Podiumplaatsen voor Ann, Sabine en Hans op de Ardennen Trophy in Theux

De weergoden waren ons heel gunstig gezind op Pinkstermaandag in het dorpje La Reid. Samen met mijn ploegmakkers van het Smart Cycling Marathon Team was ik er aanwezig om er de 90 km van de Ardennen Trophy te betwisten.

Om 9.30u werd direct de gaskraan open gedraaid tijdens de asfaltstartklim.  Ik kon redelijk goed mijn plaats behouden, en zelfs wat opschuiven.  Wat volgde was een min of meer vlak stuk, in het bos, later op de weg. Ik kon mijn tempo blijven aanhouden, en belandde wat later in een groepje met o.a. Bjorn Rondelez en Kris Lapère. Na een 10-15 tal km moest ik echter de rol wat lossen, hun tempo lag net iets te hoog. We passeerden ook enkele kleine waterdoorsteekjes. Gelukkig was het heel warm, en deed deze afkoeling deugd. 

Na een 25 tal km stonden de bevoorraders van dienst, Stefaan en Lieven, me op te wachten en voorzagen me van de nodige W-Cup dranken en repen. Ik bleef heel goed mijn tempo bewaren. Veel drinken en eten luidde hier zeker de boodschap. Tijdens de afdalingen probeerde ik wat te recupereren. Ik nam hier zeker geen risico, het gevaar op lekrijden, met al die stenen was immers te groot.

Na enige tijd kwamer er enkele bikers aansluiten, waaronder Wesley Luca en Bart Vanhecke. Zij moesten echter later aan de kant met materiaalpech.  Iets over halfweg koers wist Stefaan me te vertellen dat ik op een podiumplaats rondreed. Ik kreeg hierdoor nog een extra stimulans, maar bleef heel aandachtig en goed gefocused verder biken. Tot mijn verbazing zag ik plots een Belgische driekleur voor me biken. Het bleek Kris Hertsens te zijn, die last had van krampen, en zo op zijn eigen ritme ver reed.

Het gevoel was nog altijd heel goed bij mij, en nu en dan kon ik nog enkele bikers remonteren. Na de spoorweg, op zo'n 10-12 km van het einde sprak mijn team me nog volop moed in. Er volgden nog enkele heel lastige klimmen richting finish. Maar ik beet door, en gaf de laatste km nog eens alles wat ik in me had.

Ik klokte af op een 22ste plaats algemeen, in een heel sterk deelnemersveld(751 in totaal), en behaalde opnieuw een heel mooie derde podiumplaats in mijn categorie. Mijn derde maal ook dat ik dit jaar op het podium mocht plaatsnemen. Mijn dag kon dan ook niet meer stuk. Nog een dikke proficiat ook aan Ann en Sabine die 2de en 3de eindigden bij de vrouwen. Dank ook aan Stefaan, mijn personal coach, en Lieven voor de uitstekende bevoorrading, en Kenneth voor de prachtige foto's. En natuurlijk de sponsers die dit mogelijk maakten:Smart Cycling, Rotwild, Van Ecyk, W-Cup, Motopaint en Brandstoffen De Boitselier", aldus Westvlaming Hans Planckaert.

Ann doet haar relaas: 

Zondagnamiddag om 16u stonden we nog te zweten en te zwoegen op de werf van ons nieuw huisje. Maandagmorgen om 9u30 (met nog wat cement achter de oren ;o) aan de start in La Reid. Na een héél vermoeiende week hadden we beslist om het "voorzichtig" aan te pakken. Al na een paar kilometer bleek dat Sabine de beste benen had. Ze heeft me meegesleurd tot 3km voor de finish... dan hebben we de rollen even moeten omdraaien (met wederzijds akkoord natuurlijk). We reden, tot onze verbazing, als 2de en 3de over de finish. Later bleek dat Kim Saenen en Sofie De Wulf verkeerd zijn gereden. Dat is natuurlijk héél vervelend voor hen, maar ja... op zo'n marathon kan er véél verkeerd lopen... niemand krijgt de garantie op een pechloze marathon. Ook in onze ploeg zijn er 3 renners uitgevallen met pech. Dat is altijd héél spijtig, met de nodige ontgoocheling als gevolg, maar dat hoort nu éénmaal bij de sport. Een dikke proficiat aan onze ploegmakker, Hans Planckaert, die als 3de bij de Masters2 finishte. En héél véél dank aan alle bevoorraders van het Smart Cycling Team, die voor een fantastische bevoorrading hebben gezorgd!

Groetjes,
Ann De Tré

Tim moest de strijd al staken na enkele kilometers....

Vandaag Theux, dé piek van het voorjaar. De voorbereidingen waren nog nooit zo goed als deze week. Voorbije week 2 marathons in 4 dagen die ik zeer goed had verteerd, die op zondag ging zelfs beter dan die van donderdag.
Deze week elke dag een uur losgereden met op donderdag nog een stevige rit van 3u en 90km. De laatste dagen vooral juist eten en drinken moesten het plaatje compleet maken. De supercompensatie zat in de benen, zelden zo goed gevoelt. Zelfs het weer zat mee, warm en ik kan daar enorm goed in presteren.
Om 9.30u klonk het startschot en kon ik de eerste klim zeer vlot naar boven rijden, bij de 30 eersten en dat was zelfs vorig jaar niet het geval. Boven volgt dan een vlak stukje off-road. Ineens een knal.......mijn achterband gewoon van de velg gevlogen, zo ineens zonder boe af ba. Shit!!! Rap een binnenbandje gestoken en de pomp erop, breekt er een stuk van mijn ventiel! What the f*ck. Ondertussen passeert heel de eerste box. Snel mijn tweede biba gestoken en pompen maar, trek ik toch niet mijn pomp in twee.....Toen passerde de tweede box volle bak.
Het zat me ineens tot boven, dit had geen zin, het mocht niet zijn. Ik weet wat het is om als 500ste te vertrekken in Theux, dan zit je tussen mensen die bij God niet weten wat biken in de Ardennen inhoud. Het zou een gevloek zijn op mezelf en de anderen, zonder dat iemand daar enige schuld aan zou hebben.
Ik heb er de brui aan gegeven. Weg superdag, en vooral weg ebmc klassement.
Wat dé wedstrijd moest worden waar ik een heel voorjaar zo naartoe had geleefd, werd een dag om zo snel mogelijk te vergeten.

Dikke proficiat aan de podiumbeesten!!
Er zijn er blijkbaar een hoop verkeerd gereden, straf want de laatste km's zijn al 10jaar hetzelfde.

Tim