluiting vinden bij Franky,en zo konden we de sprint bergop inzetten.
Ons werk werd beloond,en finishten als 2de master-team.
Het geluk kregen we terug aan onze kant.
Ondertussen streden Sabine en Ann, ook voortreffelijk. Sabine wist ook
een podiumplaats in haar cat. te behalen.
Hans
Transswarzwald dag 4
Bij het ontwaken,miezerige regen(voor de verandering). Op ons bord
vandaag:een redelijk heftige etappe,72,8 km,met 2620 hm.
Franky had een rusteloze nacht achter de rug(ribkwetsuur).
Gelukkig waren de eerste 10 km in dalende lijn. Dan pas begon het echte
werk:een schotterklim van rond de 5km. We zaten in een groepje waar o.a.
Uli en Sven ook verzeild in waren geraakt. Na enkele km klim,sloeg het
noodlot toe. Franky had een leegloper achteraan. Shit. Binnenband
erin,en we konden al direct beginnen met achtervolgen.
Beetje per beetje passeerden we menig biker. Daarna afdalen tot de 1ste
bevoorrading(km 30).
De 2de grote beklimming van de dag:bijna 14km lang,verliep over
schotter-en bospaden,met nu en dan een mooi technisch padje in. Enkele
stukjes moesten door de modder te voet afgelegd worden.
We probeerden ons tempo zo hoog mogelijk aan te houden.
Rond km 52,een trappenpasage,eerst uphill,dan downhill.
Wat later de laatste grote beklimming,naar de top,op zo'n 1000 m.hoogte.
Het was doorbijten voor ons. Boven,in de grote open vlakte,blies de wind
ons pal in het gezicht. Op een golvend parcour nam ik het voortouw,en
Franky volgde mijn wiel. Nog een 10km,een W-cup gelleke,en mijn Rotwild
wende zijn ultieme krachten aan,en stuwde mij vooruit. Franky plakte aan
mijn wiel.
Ondanks ons verzet,klokten we de 4de tijd af,bij de masters,op een 2-tal
min. van de 3de plek.
Jammer,maar pech heb je niet in de hand.
Een van de mooiere etappes tot nu toe.
Deze keer kon Ann de 3de plaats op het podium bemachtigen.
In het algemeen klassement staat Sabine op een 3de en Ann op een
4de plaats.
Hans
Transswarzwald etappe 3
Franky had wat meer last van zijn gekneusde ribben vandaag.
Met een frisse wind,begonnen we aan onze etappe.
Het tempo lag al direct hoog. In een golvend begin,konden we ons in een
groepje handhaven met Uli en Sven. We zaten beiden wat aan onze limiet,bij
de 2des blijven,was ons opzet.
Echter, iets voor halfweg koers,bij een helling,moesten we de rol lossen.
Franky had het duidelijker moeilijker om het hoge tempo aan te houden.
Zijn kwetsuur speelde hem meer dan parten.
Meer dan 3/4 van de koers bestond uit schotter,bospaden en asfalt.
We konden gelukkig ons in een ander groepje vestigen.
Het was overleven. De laatste 7km,bestond het parcour uit enkele mooie
singletracks.
Uiteindelijk moesten we 5min.prijsgeven op Uli Rottler en Sven Winter.
Onze leiderstrui kwijt,jammer.
We hebben nu een 3-tal min achterstand op de leiders.
Sabine en Ann deden het ook meer dan voortreffelijk,2de en 3de bij de sen.1.
Guy wist de 33ste tijd af te klokken in zijn cat.
Morgen een nieuwe dag.
Hans
Transswarzwald etappe 2
Vandaag,was het aanvallen geblazen voor ons. Op slechts minder dan 10 sec.
van de leiders,moesten we alles op alles zetten.
De start van deze etappe,over 78,4 km en met 2620 hm,was voorzien om 10.30u.
Na de opwarming,stonden we redelijk vooraan in het eerste startvak.
En we vertrokken,eerst op asfalt,later schotter-en bospaden,zo'n 20 km
(in niveau's)omhoog.
Na enige tijd vormde er zich een grote kopgroep,van een biker of 30.
Het tempo bleef razendsnel gaan. In ons groepje bevonden zich ook de
leiders van de mastercat. Bij km 30 stond Kris(papa van Sabine),ons op te
wachten om ons van de nodige W-Cup-drank te voorzien. Waarvoor dank
trouwens.
Ondertussen was het terug beginnen regenen.
Wat later volgde een steile trappasage. De beklimmingen en afdalingen
kwamen vlug na elkaar.
We gaven het volle pond,om alzo Uli Rottler en Sven Winter,te trachten op
achterstand te werken. Ze plooiden,maar wisten telkens terug aan te
klampen.
Het groepje was ondertussen flink uitgedund. De modderpasages volgden
elkaar ook,in regelmaat op,en soms moesten we te voet de helling op.
Nu en dan zelfs een technische pasage. Bij een bospad, belegen met
takken,ging Franky echter onderuit,waarbij hij gekneusde ribben overhield.
Bij een technische singletrack,downhill-padje,rond km 45-50,namen we wat
voorsprong.
Uli,was met ons mee,maar moest dan wachten op Sven. Eindelijk.
We staken onze turbo in gang,en zagen onze voorsprong beetje bij beetje
toenemen. Dat gaf ons moed. Met iets meer dan 10 km te biken,vergezelden
Daphne van den Brand en haar metgezel ons.
Zij draaiden de gaskraan op volle kracht open. Het laatste greintje kracht
dat we nog overhielden,moesten we aanwenden.
Op het laatste kregen we een mooi uphill-padje,met als afsluiter trapjes in.
Here we come. We klokten af,in een tijd van 3.52u. 2min voor Uli en Sven.
1ste masters en de leiderstrui in ons bezit.
Wat een geweldig gevoel.
Bombaert Sabine haalt een mooi 2de plaats achter de Finse profrenster Pia Sundstedt.
Ann De Tre klokt de 4de tijd in de master categorie.
Hans
Transswarzwald etappe 1
Samen met Franky Taelman,ging ik de uitdaging aan om de Transschwarzwald te rijden. De eerste etappe verliep vanuit Sasbachwalden nr. B ad Wildbad,en dit over een afstand van 74,4 km met 2375hm. De vorige nacht had het pijpestelen geregend. s'Morgens stonden we dan vol gespannen zenuwen te wachten op het startschot,toen opeens de hemelsluizen terug opengingen. Jammer,maar niets aan te doen. De startklim,verliep over 18km,eerst over asfalt,en dan schotter. We konden redelijk goed opschuiven,en zaten beiden in een goed ritme. Daarna was het bijna 28km bergaf. Vanaf km 40,was het nog een redelijke lange klim,maar ook die wisten we te overwinnen. Ondertussen waren we in een groepje beland met o.a.Pia Sunstedt en Milana Landwing. Na een afdaling en een kort klimmetje,was het dan nog een 22 km bergaf. We zaten beiden nog goed,en bleven volle bak doorgaan. Met het einde in zicht,nog vlug een W-cupgelleke. De km naderden vlug het einde. Nog een 3km,en plots bemerkten we de eersten in onze mastercat. Toen ook zij ons bemerkten,gaven ze bij een bosafdaling het volle pond. Wij moesten even wat passen,en uiteindelijk arriveerden ze met een luttele 10 sec.voorsprong op ons. Dju toch. Zo dicht. 2de is ook een mooie plaats toch. In 3.08u,klokten we af. Morgen gaan we die leiderstrui aanvallen. Sabine en Ann wisten een 3de en een 4de plaats in hun cat. te behalen. Guy strandde op een 37ste pl.
Hans |
Zondag naar Houffalize geweest, marathon van 118km en 2865hm volgens mijn Polarke
Aan de start waren het weer de vertrouwde gezichten in de eerste box. Ik had mezelf mooi op de tweede rij geposteerd om zo mooi te kunnen starten.
Eerste km's liepen door het centrum om daarna via een lange steile asfaltklim aan het biken te beginnen. Ik kon me op die eerste klim goed handhaven in de kopgroep, al brak deze net voordat we boven kwamen. De eerste afdaling ging al direct goed snel, alles ging op een lint naar beneden. Daarna een lange off-roadklim waar ik mooi het wiel van Hertsens kon houden. De groep viel hier redelijk uit elkaar. Boven zat ik enkel nog met Kris, de rest reed een tiental meters voor ons uit. Korte afdaling en dan een zeer steile klim met veel losse en gladde stenen. Hier kwamen we terug bij de anderen, al moesten wij nog beginnen klimmen toen de eersten reeds boven waren. Bram had ik nog bijna te pakken toen een moto van de organisatie naast me door wilde, slipte en mij te voet zette. Ik te voet naar boven en de groep was weg, heb nog enkele kilometers geprobeerd maar alleen had dat niet echt zin. Effe kalmer tempo en zo kwamen er een paar terug aansluiten waaronder Eric Engelen, Alexis en Stijn Kiekens. Met een groepje van 6 reden we menig kilometer samen. Het parcours was op sommige plaatsen zeer vettig, op andere weer droog. Her en der lekker schuiven en wroeten om verder te kunnen rijden. Na een 35tal kilometer ga ik op volle snelheid op een brede boslaan vol onderuit, het schoof soms een beetje. Knie open en direct een beetje opgezwollen. Het ergste was dat mijn handschoenen onder de modder zaten en ik hierdoor vooraan eigenlijk niet meer kon schakelen. Klimmen op het middenblad ging soms nog net maar daarmee afdalen was een ramp. Het duurde dan ook een tijdje vooraleer ik mijn metgezellen weer had bijgehaald. Na een 60tal kilometer zaten we nog met 4 en ik zonder drinken. Aangezien ik de enige was van de ploeg die hier aan de start kwam was het een beetje zinloos om voor mij alleen Stefaan te laten opdraven voor verse bidons. Vlug gestopt om water bij te vullen, het is geen W-cup maar wel even nat, en vlug terug in de achtervolging op het groepje. Die hadden natuurlijk niet gewacht en ik kon weer volle gas om hen bij te benen. Op een lange klim kwam ik er weer bij en nam ik direct de kop om het tempo te drukken en effe te kunnen bekomen. Het parcours bleef zwaar, nergens echt vlak en soms tricky door de moddersporen. Enkele afdalingen op de limiet gereden om te zien wie risico durfde nemen om de aansluiting te behouden. Echter op een langere licht dalende strook kon ik met mijn half verzet niet volgen en moest ik weer hopen dat ik op een technische strook of klim weer kon terugkomen. Ondertussen waren we nog met 3 samen, de anderen hadden één voor één de rol moeten lossen. Na een lange achtervolging kon ik toch weer aanpikken maar dit had krachten gekost. Voldoende blijven eten en drinken was ook van groot belang vandaag om op het einde niet stil te vallen.
De laatste 15kilometer, ik was nog maar net terug komen aansluiten en ik moest weer een bidon vullen. Na deze verplichte stop volgde direct een afdaling en een vlak stuk asfalt. Wel, die twee hadden me nog maar net gemist en ik zat weer in hun wiel. De benen stonden nu helemaal op ontploffen. Nu kwam een beekdoorsteekje te voet gevolgd door een lange single-track klim. Ik had in het beekje de kop al lopend genomen om zelf het tempo te kunnen bepalen. Boven volgde dan een vlakker stuk en dan weer bergaf, ik kwam wat op adem en zette me rustig achteraan. Toen we een brugje moesten nemen mistrapte mijn voorganger zich en Alexis probeerde weg te rijden. Wij met twee erachter en toen ging het gigantisch mis. Stijn bleef met zijn pedaal achter een boomstronkje haken, vloog echt enkele meters door de lucht om dan in de struiken neer te ploffen. Zijn fiets bleef eigenlijk meer ter plaatse liggen en tegen dik 30km/u knal ik daar vol op. Ik maak een koprol waar die van Cirque du Soleil jaloers op zouden zijn en kom vol op mijn schouder neer. Die deed enorm zeer en ik vreesde het ergste. Ik probeerde mijn arm omhoog te doen en dat lukte, Stijn had blijkbaar niet al te veel averij opgelopen en zette zijn rit verder. Ikzelf trachtte hem te volgen maar de schouder deed wel erg veel pijn en bovendien waren er twee spaken gebroken in mijn achterwiel dat hierdoor krom stond en tegen mijn kader wreef. Dit was weer pokke!! Zo heb ik dan nog een dikke 5km moeten rijden, en natuurlijk kwamen er nog andere rijders terug. De laatste steile klimmen an afdalingen moest ik noodgedwongen te voet doen.
Zo bolde ik als 20ste over de meet in het mooie centrum van Houffalize, Alexis werd 14de en Stijn 15de, het had nog mooi kunnen worden op het WB parcours.
Na de douche de schade eens goed bekeken: rechterknie goed toegetakeld, arm licht geschaafd en schouder dik, geschaafd en pijn.
Deze rit was qua organisatie voor mij zeker in orde, enig minpunt blijven voor mij de douches.
Vandaag naar de dokter geweest en die wist me te vertellen dat waarschijnlijk de aanhechtingspezen goed geraakt en mss gescheurd zijn in de schouder. Er is daar eigenlijk niks aan te doen buiten de schouder zoveel mogelijk te laten rusten.
Bastogne rijd ik hierdoor niet volgende zondag, wel ga ik ervan uit dat ik de week nadien de P-wegmarathon kan rijden. Op de baan rijden zou moeten lukken al zij het aan kalmer tempo om niet op de schouder te trekken.
Houffa, het is daar toch elk jaar iets.
Tim
|
6 ° C, 101km en 2055hm Bastognarde 2010
Het was erg fris toen ik de deur van mijn wagen opendeed op de ruime parking in Bastogne. Mijn fiets kleurde blauw van de kou door achterop het rekje de reis te hebben moeten meemaken. Op het gemak inschrijven en klaarmaken. Hans kwam wat later ook ter plaatse.
Zo konden we samen starten voor deze zéér mooie raid. De eerste kilometers liepen over een groot fietspad, ideaal om alles op te warmen incl. de fiets,die zo snakte naar de voorspelde 20 graden. We konden hier al snel een mooi tempo ontwikkelen en we knalden na 3 kilometer de eerste single-track in. Natuurlijk waren er ook de gewone toerrijders die net iets trager reden dan wij, rustig volgen dus. Hans begon te stressen, ik maande hem aan te kalmeren want dit zou zéker niet de laatste keer zijn dat we zouden worden opgehouden, maar hey: dit is de Bastognarde!! Eenmaal de eerste smalle paadjes voorbij gingen we meteen weer vol gas, de stenen vlogen letterlijk in het rond en het was soms op de limiet dat we de bochten namen, kicken aan 38km/u tussen de velden. Natuurlijk was het ook dit jaar kris kras door de bossen over paadjes die eigenlijk geen paadjes waren. Zo kwamen we al snel bij de eerste ravito, die we maar meteen voorbij reden. Nu kwam er een zeer mooie afdaling, dwars door een bos, langs een smalle track via een beekje weer naar de bewoonde wereld. Effe inhouden want Hans zijn Rotwild kon mijn Tita Tovenaar hier effe niet volgen. Op een stukje asfalt dat weliswaar omhoog liep konden we weer goed samenwerken en regelmatig van onze W-cup drinken en een reepje verteren. De uitzichten waren hier weer in volle glorie te bewonderen, nog een reden waarom deze rit steeds met stip staat aangekruist in de agenda.
Er volgde afwisselend snelle afdalingen en soms erg lange en technische klimmen. Klimmen van het soort: amaai, dat blijft hier maar duren en, het was in Belgie toch alleen maar bergaf. Zo kwamen we aan de tweede ravito, hier zouden we snel onze bidons vullen. Hans is dit duidelijk niet gewend en was zo gehaast dat de mensen rondom ons allemaal stonden te kijken hoe hij asap de bekertjes water in zijn bidon kon krijgen. Ik vulde gewoon aan de grote jerrycan. Hier maar rap weg voordat ze ons helemaal voor zot verklaarden: Pas de stress ici, c' est un jour trés beau! Nu kwam er een zeer ambetant stukske, licht bergop en vol bulten en putten. Het was zo'n weggetje waarvan je dacht: als het hier bergaf moest zijn, liep het nog omhoog. Boven even een vlak stukje gevolgd door een steile, met dikke stenen bezaaide afdaling. Hier gaven we de bikes weer de sporen. Terug een single-track langs een rivierke met een brug die te voet moest worden genomen. De klim hierna liep afwisselend over asfalt een bospaden. Boven kregen we een technische afdaling met vele stenen en wreed verkeerde bochten. Beneden volgde direct een smalle klim, weer van het soort dat maar bleef duren. Boven merkte ik dat Hans er niet meer aanhing. Ik reed verder in de veronderstelling dat die effe een zwak moment had en zo weer zou komen aansluiten. Niet dus! Hij was lek gereden in die afdaling. Dan maar alleen verder. De klimmen volgden elkaar in dit stuk erg snel op, dat wilde dan ook zeggen dat de afdalingen ook zeer snel na elkaar kwamen. Sommige van die afdalingen nam ik echt wel op het randje, letterlijk. Snel, sneller, snelst en bijna té snel. Ons Marta kreeg hier haar werk wel, maar ze klaagde niet, integendeel. De laatste ravito ook maar rap links laten liggen om zo aan een mega single-track te komen over een padje dat geen padje was en soms bergop liep terwijl je eigenlijk bergaf reed. DIT is de Bastognarde, zijn er geen mooie paadjes dan maken we die toch gewoon zelf.
De laatste 2 kilometer gingen in licht dalende lijn over asfalt naar de kazerne van Bastogne, waar de organisatie had post gevat. Het tellerke ging hier vlot over de 40km/u, het melkzuur spatte bijna uit de bovenbenen en ons Marta had hier platte rust.
Na 4u47 en 19sec stond ik op het eindpodiumke. Hans kwam een handvol minuten later ook binnen. Organisatie was zoals altijd TOP.
Na de verfrissende douche wierpen we onze blik eens op de uitslag: ik werd 4de op slechts 30sec van de 3de......Hans werd 7de. Een mooie uitslag natuurlijk maar had had en had hé. Op naar de volgende en zoals altijd: de afwezigen hadden ongelijk!
Tim
|
 |
Goudkoorts in Lierde
Afgelopen vrijdag stond het WK ploegentijdrit voor Journalisten op het programma. Dit was mijn grote doel voor het najaar. Samen met collega-journalisten Brett Wauters (Het Nieuwsblad) en Rik Lintermans (Testaankoop) verschenen we om iets na half zes aan de startlijn voor 11 km over een hobbelig,heuvelachtig,smal en bochtig parcours. Niet het ideale tijdritparcours dus.
Uiteraard kenden we iedere bocht, wisten wie waar zou overnemen, hadden we de concurrentie bekeken en geanalyseerd. Een podiumplaats zou al knap gereden zijn met topteams uit de UK, het Grinta-team en andere Duitsers/Fransen/Nederlanders. Maar elke koers moet gereden worden (en liefst zo snel mogelijk).
Nog snel een drietal rondjes opwarmen en even op de rollen doorrijden... Van amateurisme is er weinig te merken op de rennersparking. Ik maak me de bedenking dat de som van de ‘tijdritjuweeltjes’ bijna even hoog zal zijn als deze van de wagens op de parking.
In de verte klinkt een toptijd van Duitse team. Enkele minuten later deed het Grinta-team er nog maar eventjes 35 seconden af: 15'04. Tja, het zal moeilijk worden. Ik had vooraf gezegd dat wie 15 minuten rijd, zeker wint. Tja, veel ‘room for improvement’ was er niet meer.
17u36 is het dan zover.We gaan van start als een speer ( aan ruim 70 km/u bij de startafdaling en slotklim) Het vele bochtenwerk neem ik voor de rekening. Even schiet mijn voet uit de pedaal. Rustig blijven en terug het tempo opdrijven. Daarna gaat het meteen vals plat omhoog. Dan scherp naar rechts en een razende afdaling die uitmondt in een chicane. Hmmmm dat gaat hard, even doortrekken en een mooie afdaling. Brett draait zijn 54 vlot rond bergop. Ook Rik (ons ouderdomsdeken) draait mee in het treintje. De laatste 3 km zijn niet te onderschatten. Eerst een klimmetje dan wind op de neus en als afsluiter een finishklim om u tegen te zeggen. Doseren was dus aangewezen zodat we met ons drieën samen zouden blijven, zonder iemand naar de klxxxx te rijden. Even een glimp op mijn Garmin (wat ik normaal nooit doe tijdens een tijdrit) en wat rekensommetjes later, kwam ik tot de conclusie dat winst tot de mogelijkheden behoort. We hadden nog 1minuut en 10 seconden om de ‘slotklim’ aan te vatten.
Tijdens de verkenning wist ik dat deze ongeveer 1 minuut duurt. En dat hadden we nog! Verstand op nul, blik op oneindig (zwart) en duwen.
Ik hoor de speaker ' we hebben een nieuwe toptijd' roepen: 15 minuten rond. Alle pijn gleed uit mijn benen, het bloed in de keel smaakte ineens veel zoeter. Wij, de outsiders van het Belgium 1 -team, hadden alle grote teams een lesje geleerd in Team Time Trial: niet willen imponeren maar samen blijven en rondrijden wie kan.
Resultaat is een mooie trui, een 'gouden' UCI plak en veel intens genot.
Ik bedank nog Smartcycling voor de trainingen en de (her)positionering op mijn tijdritfiets, Canyon voor het ter beschikking stellen van hun toptijdritfiets Speedmax CF en Ekoi vooor hun nieuwste model aerohelm. Als alles perfect in elkaar past, gebeuren er soms mooie dingen...
Op naar het WK 2011 in Rimini (Italië). Dieter
|
 |
Zondag in alle vroegte samen met Elias ( wie is Elias? www.solosride.be ) naar Hollange vertrokken voor mijn laatste wapenfeit van dit seizoen. Op het programma stonden 90km en dik 2000hm pure mtb.
Het was zeer fris toen we van start gingen voor deze parel op de kalender. Na enkele honderden meters voelde ik het al meteen, 4graden en benen als beton zouden me hier geen topprestatie laten neerzetten. Het eerste uur was echt spartelen om de benen te laten draaien. Aan het parcours zou het hier zeker niet liggen, vele single-tracks en soms vrij lange klimmen en afdalingen. Als je niet houd van wortels en mooie uitzichten, reeen op je pad of rivierdoorsteekjes, dan moet je hier niet zijn. De organisatie had ook dit jaar weer hun uiterste best gedaan om het de bikers naar de zin te maken, en ze zijn daar meer dan goed in geslaagd.
Na een uurtje begon het een beetje warmer te worden en voelden de benen wat soepeler aan dan voorheen, al zat een deftige versnelling er nog niet in. Ik besloot dan maar te gaan genieten van de prachtige stukjes natuur dat we hier telkens weer voor de wielen kregen. De snellere veldwegen en best lange single-tracks volgden elkaar hier in een rotvaart op. Soms was het ook wel opletten geblazen met een technisch dropje van een meterke of schuin liggende boomwortels. Mijn Pythons voelden zich hier op hun gemak, Marta had haar werk en ik kwam er waarempel steeds beter door. Genoeg eten en drinken was de boodschap want anders zou het einde hier wel eens zeer lastig kunnen worden. Onderweg nog even een goeiedag gezegt aan collegabiker Wouter Wuilmus, die door andere bezigheden dit seizoen enkel het voorjaar heeft gereden en nu terug wat wou genieten van het biken. Mijn bidonnekes W-cup zakten vlot en de reepjes gingen nog goed binnen. De laatste 20km ging het gashendel tot het maximum, al moet je je hier niet al te veel meer bij voorstellen. Het zal ook wel te maken hebben met het mentale, de laatste marathon op het programma en het vermoeide kopke dat daarbij komt. Nog enkele technische hoogstandjes van de organisatie en we mochten genieten van DE laatste afdaling, en zeer lange single-trackafdaling tot de finish.
Tot afwachting van de officiele uitslag denk ik 4de te zijn geworden, mijn carpoolpartner werd zeer knap 2de ( wist je al dat dat gene gewone is??).
Het seizoen zit erop, bij deze wil ik alle sponsors bedanken door wie deze ploeg kon ontstaan. Op naar 2011.
Tim
|
 |
Dubbelslag voor het Smart Cycling team op de P-weg marathon in Plettenberg
In weken waarin de missionarishouding en goddelijk genot ineens een heel andere betekenis kregen, zou men bijna vergeten dat er ook nog moet worden gekoerst. Daarom vertrokken Stefaan, Hans en  ik zaterdag naar Plettenberg voor de P-weg mtbmarathon. 88Km en dik 2200hm stonden voor ons op het programma.
Aangezien we logeerden in Attendorn, zo'n 16km van Plettenberg, besloten Hans en ik 's morgens met de fiets naar de start te rijden om op te warmen. Hans kon zo ook nog een héél klein beetje wennen aan zijn nieuwe fietspositie. Het was nog fris en in de afdalingen stonden de tranen dan ook in onze ogen. Vrijdag had Stefaan in het Smart Cycling trainingscentrum met de gloednieuwe bikefit apparatuur de ideale fietspositie van Hans bepaalt. Deze ideale positie zou Hans moeten helpen om tot nog betere resultaten te komen en om zijn lichaam zoveel mogelijk te sparen.
Bij onze aankomst in Plettenberg had Stefaan onze startnummers al mooi afgehaald en de bevoorradingsposten in de gps opgeslagen. Zo kon hij ons op regelmatige tijdstippen van verse W-cupkes voorzien. De start was om 9u, Hans stond in de eertse startbox en ik in de tweede. Na het aftellen klonk het startschot en kon ik al direct in de achtervolging op mijn teammaat. Het ging direct zeer snel en alles viel dan ook zeer snel uiteen in kleine groepjes. De eerste klim verliep over asfalt en was al direct een stevige klepper. In de verte zag ik de kopgroep met Hans aan het staartje ervan. Bovenop de klim stond een gigantische Milkakoe en een hele meute uitzinnige toeschouwers. Die paarse koe werkte op mij als een rode lap op een stier en ik kwam slechts 15m na Hans boven. Het zweet liep daar al goed van mijn voorhoofd. In de daarop volgende afdaling kwamen we met een groepje van een 8tal renners samen. Hier draaide het ook direct goed rond maar we lieten onze Duitse metgezellen het meeste kopwerk doen. De volgende klim was er eentje van het Duitse soort: schotter, niet steil en lang. Hans vond het hier niet snel genoeg gaan en besloot op zijn eentje weg te rijden. Toen Hans enkele tientallen meters voor ons uit reed en blijkbaar niemand aanstalten maakte om het gat te willen dichten besloot ikzelf achter mijn teammaat aan te gaan. De klim was echter spek naar Hans' bek en hij liep verder uit. Na een zeer natte afdaling kwamen we weer asfalt. Het was een zeer lang toeristisch fietspad. Op een gegeven moment moesten we dit echter verlaten en had men het parcours rond een openluchtzwembad gelegd. Zeer speciaal parcourske, ook hier weer redelijk wat volk om ons aan te moedigen. Dan weer verder over dat fietspad, totdat we weer een zijpaadje moesten indraaien. Ditmaal leidde men ons door de tuin van een rusthuis, alle oudjes zaten ons daar van op hun terras of naast het parcours te bewonderen. Nadat ik weer volop in de achtervolging was op Hans kwam er een klein groepje terug aansluiten, al is aansluiten niet het juiste woord. Ze vlogen me daar voorbij met een snelheid van dik boven de 40km/u, ik kon maar net aanpikken. Het draaide hier dan ook nog eens zeer goed rond zodat de snelheid er echt wel in bleef. Vlakke stroken kunnen niet blijven duren als je aan 2200hm moet geraken en dus ging het weer gestaag bergop. Al snel bleven we nog met 3 van de groep over. Ik nam hier ruim de tijd om een beetje op krachten te komen in het wiel een een energiereep te eten. Na een steiler stuk bleven we nog met twee over en ik besloot dan maar mijn deel van het werk te doen, het tempo onderhouden en proberen om niemand nog te laten terugkeren. Bovengekomen merkte ik ineens Hans op en ik dacht direct dat hij was platgereden. Gelukkig was dat niet het geval en twijfelde hij welke richting hij moest volgen. Hier stond een groot bord met splitsing van de afstanden op vermeld, 45km naar links en 88km naar rechts. Rechts was echter een dichtgegroeid bospad dat precies al jaren niet gebruikt was. We besloten even door te rijden om daar te zien of we juist zouden zitten. En inderdaad, aan één van de vele bevoorradingen was de eigenlijke splitsing. Nu zaten we met 3 en wij natuurlijk in de beter uitgangspositie. We probeerden het tempo zo goed mogelijk te onderhouden en toch onze Duitse vriend zoveel mogelijk op kop te laten rijden. Ondertussen had Stefaan ons voorzien van verse brandstof, het was hoog nodig want de bidons waren el een tiental minuten leeg. Tijdens de afdalingen hadden we wel al in de mot dat onze metgezel de snellere daler was op zijn fully. Ook in één van de soms zeer technische afdalingen schoof mijn voorwiel onderuit over een boom die op zijn langs onder de modder lag. Ik reed niet snel en dus viel de schade wel mee, de korstjes op mijn knie van mijn val in Houffa waren wel weer weg en ik bloede wel redelijk maar dat zou wel stoppen. In de tussenstukken konden Hans en ik wel telkens zonder veel problemen terug in zijn wiel komen. De kilometers vorderden snel, de hoogtemeters werden meer en meer voelbaar. Ondertussen probeerden we natuurlijk ook te genieten van de prachtige streek. Echt een openbaring, nooit gedacht dat deze streek zo mooi was. Prachtige panorama' s kregen we hier voorgeschoteld.
Ondertussen werd onze metgezel wel op de proef gesteld, op een korte maar steile helling besloot ik eens goed door te trekken in de hoop alleen weg te rijden. Hans bleef mooi in zijn wiel zitten. Jammer dat er weer een technische afdaling volgde waar onze Duitse vriend weer mooi kwam aansluiten, pech dus. Op zo'n 8km van het einde leek ons plan te slagen en kon ik zonder echt te versnellen mijn twee kompanen achterlaten. Hans was de ideale teammaat en bleef mooi zitten zodat ik al snel een mooie voorsprong had. In de daaropvolgende afdaling vreesde ik nog wel voor een terugkeer maar aangezien het een brede en niet zo lange was, direct gevolgd door een steile klim kon ik mijn voorsprong nog uitbouwen. Nu was het echt pompen of verzuipen. Toen ik uit het bos kwam en de afdaling naar Plettenberg inzette moesten we ineens weer het bos in. Ook hier was het in dalende lijn en ik dacht dat we zo mochten binnen rijden. Daar had de organisatie duidelijk anders over gedacht en we mochten weer klimmen. In de verte merkte ik plots nog een biker op, één uit de kopgroep van 6 die meteen bij de start weg waren gereden en waar Hans net niet met mee kon. Ik reed in één ruk naar hem toe en liet hem ook meteen te plaatse, hij had duidelijk last van krampen. Dan volgde het verlossende bord met de vermelding: Laatste afdaling naar Plettenberg! En wat voor een afdaling, een zéér lange en mooie single-track met hier en daar van die korte haarspeldbochtjes. Ik besloot hier zeker geen risico's meer te nemen en zo kwam de man met de krampen nog terug op mijn wiel. In de straten van Plettenberg zouden we spurten voor de 6de plaats, ik zette aan en sloeg meteen een gat. Het deed deugt om na deze zware rit in extremisch toch nog een plaatsje te winnen. Een kleine 30seconden later bolde ook Hans over de streep, hij had zijn metgezel nog kunnen afschudden om mooi 8ste te worden.
Tijdens de deugddoende douche bleek mijn knie toch zwaarder gehavend dan gedacht. Er zat een ferme snee in mijn  onderbeen. Zo goed mogelijk uitgewassen en dan maar een pleister erop. Ook mijn broek en truitje deelden in de klappen, gescheurd. Het zit niet mee de laatste weken qua valpartijen.
Nadat we onze blik op de uitslag hadden geworpen was alle ellende zeer snel vergeten. Ik werd 3de bij de M1 en Hans 2de M2, al hadden ze bij Hans eerst zijn leeftijd bij de m1 geplaatst wat hem daar op de 4de plek opleverde. Gelukkig hadden ze tijdig hun uitslag gecorrigeerd zodat we beiden op het eindpodium mochten!
Het was dus een weer een zeer geslaagd weekeind voor Smart Cycling, al had het hier wel bloed, zweet en tranen gekost.
Tim
|
 |
Hans Planckaert wint de Langenberg Bike-marathon
Na de pech en de tegenvallende resultaten, van de laatste weken, was ik gebrand om zeker mijn seizoen op een positieve manier af te sluiten. Ik had mijn zinnen gezet op de Langenberg Bike-marathon in Wiemeringhausen, Sauerland (Duitsland). Je kon er kiezen uit 2 afstanden. Uiteraard koos ik voor de langste afstand,dus 2 rondjes met in totaal 88 km. Wel was het bang afwachten, hoe ik aan de start zou verschijnen. Donderdag laatst nog een zware training achter de kiezen gehad (4.30 u). En ook vorige week mijn mtb, op juiste positie laten zetten door Stefaan (Smart Cycling). Een beetje benieuwd dus, hoe ik dit alles ging verteren. Samen met slechts een paar Belgen,en heel wat Nederlanders, bevond ik mij s'morgens(om 11u), redelijk vooraan in het startvak. De temperatuur was nog wat fris(15-17 graden), maar het beloofde warmer te worden in de loop van de dag. Het startschot weerklonk en de beide afstanden(1 of 2 rondjes) stoven de korte asfalthelling op. Ik verteerde de startklim behoorlijk, en kon mij rond de 10de positie handhaven. Er werd eerst een aanloopronde van 6-8 km gereden, veeal op asfalt en schotter. Het tempo bleef goed strak, en ik probeerde mijn positie vooraan te handhaven. Na die aanloopronde, kwamen we terug aan de start, waarna het eigenlijke werk dan begon. In de redelijk lange klim,die volgde,naar het hoogste punt van de dag,bergstation skilift Sternrodt,op 790 m.hoogte, kwam ik goed voor de dag, en kon wat plaatsen goed maken. In een van de volgende stroken, over een glibberig wortel-modderpad, nam ik geen risico's en liet ik enkele bikers passeren. Wat later kon ik terug mijn goed gevoel volgen en wat bikers remonteren. In een mooie afdaling, over rotsblokken, was het toch opletten geblazen. Sportograf had hier ook het idyllisch plaatsje gevonden, om ons op de lens te zetten. De nu en dan technische afdalingen, wisselden elkaar vlot af met sneller lopende stukken. Ondertussen reed ik met een biker of 4 rond. Bij een van de hellingen, versnelde Guido de Jong, ik plakte aan zijn achterwiel. Man,wat een stevig tempo.
De andere 2 bikers moesten de rol even lossen, maar konden wat later terug aanpikken. Na een tijdje terug een versnelling van Guido mijn Rotwild pufte en kuchte,maar ik bleef aanklampen. Ditmaal namen we geleidelijk wat voorsprong. Op het einde van de 1ste ronde kregen we nog een mooi grasveld te doorkruisen, dat dan overging in een prachtig singletrack. Hier nam Guido wat voorsprong. Ik bleef hangen op zo'n 20 sec. We kwamen dan een 1ste maal aan de finish voorbij, waarna de 2de ronde kon beginnen. Nu en dan zag ik mijn voorganger voor me. De W-cup drank en de repen, gingen vlot naar binnen. |
 |
In de Bart Brentjens Challenge eindigde Hans Planckaert (Smart Cycling) op een tweede plaats bij de masters 2. De Westvlaming diende enkel voormalig Nederlands bondscoach Jan Wevers voor zich te duldden. Planckaert kan met de prestatie terugblikken op een seizoen vol zeges en ereplaatsen.
"Mijn laatste wedstrijd dit jaar Een dubbel gevoel: enerzijds blij dat ik eens volledig de riem eraf kan gooien, anderzijds ben ik nog niet volledig opgebrand. Na mijn mooie zege van vorige week had ik nog 1 doel dit seizoen: de Bart Brentjes Challenge. Een 'snelle' marathon over 100km dichtbij Maastricht, in de Voerstreek. Zondagmorgen vroeg uit de veren en samen met Stefaan, mijn trainer, vertrokken naar het prachtige Eijsden.
We kwamen al vlug enkele bekende Belgische gezichten tegen. Ik had er zin in. Het zonnetje begon langzaam op te warmen en het beloofde een mooie dag te worden. Ik stond ergens op de 5-6de rij vooraan opgesteld. Klokslag 10u ging het startpistool af. We waren vertrokken. Direct volle bak. Ik probeerde om zo goed mogelijk vooraan te kunnen blijven. Na enkele km een onverhard pad, gevolgd door wat later een grasstrook (hobbel-hobbel). Ik bleef wat op mijn positie hangen en bij de 'snellere' passages,over schotter-asfalt, kon ik wat plaatsen goedmaken.
Door de laaghangende zon bemerkte ik na een 10-tal km plots een pijltje te laat. Vlug rechtsom, maar er vlogen al direct een stuk of 15 bikers me voorbij. Ik mocht al direct beginnen in te halen. Het gevoel zat goed, maar ik hoopte stiekem dat het tempo wat zou zakken. Verkeerd gedacht. Vlammen, en nog eens vlammen. Het parcours lag er voortreffelijk bij, bijna geen modderplaatsen te zien. Ondertussen was ik in een groepje beland met o.a. Jean Biermans, Eric Engelen en Danny Flies. Een gezellige babbel was op dat moment niet aan de orde.
De ene na de andere singletrack volgde. Nu en dan een beklimming erin, die meestal toch met het middenblad kon genomen worden. Ook was er een mooie technische beklimming, zeer steil waar menig biker voet aan de grond moest zetten. Na die passage ging de snelheid terug de hoogte in. Na 27 km, stond Stefaan me op te wachten om me de nodige W-Cup drank en repen aan te reiken. Bij de beklimmingen probeerde ik nu en dan mijn tempo te verhogen, om zo trachten wat plaatsen goed te maken. Dat lukte maar ten dele.
Het groepje begon wel wat uit te dunnen. Uiteindelijk kon ik halfweg koers op een iets langere beklimming dan toch wat uitlopen op mijn medebikers. Mijn Rotwild deed mooi zijn werk en ik kon mijn snelheid goed aanhouden. Zalig toc, zo kunnen rijden. Het gevoel werd steeds beter en beter. Met nog een 35-tal km te biken, nog vlug een bidon van Stefaan aangenomen. Nu en dan kon ik nog bikers remonteren. Super. Er waren nu wel wat meer vlakkere stroken, maar dat vormde geen enkel probleem voor mij. Met nog een 18-tal km, stond Stefaan me een laatste maal op te wachten.
Bij een bospad-beklimming bemerkte ik plots de 2 Krissen van Nomadesk, aan de kant staan. Hertsens had een lekke band. Nu was het alles geven tot op het einde. Stefaan kwam me nog een laatste maal moed inspreken. Nog vlug een W-cup gelleke, en ik bleef mijn power uit mijn kuiten schudden. Terug nog enkele bikers voorbij gevlamd.
En zo kwam Eijsden in zicht, nog een sprintje eruit geperst. Ik klokte de 29ste tijd scratch, en de 2de in mijn categorie. Yes, terug podium. Iets later bleken enkel de eerste drie heren en dames scratch op het podium geroepen. Jammer toch. Maar ik kan mijn seizoen met een super, fantastisch gevoel afsluiten. Dank ook trouwens aan Stefaan (Smart Cycling) voor de uitstekende begeleiding. En ook de prachtige sponsers, die dit alles mogelijk maakten. Ik kan terugblikken op een formidabel jaar 2010, met tal van mooie overwinningen en podiumplaatsen. I'll be back in 2011", besluit Hans Planckaert |
Bram Saeys wordt Belgisch kampioen mountainbike bij de NMBS  Afgelopen zondag is Bram Saeys (Team De Fietser - Opwijk) uit Moorsel voor de tweede opeenvolgde maal Belgisch kampioen mountainbike geworden bij de NMBS. De jaarlijkse titelstrijd vond plaats op een gevarieerde omloop van de Vlaamse wielerfederatie in Sinaai.
De tweeëntwintigjarige Bram werd eerder dit jaar derde elite in de East Belgian Marathon Challenge, een regelmatigheidscriterium dat de Belgische mountainbikemarathons in de Oostkantons omvat. Opmerkelijk detail: Bram werd pas twee jaar terug fervent mountainbiker. Dagelijks leg hij zijn woon-werktraject naar de NMBS in Mechelen met de fiets af.
Volgend jaar wil Saeys een stapje vooruit zetten en wordt hij teamrenner bij het Smart Cycling team.
|
|
|
|
| | ![]() |  | |  | | | | | |
|
|
