Marathon in Waimes

Donderdag stond de eerste wedstrijd van de EBMC op het programma. Waimes met 75km en 1750hm.
Door mijn uitslag in dat klassement van 2009 mocht ik in de eerste startbox staan, benieuwd hoe dat zou lopen in de start.
Om 9u klonk het startschot en weg waren we. Het ging direct lekker omhoog, niet steil maar wel lang. Ik kon me vrij goed vooraan handhaven. De eerste kilometers waren een beetje anders dan de voorbije jaren. Op de eerste échte klim stonden we meteen te voet, recht omhoog door een dikke pap, niet te rijden.
De posities werden daar al min of meer ingenomen. Met een kleine groep konden we redelijk wat snelheid maken over de prachtige ranche waar de tam-tamspelers ook het beste van zichzelf aan het geven waren. Dit is Waimes! De klimmen waren zoals goede gewoonte uitgebreid voorzien van wortels, van het natte soort. Enkelen moesten het groepje lossen, anderen reden dan weer weg. Rustig het eigen tempo blijven rijden om op het einde niet stil te vallen.
De venen lagen er, zoals altijd, weer lekker vettig bij. Het was wroeten en stoempen om vooruit te geraken. Na enkele mooie afdalingen en koude rivierdoorsteekjes hoorden we in de verte de fanfare: Ovifat kwam eraan! De beklimming van deze skipiste is elk jaar weer een worsteling met de de spieren om enigzins vlot boven te komen. De ondergrond lag er dit jaar erg goed bij waardoor we toch vlot omhoog reden. Boven stonden Stefaan en Hans, die voor de gelegenheid eens niet zelf reed, klaar met een volle W-cup bidon en een W-cup gelleke. Dat ging direct binnen en dan konden we beginnen aan het snelle gedeelte van de rit. Lange dreven over de Botrange met licht hellende stroken en snelle afdalingen. We zaten hier met een man of 7 samen, niemand wou de kop overpakken van mij. Nu en dan eens eentje voor 500m. Ik heb dan eens een paar keer goed doorgetrokken na een korte modder- of wortelstrook en zo vielen er toch nog enkelen af. Nog een bevoorading van Stefaan en Hans meegepikt en nog eens "gelachen" naar de vriendelijke fotograaf Kenneth. Ik hoop dat de foto's wat gelukt zijn. Op het laatste schoten er toch nog 2 weg, ik ,kon ze niet meer terughalen. De laatste 5km moest ik op single-speed verder. Ik was in een grote modderbrij gevallen doordat iemand van de korte afstand plots voor mij alles dichtsmeet en ik gewoon onderuitschoof in de pap. Mijn handen waren één en al blubber, schakelen was niet meer mogelijk. Op de 32 verder gereden zo goed en kwaad als het ging.
Uiteindelijk na 3u45 binnen gereden als 33ste algemeen. Tevreden over het resultaat. Zondag volgt al Offenburg, hopelijk zijn de beentjes een beetje fris na deze toch behoorlijk zware rit.

Tim