'De Fietser-Smart Cycling Team' in de Transalp

Samen met Wim Tollenaere(De Fietser-Opwijk), vormt Hans Planckaert (Smart
Cycling Marathon Team) een team in de mastercategorie.
Bram Saeys zorgt voor de nodige begeleiding en assistentie onderweg.



Etappe 8: Madonna di Campiglio-Riva del Garda

Oef,eindelijk.  Vandaag een dubbel gevoel, enerzijds blij dat de Transalp
aan zijn laatste rit toe was, anderzijds een beetje triest dat dit toch
het einde was, van deze prachtige Transalp,met al zijn mooie aspecten
erin.
Na de regen van gisteren, waren we maar al te blij dat het zonnetje terug
tevoorschijn kwam.  Wel blies een frisse wind nog om ons heen.
De rit naar Riva, bedroeg 75 km, met 1777 hm.  We moesten eerst een lange
afdaling-neutralisatie(13 km) nemen,tot in Pinzolo, en van daaruit kon
deze rit dan echt van start gaan.  Een beklimming van ong. 14 km lang,tot
de top van de Passo Bregn da l'Ors.
In het eerste deel van de klim, over schotter,konden we geleidelijk aan,
wat plaatsen goedmaken.  Het begin-deel verliep gelijkmatig, met tussen de
5-11%.  Het tweede deel van de klim, was andere koek, soms met stukken
erin van 10-16%.
Eerst over een pad, vervolgens een singletrack tot de top.  Op het einde
moest Wim, zijn tanden stuk bijten, om boven te geraken.  Hij moest het
onderste uit de kan halen, en dat lukte ook.  Samen konden we dan de
supersnelle schotter-afdaling aanvatten.  In een mum van tijd,stonden we
beneden.  Het liep dan over een asfaltstrook, richting Stenico.  We konden
ons hier in een groepje nestelen, en wat recuperen.  Dan volgde een mooie
bospad-afdaling.  En zo begonnen we dan geleidelijk aan,met een laatste
klim,van zo een 7-8 km lang.  Eerst over schotter,dan een heel steil pad
bezaaid met grove stenen, waar iedereen de bike moest dragen.  We konden
onze positie nog handhaven, al kostte dat wel veel bloed en tranen.  Wim
zag de laatste honderden meters af, maar overtrof zichzelf,en zo begonnen
we dan samen aan de langverwachte afdaling richting Riva.
Vrijwel direct was het een heel gevaarlijk pad,met grote stenen,
gleistenen.  Slechts weinigen wisten het volledig feilloos naar beneden te
fietsen.  Hier verloren we wat terrein, maar onze eerste zorg was veilig
zonder ongelukken het Garda-meer bereiken.
Daarna was het parcour minder technisch.  Tenslotte was het dan nog wat
rondtoeren in Riva.
En na iets meer dan 3.30 u bereikten we dan als helden de finish.  Een
prachtig uniek moment.
We klokten de 15de tijd(bij de masters) af, en wisten onze 11de pl.in de
master-cat. algemeen te vrijwaren.
En zo kwam er een mooi happy-end aan de Transalp editie van 2010.
Hierbij nog een dankwoordje voor Bram(onze begeleider), en de jongens van
Trust-Granville, voor de feilloze bevoorrading.
We konden met een zalig gevoel, deze editie afsluiten.

7de Etappe: Malé-Madonna Di Campiglio

Vandaag stond de kortste rit,maar daarom niet minder lastig, van de
Transalp op het programma : 48 km met 2321 hm.
D-day, voor ons, we gingen nog eens proberen om alles uit de kast te
halen,om die 10de pl.,bij de masters te veroveren.  Het zonnetje kwam
reeds aardig uit de wolken te voorschijn,wij moesten voor de rest zorgen.
Vanuit Malé, was er direct een asfaltklim van zo'n 6 km lang.  Wim had
goede benen, en samen konden we wat meer vooraan opschuiven.  Vervolgens
een heel steile singletrack omhoog, die later overging in dalende vorm.
We zaten allebei nog redelijk goed in ons vel.  Wat later een heel scherpe
bospad-afdaling,waar menig biker voet aan de grond moest zetten.  Wim kon
echter het traject fietsen.  Vanaf Piano, was het dan licht hellend op
asfalt.  Ik moest een inhaalrace uit mijn kuiten halen,om Wim bij te
benen.  Door die technische afdaling had ik wat achterstand opgelopen.
Vanuit Ossana begon dan het lastigste van de dag, een bijna 15 km lange
beklimming naar de Rifugio Orso Bruno toe.
Telkens was het zo'n 4-5 km omhoog met vervolgens een lichte afdaling
ertussen.  Het kleine verzet mocht weer aardig ronddraaien, er waren
verscheidene stroken van zo'n 10-17% ertussen.  De laatste loodjes wogen
uitermate zwaar, en we moesten alles uit de kast halen om de top te
bereiken.  Bijna boven, begon het dan plots heel fel te regenen, met
kleine hagelsteentjes.  Bij de afdaling op de schotter, was het dan ook
dikwijls knipperen met de ogen om toch wat zicht te krijgen op de
situatie.  Wim daalde uiterst behoedzaam af.  De dag ervoor had hij
gekozen voor banden met minder profiel.
We zaten nog altijd redelijk vooraan.
Met nog een 8-tal km te biken, kregen we dan een heel vervelend stuk
voorgeschoteld: grove keien, afgewisseld met modderstroken.
Duidelijk niet ons ding.  We verloren hier wel wat plaatsen.  Het laatste
eind,verliep gelukkig wat beter voor ons,eerst over een bospad, dan
asfalt, richting finish toe.  Door de striemende regen, had ik de uiterste
moeite om deftig te schakelen, en kregen we het allebei meer dan koud.
We overschreden de finish als 14de master-team.  Gelukkig deed een warme
douche ons wat later meer dan deugd.
Morgen de laatste dag, voor velen een welgekomen godsgeschenk.

6de etappe: Ponte di Legno-Male

Na de voor velen'lijkenrit' van gisteren,terug wat een min of meer normale
etappe vandaag:73 km met 2360 hm.
Gelukkig konden we wat recuperen van gisteren,maar 'het goede gevoel' was
nog niet terug aanwezig.
Na een korte inloop-strook, een 20 km lange beklimming tot op 2400 m.
hoogte.  Nu en dan remonteerden ons enkele bikers,
maar we bikten nog rond rond onze positie rond.  De laatste 2 km van de
top,over grove schotter,kreeg Wim moeite om zijn pedalen rond te
krijgen,maar samen namen we daarna een wondermooie,kilometers glooiende
singletrack-strook.
Toch opletten geblazen,één moment van onoplettendheid en je donderde de
ravijn in.
Verder verliep het nog wat op en neer.  Na 40 km,de laatste grote
beklimming van de dag,die we al bij al goed overleefden.
Daarna bijna constant in dalende lijn.  De laatste 20 km verliepen veelal
over asfalt.  Hierin verrichtte ik het meeste kopwerk,tot een groepje ons
vervoegde, en we naar de finish stormden.
De Fietser-Smart Cycling klokte nu de 15de tijd af bij de masters.
Helaas verloren we wel 1 plaatsje en staan we nu als 11de master
gerangschikt.

5de etappe: Livigno-Ponte di Legno

De koninginnenrit van de Transalp :107 km met 3460 hm.
Dit ging een zware dobber worden,maar we moesten erdoor.
Na enkele km neutralisatie,direct steil omhoog op schotter.  Het kleinste
verzet mocht alweer warm draaien.
We overleefden de 1ste col van de dag en zaten op schema.  Boven stonden
er ons enkele mooie singeltracks te wachten en geleidelijk aan,gingen we
richting Passo Trois(op 2300 m.), waar Bram ons opwachtte.
Onze doelstelling lag nog steeds in ons bereik.  Bij de afdaling, terug
Wim op het voorplan.  Het bleef opletten geblazen met de vele grove keien
en schotter-stukken.
Vanaf Lago di Cancano,kregen we zo'n 20 km plat,vals plat voorgeschoteld.
We konden ons gelukkig in een mooi groepje vastnestelen.  Na de
bevoorrading,meteen de 3de beklimming van de dag,waarvan de top op 2300
lag.
Wat later moesten we zelfs wat door een sneeuwpassage doorheen.  Op het
einde van de klim,wat tekenen van vermoeidheid bij Wim,maar we bleven min
of meer op dezelfde plaats biken.
Bij de heel lange afdaling(zo'n 23 km),terug enkele technische
stukken,singletracks,schotter en een beetje asfalt erin.  Nu kwam echter
het moeilijkste van de hele dag:de beklimming van de Passo Mortirolo,met
een uitloper, in totaal zo'n 20 km lang.
Op kleine asfaltwegen,ging het vrijwel direct supersteil(tot zelfs
17%)omhoog.  We bundelden onze krachten en probeerden deze puist te
nekken.  Echter hoe langer de klim duurde,hoe meer van onze energie
verloren ging. Boven op de berg, kregen we nog een fikse regenvlaag op
onze knikkers.  Gelukkig was het dan zo'n 10 km in dalende lijn.  We
moesten beiden hemelse krachten aanspreken om nog op een deftig niveau te
biken.  Daarbij kregen we zelfs een spectaculaire GR-afdaling onder onze
voeten geschoven.  Regelmatig passeerden ons enkele bikers.
De laatste 7km verliepen over licht hellend terrein.
Uiteindelijk bereikten we na 6.29 u de finish,allebei als ferm uitgeperste
citroenen.  De schade:17de master.  We konden onze 10de
Plaats nog nipt vrijwaren.  De laatste renners deden meer dan 12.30 u over
het parcour.
Deze wondermooie etappe had velen van ons duidelijk zwaar op de proef
gesteld.
Hierbij nog een woordje van dank voor de bevoorraders van dienst: Bram en
de jongens van Trust-Granville.

4de Etappe : Scuol - Livigno

Vandaag een heel mooie rit op het programma.  De zon scheen al flink
s'morgens, en na een opwarming op de rollen, bevonden we ons vooraan in de
2de startbox.  Met 74 km en een kleine 2400 hm, was deze etappe een deel
van de befaamde 'National Park Mountainbike Marathon'.
Direct na de korte neutralisatie, volgde er meteen een lange
beklimming(meer dan 20 km) naar de Pass de Costalnas, op iets meer dan
2200 m. hoogte.
We zaten in een goed ritme, en konden in het begin zelfs enkele plaatsen
opschuiven.  De klim verliep in plateau's, en dat lag ons duidelijk wel.
Op het einde van de klim, bikten we zelfs op een mooi singletrack,
richting top.
Boven op de top nam Wim, de leiding in het afdalen, na wat snelle
schotterpaden, volgde dan een technisch gedeelte,met scherpe stenen en
veel losse schotter.  Wim vloog naar beneden.  Eenmaal beneden,moest ik me
reppen om bij hem te geraken.
Bijna halfweg de rit, volgde er dan de 2de beklimming van de dag.  Wim had
het hier wat moeilijker, maar samen sleuren we er ons doorheen.
We zaten nog steeds in een heel goede positie.
Bij de afdaling,een heel mooie passage met singletracks en schitterennde
padjes.  Tot opeens.  Baf,een lekke band, van mezelf.  Meteen verloren we
onze excellente uitgangspositie.  We vertrokken terug, en probeerden
bikers in te halen.  Bij de 3de en laatste beklimming van de dag, peppen
we elkaar op, om toch wat tijd goed te kunnen maken.
De afdaling die volgde,terug Wim aan het commando.  Hier was het opletten
geblazen, vanwege de grove schotter.  Eenmaal beneden, moest ik al mijn
krachten gebruiken om me bij Wim te kunnen voegen.
Uireindelijk finisten we als 11de master, slechts 1 plaatsje verloren.
Het kon slechter aflopen.
Morgen terug in de 1ste startbox.

3de Etappe : Ischgl - Scuol

Vandaag stond er 74 km, met 2500 hm. op het programma. 
We konden plaatsnemen in het eerste startvak.
Terug een stralende dag vandaag.  Na een korte neutralisatie, begon het
zwaarste van de hele dag: de beklimming van de Idjoch, een joekel van een
berg, tot een hoogte van 2700 m.  Met rond de 13 km klimmen wisten we
direct hoe laat het was.
Vrijwel direct is het steil, op schotter-paden.  De kleine plateau mocht
hier al goed roderen.  Ik nam Wim wat op sleeptouw.  We probeerden om een
zo goed mogelijk tempo te rijden.  Nu en dan passeren ons enkele bikers.
Na de schotter, asfalt, maar de beklimming bleef steil, gemakkelijk 10 %
en meer.  Bijna op de top veranderde de route terug, eerst wat glooiend,
daarna supersteil, waarbij ons kleinste verzet het zelf moeilijk had om
stand te houden.
Uiteindelijk bereikten we de top, vlug enkele drankbidons van
Christophe(Trust-Granville), en in vliegende vaart bikten we naar beneden.
Wim zat goed in de afdalingen, en nam hier het voortouw.  Na de heel
snelle afdaling, hadden we nog 1 'grote' beklimming voor de boeg, naar de
Kobleralm.  Boven kon Wouter(Trust-Granville) ons van de nodige drank
voorzien.  We zaten nog in een redelijk ritme, soms wat puffen en blazen
om het tempo te kunnen aanhouden, maar het lukte.
Bij de afdaling, eerst schotter,en dan enkele heel mooie
singletracks-bospaden.  De moeite waard.  Ondertussen,waren we reeds
halfweg ons Latijn.
Gelukkig waren we in een mooi groepje beland.
De laatste 25-30 km werden in snel-tempo afgewerkt.  Over asfalt- en heel
goed bereidbare paden, werd de gaskraan opengedraaid.  Nog vlug een
drankbidon van Bram aangenomen.  Het einde kwam in zicht, en samen persten
we er nog een spurt uit.  Uieindelijk bereikten we als 12de master de
finishlijn.  Eerlijkheidshalve hoopten we op een iets dichtere plaats,we
verloren zo wel een plaats in het algemeen klassement, en staan nu 11.
Morgen een andere dag, en nu trachten de beentjes fris te houden.

2de Etappe : Imst - Ischgl

Het had deze nacht pijpestelen geregend,toch was het om 9 u droog aan de
start.
Spijtig genoeg moesten we door de elfde plaats van gisteren,in de 2de box
starten.  We lieten het er niet bij, bij de eerste 5 geneutraliseerde km
zochten we ons een weg naar de kop van het peloton.  Onmiddellijk was het
steil bergop met ongeveer 1200 hm naar het hoogste punt van de etappe,op
1979 m hoogte.
De spieren wrongen tegen,het zweet gutste van onze gezichten.  Met Hans op
kop kwamen we toch vrij snel in een perfect klimritme.
We passeerden rond de 40ste pl. op de top.  Bram gaf ons snel nog een
drankbidon en in volle vaart knalden we naar beneden.
Enkele bikers staken ons nog voorbij, maar we probeerden om elk risico te
vermijden,zoals lekke band of een valpartij.
Er volgden daarna nog 2 kortere beklimmingen,met enkele technische
afdalingen, af en toe konden we een team te pakken krijgen.
De 2de afdaling over singletrack in een bos, en langs een ravijn,was bij
sommige momenten heel moeilijk om te fietsen.
Bij een oversteek van een asfaltweg zagen we plots geen pijlen meer.  Bij
het afdalen zagen we niemand voor ons, dan rechtsomkeer gemaakt.  We
bemerkten dan het pad, en vervolgden onze weg.  Toch wat plaatsen verloren
hierdoor.
De laatste  20 km waren lichtjes bergop,met af en toe een stevig knikje.
We sleurden er nog eens aan, dat lag ons wel.  En wat later kregen we het
gezelschap van de mooie zusjes Norgjaard.  We konden ook nog enkele teams
inhalen.
We fiinshten als 9de master vandaag. en staan nu 10de master.  Morgen in de
eerste box, want we staan nu 10 master.
Vandaag waren we tweede Belgisch team ,na Frans Claes en Wim Waeckens, die
14 eindigden.

1ste Etappe Fussen-Imst

Met meer dan 1200 deelnemers was het om half tien aftellen geblazen voor
de start van de eerste etappe.  Het zonnetje was van de partij. Toch klonk
het weerbericht, met kans op onweer, niet al te positief. De afstand van
80 km met net minder dan 2000 hm kon dit als een inloopetappe beschouwd
worden.

We bevonden ons in het eerste startvak, onder de dreunen van AC/DC vertrok
de meute. Wim kon algauw wat plaatsen goed maken, ik volgde gezwind.  Na
de neutralisatie begon dan het uiteindelijke werk.
Het parcours verliep op en neer met veeal over schotter en stukjes asfalt.
Na een mooie passage langs een burcht, stond Bram ons op te wachten met de
nodige drank.
Ik nam het voortouw in de beklimmingen.  Meteen zat ik in een goed ritme,
wat een gevoel!  Wim had het moeilijker om zijn ritme te vinden, maar
uiteindelijk lukte dat ook. Hij beet zich vast in mijn wiel.

Na Lermoos,zorgde Christophe(Trust-Granville)voor de nodige drankbidons.
Het bleef warm,zwoel weer. Ondertussen waren we al zo'n 45 km ver.
Geleidelijk aan begon het nu wat steiler te worden.
Rond km 50 volgde het zwaarste van de dag;  namelijk de beklimming van de
Marienbergjoch,op zo'n 1800 m. hoogte.  Wim haalde het uiterste uit de kan
om de beklimming goed aan te vatten.  Ik zat nog altijd op een goed tempo.
 Op het einde van de beklimming volgden enkele schotter-stukken die toch
boven de 20 % uitkwamen. Daar was Wim de betere van ik.
Eenmaal boven voorzag Wouter(Trust-Granville)ons nog van een drankbidon.
Vanaf dan was het in vliegende vaart down-hil richting finish.  Toch was
het opletten geblazen bij de grove rots-stukken.

Eenmaal beneden,perste ik nog eens het melkzuur uit mijn benen.  Wim zat
aan mijn wiel geplakt.  We bereikten als 11de master de finish-lijn.
Spijtig, 47 seconden tekort voor de top tien en dus net niet in het eerste
startbox.  Morgen terug met nieuwe moed weer vlammen. 

Erbeskopf marathon : 2de en 3de plaats

Onzen eersten marathon van dit jaar op buitenlandse bodem nl. Duitsland, vertrek in het dorpje Thalfang.
Zaterdagnamiddag zetten we koers richting Duitsland in een bloedhete camionette (airco had ons in de steek gelaten).
Daar aangekomen samen met den Timbo en Hans ons startnummerke gaan afhalen. Ook Danny en Guy waren van de partij.
's Nachts viel de regen met bakken uit de lucht, tja, misschien zorgde dat wel voor enige afkoeling.
Zondagmorgend om 7u viel de temperatuur nog behoorlijk mee, maar de organisatie wist ons te verzekeren dat het terug een verschrikkelijk hete dag ging worden. Aan de start stonden ook Kim Saenen en Katja Cauwenbergh, die we kennen van onze belgische competitie.
We hadden afgesproken dat we vooral verstandig gingen rijden gezien de extreme t° en de nog niet optimale conditie.
De organisatie had ook nog een aantal extra bevoorradingen voorzien zodat we om de 15 à 20 km ons bidons konden bijvullen.
Startschot om 9u en weg waren we voor 110km en 3100hm. De start verliep erg vlot, met zo'n 230 deelnemers en vrij brede wegen verwacht je niet echt problemen. We hielden een strak tempo aan zonder al te diep te gaan, we verwachtten ons immers aan een slagveld naar het einde toe. Eén voor één raapten we de dames op die voor ons waren gestart, een duitse, daarna Katja die we aanspoorden om aan te pikken, in het begin lukte het aardig maar een nederlanderse en haar copiloot gooiden wat roet in het eten. Katja moest lossen en we besloten om niet te wachten en de nederlandse eraf te rijden.
Kim, tja, die was allang gaan vliegen. En waren er nog dames voor ons? Geen idee. De eerste bevoorrading na zo'n 15km besloten we nie te nemen, maar de volgende bevoorradingen waren meer dan welkom. Toffe klimmen, nie te steil (echt mijn ding) en supertoffe afdalingen, we hebben echt genoten op onze Rotwilds. Onze fully's hebben hun dienst bewezen. Alles verliep vlot voor mij tot ongeveer 20km van het einde, daarna licht uit! Heb mijn vrouwtje dan maar voorop gestuurd, wachten op mij was nutteloos. Daarna was het letterlijk kruipen naar de finish, eten en drinken ging niet meer. Tot 1km voor de finish ben ik figuurlijk verschillende malen gestorven. Plots zag ik Katja opduiken en dan heb ik nog de moed gevonden om nog eens alles te geven en kapot over de streep te rijden en tot mijn grote verwondering als 3de dame aan te komen. Wauw dan was mijn vrouwtje 2de geworden! Super! Met alle respect voor Katja, die mij nog het vuur aan de schenen heeft gelegd. Blijkbaar was Ann ook de man met de hamer tegen gekomen de laatste 10km en volledig uitgeput aangekomen. En Kim? Tja, ze was weer outstanding. Slechts 152 renners bereikten de finish, twas dus een echte veldslag geworden.
Bravo aan de organisatie, alles was top, ook onze geldprijzen, daar kunnen de belgische organisaties nog iets van leren!
Timbo werd knap 6de in zijn categorie, Hans 7de (maar had af te rekenen met een lekke band), Guy en Danny hebben helaas moeten opgeven.
Zo, weer een goeie training achter de rug. Alhoewel! Rijden tot uitputting is ook niet ideaal maar we hebben tijd om te recupereren.
We hebben terug wat meer tijd om te trainen en vooral veel goesting om op een goeie manier de 2de helft van ons seizoen af te werken!
Achouffe here we come!
 
Ann en Sabine



13 July, Rit 9 Tour : Morzine-Avoriaz - St.-Jean-de-Maurienne 204,5 km

 Bron : TP