Bike Marathon in Frammersbach
Hans vertelt: dit maal had ik de UCI- Spessart Bike marathon, met zijn 117 km(3100 hm) met stip aangeduid.
Het zonnetje toonde zich van zijn beste kant, en het parcour lag er kurkdroog bij. Ideale omstandigheden dus. Samen met iets meer dan 200 bikers bevond ik mij s'morgens om 8 u ergens op de 10de rij van het startvak. De marathon bestond uit 2 ronden. Direct na de start werd er een duchtig tempo opgelegd. Ik kon wat plaatsen opschuiven, in de asfaltbeklimming, en kon me in de grote kopgroep handhaven. Na de lange beklimming, volgde de ene, na de andere onverharde strook. Het tempo bleef hoog, en ik moest alles uit de kast halen om bij de groep te kunnen blijven. Uiteindelijk na een 15-tal km, begon het groepje te verbrokkelen, en samen met een 4-tal andere bikers verzeilde ik wat meer in de achtergrond. Het parcour bestond hoofdzakelijk uit een bonte afwisseling van bospaden, singletracks en schotterpaden. In de beklimmingen kon ik wat terrein goedmaken. Bij de (snelle)bos-afdalingen was het hoofdzaak om er met je gedachten bij te zijn. Na een 30-tal km stond Frans Luca(Granville-Trustteam) me op te wachten om mij van de nodige drank te voorzien. De W-cup vloeide rijkelijk door mijn keelgat. Gelukkig reden we nu en dan doorheen het bos, en was het iets frisser. In de open vlakte was het werkelijk braden in de zon. Wat verder volgde er een hobbelige bosafdaling. Toen mijn drinkbus uit mijn drinkbushouder schoof, poogde ik die te nemen. Natuurlijk verkeerde keuze. Juist dat moment, hobbelde mijn bike over een bult, en verloor ik de controle. Boem,patat, op de grond met bike en al. Gelukkig bleef het bij schaafwonden, en kon ik mijn wedstrijd verderzetten. Jammer, ik zat juist in een groepje van een man of 3. Ik kreeg een adrenaline-stoot en bleef snoeihard doorgaan. Op tijd eten en drinken. Na een 40 tal km kon Wouter Declercq bij mij aansluiten. Wat verder moest hij de rol dan lossen. Bijna op het einde van de eerste ronde, kregen we dan de beruchte Grabig voorgeschoteld. Honderden mensen stonden de bikers aan te moedigen, bij de beklimming ervan. Gelukkig had ik mijn klein verzetje, en kon ik moeiteloos deze hindernis overwinnen. Wat later nog een mooie grasafdaling, en zo belandde ik terug in het dorpje Frammersbach om de 2de (bijna identiek dezelfde)ronde aan te vatten. Een W-cup gelleke en reep, en ik bleef goed op mijn ritme verderbiken. Mijn Rotwild voelde zich goed in zijn sas. Nu en kon ik een biker remonteren. Halfweg de ronde kon Frans me terug voorzien van drank. Wat later echter, na enkele afdalingen,voelde ik de kracht wat minderen. Blijven eten en drinken, Hans. Mijn maag begon stillekes aan, in een knoop te geraken. Gelukkig waren het 'maar' een stuk of 15 km meer. Naarmate het einde naderde, kon ik mezelf terug oppeppen. Ik bereikte volledig uitgeput de finish. Mijn lichaam had een heel zware dag achter de rug gehad. Ik eindigde als 2de in mijn cat., en 38 ste in de totaalranking. Yes, terug podium, en dit in een international getinte marathon. Algemeen winnaar werd Christian Schneidawin. Tenslotte nog een dankwoordje voor Frans Luca(Granville-Trustteam) die me voortreffelijk kon bevoorraden. Ook mijn trainer Stefaan,die het beste uit mezelf haalt. En natuurlijk de belangrijke sponsers:Van Ecyk,W-Cup,Rotwild, Smart Cycling,Motopaint en Brandstoffen De Boitselier.
Hans | 
